μια κακή, κακή μαμά μπλόγκερ επιστρέφει στη φάκα...

Κοιτάζω την ημερομηνία της τελευταίας μου ανάρτησης και δακρύζω.. Κοίτα, σαν θέμα, δεν είναι κακό: "δωράκι στον δάσκαλο" -τώρα για τη νέα σχολική χρονιά, για την παλιά, τι τα θες.. Κι ότι είχα πιστέψει πως θα μπορέσω να γίνω συχνή κι επίκαιρη! Λοιπόν για να βοηθήσω τους -όποιους- αναγνώστες μου να μην με εγκαταλείψουν χωρίς τύψεις, θα σας σερβίρω το ξεκίνημα μιας ανάρτησης που προσπάθησα να ανεβάσω λίγο πριν επιστρέψουμε από τις διακοπές μας, έτσι για να με πονέσετε λίγο, που βασανιζομαι, που δεν έχω σήμα, δεν έχω κομπιούτερ, δεν έχω ειρμό, ψευτοκουλτουρίζω, γράφω πάντα νύχτα μιας και τα παιδιά έμαθαν το παιχνιδάκι μου και στήνονται στην οθόνη να δουν τι θα γράψω (είχε και τα ωραία του πριν μάθουν να διαβάζουν).. Ιδού το λοιπό, ψέξτε ελεύθερα αλλά πάρτε και μια δωρεάν δόση καλοκαιρινών εικόνων, γιατί είμαι και άνθρωπος που θέλω να μοιράζομαι (μπλιαξ) και ξέρω πως οι περισσότεροι είμαστε πλέον, Σεπτέμβρη μήνα, α ι χ μ ά λ ω τ ο ι της καθημερινότητάς μας. Βαρύ ακούγεται, να το σβύσω; Όχι, άσε, εδώ θα διαβάσουν άλλα κι άλλα αλλοπρόσαλλα, αυτό σε μάρανε. Κι αν αντέξετε μέχρι τέλους, ίσως μάθετε και κάτι.

το χέρι του κυρ-Καμπόσου

Έγραφα: " Πρωτη φορα γραφω απο ταμπλετ με το δαχτυλακι στην οθονη. Οχι, σας προειδοποιω, δεν θα βαλω τονους οσο κι αν με τσαντιζει το κειμενο μου ετσι, αγαπω τα Ελληνικα αλλα μεγαλωνοντας μαθαινω να ελεγχω τον βαθμο αυτοκαταστροφικοτητας μου και το να τονιζεις τις λεξεις σε μεγαλο κειμενο με το ακροδαχτυλο παει πολυ. Αρκει που καθε τοσο σηκωνω το ταμπλετι ψηλα για να πιασει σημα... Λοιπον γραφω γιατι σε 3 μερες επιστρεφουμε απο τις ομορφες οικογενειακες μας διακοπες και βλεπω ηδη τη φακα με την πορτα ανοιχτη. Μια μπουκαπορτα θα μας αδειασει μες στη φακα που πια δεν εχει καν τυρι, κι εγω το σκεφτομαι απο 'δω, το σκεφτομαι απο 'κει (αποστροφους δεν ειπα οτι δεν θα βαζω :-Ρ) και προσπαθω να το αναλυσω, αφου γνωριζω πως δεν μπορω να το αποφυγω. Τι ειναι η φακα; γιατι ο τοπος που ζω να μου δημιουργει αυτο το συνειρμο;; αρκει μονο η φυσιολατρικη μου φυσις για να τον δικαιολογησει; ειναι δηλαδη η απωθηση μου για την πολη που το κανει αυτο; (ειδικα στις λεξεις με 2 τονους, θελει πολυ σθενος για να κρατησω την αρχικη μου δεσμευση, αλλα δε λυγαω τοσο ευκολα...)

Θυμαμαι καποιο παρελθον καλοκαιρι που προσπαθωντας παλι να δω τι μου φταιει και αλλιως νιωθω στις διακοπες κι αλλιως στην καθημερινοτητα μας, ειχα προσανατολιστει στο οτι η τουριστικη θετικη διαθεση ειναι που κανει τη διαφορα, το ειχα γραψει κι εδω μαλιστα. Περσι παλι, παρηγοριομανε ζωγραφιζοντας. Φετος μου ηρθε κατι αλλο.

Παρενθεση. Γιατι το ζαλιζω τοσο; οχι μονο γιατι ο συμβιβασμος της εθελουσιας επιστροφης μου στο κλουβακι μου, μου πεφτει βαρυς στο στομαχι ή (ενας τονακος ας μου επιτραπει...) στον εγωισμο μου, αλλα γιατι υποψιαζομαι πως παρομοια συναισθηματα απο την πλευρα της μητερας ενδεχεται να μεταφερουν τοξικοτητα στα παιδακια, ακομη κι αν μενουν ανεκφραστα, η καλυτερα ειδικα οταν μενουν ανεκφραστα. Τοξικοτητα υποψιαζομαι παλι, αν οχι μεγαλυτερη, τοτε συγκρισιμη με αυτη των φαρμακων που προσπαθουμε ευλαβικα να αποφυγουμε να τα ταισουμε (θα πεθανω, που ειναι τα διαλυτικα;;;). Πειτε με υπερβολικη, αλλα ετσι αισθανομαι, πως ο,τι κι αν εχω, καλα θα κανω να το λυσω (οπως λενε και τα παιδια μου στα τσακωματα τους, εχεις προβλημα; παρε χαρτι και μολυβι και λυσ' το..) οχι μονο απο ευθυνη για τα παιδια μου αλλα πρωτιστως για εμενα την ιδια. Τωρα γιατι το κανω ετσι ερασιτεχνικα και μονη μου και δεν παω να κοιταχτω σε κανα γιατρο (οχι, πες μου πως δεν το σκεφτηκες, ειδικα μετα τις παρενθεσεις περι των σημειων στιξης) και μαλιστα γιατι το κανω και δημοσιως, επιφυλασσομαι. Σε άλλη συνεδρία. Οπως και να 'χει, την ξεκινησα την αναρτηση, κι ειμαι μαχητρια εγω, δεν τα παραταω ετσι ευκολα. Ειδες και με τους τονους, βραχος... Και καπου ειχα ανοιξει μια παρενθεση. Α, εκει, πριν την τοξικοτητα. Για να πω εν τελει, τι νομιζω οτι φταιει. Και αισθανομαι οτι δεν μπορω να το εκφρασω καθαραααα.... Το ειχα, προς στιγμην το ειχα εντοπισει!.. Αν εχετε παντως καποιο τηλεφωνο απο καποιο καλο γιατρο, Αθηνα μενω, νοτια προαστια κατα προτιμηση, στειλτε ινμποξ. Χε, χε, διασκεδαζω, τι ομορφα, ειχα καποτε κι εγω καποιους αναγνωστες, τωρα πια... καλη τους ωρα!... Αν πω οτι γραφω σχεδον αποκλειστικα νυχτα κι οτι η μανουλα δεν το σηκωνει πια το ξενυχτι, θα βοηθησει;

Λεω να σας βαλω καναδυο ευχαριστες φωτογραφιουλες να ξεχαστει το ολο θεμα, τι αναλυση, ποια αναλυση, ενα αστειο καναμε βρε αδερφε...

Τι αλλα νεα; Καναμε και μπολικο καμπινγκ, σας τα 'πα; Να, για δες εδω... Ουπς, τι, δεν το τραβηξα με το ταμπλετ; Α, τι, κι η φωτογραφικη δε συνδεεται στο ταμπλετ; Μωρε εγω θα την κανω την αναρτηση, ο κοσμος να χαλασει! Θα την κανω, κι ας μου βγει και σε κακο... Να, εδώ, είχα ανεβάσει κανα-δυο:

Σε οργανωμενο camping με την αγαπημενη, αγαπημενη μας σκηνη, που μονο να μυριζω την πλαστικουρα της τρελλαινομαι!! Παρε καλη σκηνη και θα με θυμηθεις, outwell παιδι μου, αποσβεση σιγουρη!

Εδω την 1η μερα μας στο νησι, το παιξαμε μαγκες και λιγο πιο χυμα, ελευθερη κατασκηνωση σε παραλια της αρεσκειας μας αλλα μειναμε ξαγρυπνοι με πολλαπλες αιτιασεις.. Αποσβεσαμε το κοστος της μιας εκ των δυο popup σκηνων μιας και το καναμε για μονο μια νυχτα - αφασια το pop-up στην πραξη!

Να, οριστε και κατι αλλο ενδιαφερον, ανεβηκαμε και μια κορυφη αυτο το καλοκαιρι, την πρωτη των παιδιων, 5 ωρες συνολικα η πορεια και αρκετα δυσκολη αναβαση παρακαλω... Σημειωτεον, τα παιδια (δημοτικου) την εβγαλαν παλληκαρισια - εγω  παλι οχι.. Ειχα χρονια να περπατησω και μαλλον γερασα και λιγουλακι και στα μισα της επιστροφης εγινα ρομπα... τα γονατα μου, αχ και βαχ και γενικως πηραμε και τη θεια μαζι και καθυστερησαμε. Ας όψεται το ένδοξο ορειβατικό μου παρελθόν...

Εδω λιγο πριν την κορυφη, σε ενα απαγγειο που βρηκαμε να κουρνιασουμε γιατι ξυριζε, και το κλου, που δεν φαινεται βεβαια, οτι βλεπαμε απο ψηλα δελφινια να ξεπετιουνται στο βαθος, ολοκληρα κοπαδια!!

 Και κατι ακομη για να ξεχαστουμε... Να, εδω εμεις καλα περναμε, τρωμε και πλουσια γευματα, φαγαμε και κοχυλια βραστα με ψιλοκομμενη αμμο, φαγαμε και ασπρα βοτσαλα τηγανητα, που να σας τα λεω..

Εδω σουτζουκακια με μακαρονια, βλητα και μπιφτεκι σχαρας.

και αμμάνθρωπο φιάξαμε...

 

και κατι ψιλοζωγραφισα, κακη φωτογραφια αλλα κατι φαινεται..

..........................................................................................................................................................

Και κάπως έτσι, απλά και άδοξα, εγκατέλειψα τη στερνή καλοκαιρινή μου απόπειρα ανάρτησης, λίγο πριν να χαράξει σ' ένα όμορφο ελληνικό νησάκι.

Τώρα, σκεπτόμενη λίγο (έστω, ελάχιστα) πιο ψύχραιμα, έχω να πω:

Θυμάμαι πια αμυδρά πως αφορμή για την παραπάνω (πανάθεμά την) ανάλυση, ήταν μια διαπίστωση πως στις μεγαλουπόλεις μη έχοντας ουσιαστική επαφή με τους φυσικούς μας γείτονες χάνουμε και τη σύνδεσή μας με τον τόπο και μπλα μπλα μπλα και θετικά παραδείγματα και να'χαμε να λέγαμε. 

Μα νομίζω πως όντως η πόλη είναι κλουβί! Είναι τόσο απλό, δεν θέλει ανάλυση! Είμαστε σε ένα μεγάλο κλουβί. Αφύσικο, χωρίς μεγάλο ορίζοντα βιωσιμότητας και συχνά απλά άσχημο και βρώμικο. Γιατί να το κρύψωμεν; Κι εγώ έμαθα να αγαπώ στοιχεία της πόλης και σίγουρα η πόλη έχει πολλά θετικά, σκέψου όμως συνολικά τον τρόπο που ζεις σε αυτήν, δεν είναι εν πολλοίς αφύσικος; Οπότε γιατί να μη νιώθω σαν το ποντίκι που πάει μόνο του στη φάκα όταν γυρίζω σπίτι; Ποιός δεν έχει νιώσει άραγε κάπως, πλησιάζοντας τον τσιμεντένιο όγκο της Αθήνας επιστρέφοντας είτε από τη στεριά είτε από τη θάλασσα μετά από όμορφες διακοπές;

Ως τώρα ήθελα απλά να μάθουν τα παιδιά μας (που γεννήθηκαν στην αιχμαλωσία, για να χρησιμοποιήσω όρους ζωολογικού κήπου) να επιβιώνουν και σε συνθήκες ελευθερίας. Πειραματιζόμενη π.χ. ως έρμπαν γκάρντνερ, για να το πω απλά, όπως έγραφα κι εδώ παλιότερα. Αλλά πέρα από αυτό, σε προσωπικό επίπεδο με πλήρη συνείδηση της πολυτέλειας να έχουμε (προς το παρόν τουλάχιστον) το δικό μας, έστω και νοικιασμένο, κλουβάκι και τη δυνατότητα να μπαινοβγαίνουμε, όσο περνάει ο καιρός υποψιάζομαι πως αυτή η πολυπόθητη υπαίθρια ομορφιά και ελευθερία μπορεί να γίνει ενδεχομένως περισσότερο μια εσωτερική κατάσταση μπρος στις αρετές της οποίας ωχριά η ομορφιά του τόπου.  Αν δηλαδή εστιάσεις στην ομορφιά και τη χαρά που σου προκαλεί ας πούμε ένα ωραίο τοπίο, κι αυτή την αίσθηση διατηρήσεις μέσα σου ή καταφέρεις να έχεις αυτή την χαρά και τη γαλήνη και χωρίς το τοπίο, περνάς σε ένα πιο ανεβασμένο λέβελ του παιχνιδιού.. και γλιτώνεις και τη μετακόμιση! Όχι, σοβαρά τώρα, δεν ξέρω τι και πώς κατάφερα να μεταφέρω από τη σκέψη μου, αλλά νιώθω πως ειδικά εμείς οι γυναίκες αν διατηρήσουμε την ομορφιά μέσα μας κι όχι ένα κακοχτισμένο συγκρότημα απωθημένων κουτσομπολοστραβών πληγωμενοκατσούφικων πολυκατοικιών, μπορούμε να ζήσουμε κι εμείς καλά και οι οικογένειές μας καλύτερα ανεξαρτήτως τόπου. (όσα δε φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια θα σκεφτείς πιθανόν, για να το γειώσω τελείως... δεν ξέρω, ίσως να'ναι κι έτσι, εσύ αποφασίζεις!)

Λοιπόν, επειδή υποσχέθηκα και κάτι στην αρχή, ήξερες εσύ πως μπορείς να βρεις το καλοκαίρι φυτίλια για το καντήλι σου (ή το λυχνάρι σου βρε αδερφέ, αν δεν είσαι και τόσο θρήσκιος) στους αγρούς; Εγώ ως πέρυσι ομολογώ δεν το ήξερα και αν και έχουμε παράδοση να κρατάμε αναμμένο καντηλάκι στο σπίτι μας, χρησιμοποιούσα κάτι κερωμένα φυτίλια του εμπορίου. Λοιπόν το φυτό Λουμινιά, (ballota acetabulosa αν γκούγκλισα σωστά) είναι πολύ διαδεδομένη στην ελληνική ύπαιθρο και το καλοκαίρι μαζεύοντας λουμίνια από λίγα κλωναράκια μπορείς να έχεις να ανάβεις το καντήλι σου για όλο το χρόνο! Το φυσικό λουμίνι αν το βουτήξεις στο λάδι πριν το ανάψεις, βγάζει μια φλογίτσα γλυκιά και δυνατή που διαρκεί! Άσε που είναι και μια ωραία ασχολία για τα παιδιά, η συλλογή, η διαλογή και το άδειασμα των λουμινιών από ένα μικρό μαύρο σποράκι που έχουν στη μυτούλα τους. Εμένα με εντυπωσίασε αυτή η, άλλη μία, μικρή παροχή της φύσης.

Τέλος, πρέπει να γράφω πιο συχνά μπας και κάνω και μικρότερες αναρτήσεις. Το ξανα-παράκανα!!

Όποιος κατάφερε να παρακολουθήσει το συλλογισμό μέχρι τέλους, μπορεί να διεκδικήσει πλούσια δώρα με μόνη υποχρέωση να σχολιάσει την παρούσα ανάρτηση σημειώνοντας και το ονοματεπώνυμό του. 

Ενημέρωση για την κατακύρωση – Παραλαβή των Δώρων. Ο Διοργανωτής θα ενημερώνει όλους τους συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό σχετικά με τα στοιχεία των νικητών, με ανάρτηση των στοιχείων αυτών στο Διαδικτυακό Τόπο και ειδικότερα με ανάρτηση αποκλειστικά και μόνο του ονοματεπώνυμου των νικητών και όχι οποιουδήποτε άλλου προσωπικού δεδομένου αυτών. Ο Διοργανωτής θα επικοινωνήσει άμεσα με τους νικητές, ώστε να προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για την απόδοση των Δώρων σε αυτούς. Σε περίπτωση που κριθεί ότι η συμμετοχή του δεν ήταν έγκυρη, το πρόσωπο αυτό χάνει οριστικά το δικαίωμά του επί του σχετικού Δώρου, και η Διοργανώτρια δικαιούται να διαθέσει το Δώρο κατά την κρίση της. Κι αυτός που χάψει τους παραπάνω όρους, ανακηρύσσεται αυτόματα Υπερ-τυχερος και κοιμάται ήσυχος.

Χειροποίητο δωράκι για τους δασκάλους, εύκολα, γρήγορα και οικονομικά, αποκλειστικά από τα παιδικά χεράκια!

Σπανίως αναρτώ εποχιακά, μιας και πάσχω από αυτή την χρόνια σνομπιστική πάθηση που με ταλανίζει (στο blog οξύνεται όποτε αλλάζει ο καιρός). Αφού το κάνουν όλοι, ποιός ο λόγος να το κάνω κι εγώ; Ναι, έρχονται ας πούμε απόκριες, όλοι το ξέρουμε, πρέπει όμως όπως και δήποτε όλοι μαζί οργανωμένοι να ποστάρουμε ακατάσχετα αποκριάτικα; Αυτή είναι μια σύντομη περιγραφή της πάθησης, που όπως καταλαβαίνετε δεν βοηθά καθόλου την ήδη βεβαρυμένη κατάσταση του ιστολογίου. Τι να κάνουμε, έτσι έμαθα, έτσι αυτόματα αντιδρώ, έχει τα καλά του, έχει και τα κακά του.. μερικώς και με προσπάθεια, με τον καιρό το ξεπερνάω...
Στα πλαίσια της αποθεραπείας μου λοιπόν, ας βάλω και μια φορά (στην ώρα της) μια ιδέα.. εποχής!  Το να κάνει κανείς ένα δωράκι στον δάσκαλο που είχε το παιδάκι του όλη τη χρονιά, είναι νομίζω πολύ θετική κίνηση και η ελάχιστη ένδειξη σεβασμού των προσπαθειών του. Όποια κι αν ήταν η σχέση μας μαζί του, μόνο θετικά μπορεί να φέρει μια τέτοια κίνηση νομίζω. Για εμάς δε, που έχουμε την ευτυχία φέτος να έχουμε και στα 3 παιδιά μας αξιόλογους, φιλότιμους και εξαιρετικά πλούσιους (συναισθηματικά ;-)) δασκάλους, ένας λόγος παραπάνω. Η φετεινή μας εκδοχή, με δεδομένη την έλλειψη χρόνου και το πλήθος των δασκάλων όλο και να μεγαλώνει (σχολεία, αγγλικά, αθλήματα, μουσικές), δίνει έμφαση στο γρήγορο και το οικονομικό. Δεν ξέρω πώς τη βρίσκετε, εγώ την βρήκα εξαιρετική και ειδικά αφού έγινε με υλικά που είχαμε και στο σπίτι και αποκλειστικά από τα ίδια τα παιδιά!

4 μυστικά για να μάθουμε πλέξιμο στα παιδιά, ακόμη κι όταν οι ίδιες δεν έχουμε ιδέα... ναι! τα παιδικά χεράκια κάνουν θαύματα με το βελονάκι!!

Ναι.. και δεν έγινε βάσει σχεδίου... Απλά έτυχε να δείξει στην μεγάλη μου κόρη (11χρ.) μια φίλη της λίγο μεγαλύτερη βελονάκι, πήραμε μαλλιά (καινούριο υλικό - άλλο που δεν ήθελα!), μπήκαμε μετά στα ιντερνέτς κι έγινε χαμός!! Εγώ αν και δεν είχα ιδέα από πλέξιμο (δεν το αρνούμαι πως ενδόμυχα ίσως τελικά το σνόμπαρα και λίγο, ως μη απολύτως δημιουργικό με την αρτιστίκ έννοια, η έξυπνη) με την -όποια- εμπειρία μου με τα παιδιά, διέγνωσα απλώς τον τρόπο και επέλεξα το πλάνο για να δω τι θα κάνει, χωρίς η ίδια να μπορώ να βοηθήσω στο ελάχιστο επί της ουσίας της τεχνικής.

ένας πολύ επιτυχημένος και πανεύκολος λαιμός, είναι η επιλογή μου για 1η επαφή με το βελονάκι. Επινόηση της περιστέρας μου (έτσι την έλεγα και προ εκλογών..).

Τι θέλω να πω:

1. Παρακάμψαμε το στάδιο της εξάσκησης, που συχνά επιλέγεται για να δείξουμε στο παιδί βελονάκι. Είμαι πιο πολύ της άποψης "βουρ στον πατσά" κι ο,τι γίνει, που θα γίνει μια χαρά!

Εμένα είχε προσπαθήσει η κακομοίρα η γιαγιά μου, δεινή πλέχτρα, να μου δείξει γαϊτανάκι, με λεπτό νήμα. Οκ, το έμαθα, αλλά έπλεκα, έπλεκα, έπλεκα χιλιόμετρα γαϊτανακίου χωρίς να καταλαβαίνω τι κάνω... ώσπου βαρέθηκα για πάντα.

2. Επιλέξαμε πολύ χοντρό μαλλί και αντίστοιχο βελονάκι, για να μπορεί να έχει ολοκληρωμένο αποτέλεσμα γρήγορα. Επίσης πολύ σημαντικό. Να φτάσει σύντομα να ολοκληρώσει κάτι, που θα είναι "κάτι", όχι ας πούμε ένα πετσετάκι αλλά ένας λαιμός ή ένα σκουφί ή οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή να δωριστεί από το ίδιο το παιδί.

3. Επιλέγουμε ένα πολύ απλό θέμα, τι δηλαδή θέλουμε να πλέξουμε. Δική μας επιλογή ήταν ένας σκούφος, αν και θα πρότεινα για αρχή ένα κλειστό κασκόλ - λαιμό. Ανάλογα με την επιλογή μας, αναζητούμε βιντεάκια με οδηγίες - υπάρχει τόση πληροφορία από έμπειρες πλέχτρες από όλο τον κόσμο, που γιατί να περιμένεις να μάθεις η ίδια για να δείξεις στο παιδί;; Μετά την επιλογή που κάναμε παρέα, εγώ την άφησα μόνη της με βιντεάκια που βρήκαμε στο youtube, και είχε τόση πλάκα, περάσαμε 1-2 απογεύματα με τη φωνή μιας γλυκιάς κοπέλλας συντροφιά, και το βιντεάκι της σταμάτα-ξεκίνα... Και όταν η Ευανθία ολοκλήρωσε το πρώτο της σκουφί, ένιωσα τόσο μα τόσο περίεργα! Την είχε μάθει μια κοπέλλα από ποιός ξέρει ποιά μεριά της Ελλάδας, που ούτε την ήξερα, ούτε με ήξερε! Ένιωσα τόση ευγνωμοσύνη, πραγματικά... αυτά είναι από τα όμορφα του νετ, οπωσδήποτε.

4. Για αρχή, δεν ασχοληθήκαμε με τεχνική και πώς το τρίβουν το βελονάκι. 'Οπως βολεύει, και με την εξοικείωση έρχεται και η τεχνική. Απελευθερωθείτε κυρίες μου! Εσείς που πλέκετε βέβαια ίσως έχετε άλλη άποψη, απλά νομίζω πως αρχικά καλό είναι το παιδί να κατανοήσει τις κινήσεις χωρίς να ασχοληθεί με την ακριβή θέση των χεριών και του νήματος για να μην μπερδεύεται να συντονίσει τα χέρια με τη σκέψη. Στην ουσία το βελονάκι, είναι ένας (διαφορετικός για κάθε βελονιά) επαναλαμβανόμενος σύνθετος κόμπος. Και κάθε παιδί μπορεί να μάθει να κάνει κόμπους!

Κι έτσι η Ευανθία κόλλησε, κόλλησε λέμε!! Σκουφιά, τσάντες, λαιμοί και δε συμμαζεύεται. Στην επόμενη φάση ξημεροβραδιαζόταν στις Κερασόπιτες, εξειρετικό blog με οδηγίες για πανέμορφα πλεκτά - εδώ είπαμε, δεν δίνουμε τόσο οδηγίες, όσο κεντρικές ιδέες για εμψύχωση :Ρ

Εγώ αρχικά είπα να μην ασχοληθώ, και για να της αφήσω το πεδίο ελεύθερο αλλά και γιατί δεν έδινα και πολλές ελπίδες στα εναπομείναντα ζωντανά εγκεφαλικά μου κύτταρα. Αλλά τελικά, αφού είδα πως κι εκείνη το ήθελε πολύ, έκατσα να μου μάθει και ναι, έμαθα. Μην περιμένετε πολλά, η Ευανθία ξέρει 5-6 πλέξεις, παγώνι, κουκουτσάκι και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο... Εγώ αρκέστηκα στο 2πλό κροσέ και σ'ένα άλλο, μάλλον μισό 2πλό, που με κάλυψαν προς το παρόν, και τώρα κάνω κάτι πασουμάκια - με βλέπω βέβαια να προχωράω, τώρα που βλέπω και την Ευανθία να κάνει κάτι τετραγωνάκια συγκλονιστικά... είναι τελικά κόλλημα το βελονάκι, ομολογώ και μετανιώνω πικρά που το σνόμπαρα!! (Δεν θα βάλω άλλες φωτό, αν κι έχουμε κάνει τόσα, μπας και βελτιώσω λίγο τη συχνότητα των αναρτήσεών μου..) Απλά ένα ακόμη: αφήστε τα παιδιά να σας διδάξουν κάτι! είναι περίεργη διαδικασία αλλά πολύ ενδιαφέρουσα!

Μάθαμε και στη μικρή, τη Μαρία (6χρ.) και μια χαρά κατάλαβε, αν και κατέληξε με κάτι δικές της παραλλαγές, ίσως δοθεί το όνομά της στις πλέξεις αυτές, δεν ήταν κακές!

η Μαρία πλέκουσα κουβερτάκι του παπαγάλου του Παύλου, για τις κρύες νύχτες του χειμώνα

Μάθαμε και στον Παύλο, κόντρα στα στερεότυπα, απλά του μένει να βρει κάτι που να του αρέσει να πλέξει για τον εαυτό του. 

Κλείνοντας, χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω.. θα έλεγα, αγαπητή αναγνώστρια, αγαπητέ αναγνώστη! Αγαπητέ αναγνώστη, αγαπητή αναγνώστρια: ήλθε ο καιρός του θερίζειν!... Μετά από τα χρόνια που περάσαμε, ιδιαίτερα με την πρώτη μου κόρη, με διάφορες χειροποίητες κατασκευές, επαφή με καινούρια υλικά, τεχνικές, επισκευές, ανακατασκευές και DIY ιδεούλες, το βασικό που ήθελα από τότε που ήταν μικράκι να νιώσει, το ένιωσε! Αυτό το φούσκωμα, τον ενθουσιασμό και τη γαλήνη που σου προσφέρει η ολοκλήρωση μιας δημιουργίας, που είναι το δια βίου εμβόλιο κατά της βαρεμάρας!  Έχει από μόνη της πολλά χαρίσματα και καλό χέρι, κοφτερό μυαλό και μάτι και μπορεί να το πάει αν θέλει και παραπέρα, αλλά το δικό μου το ζητούμενο κατ' αρχήν ήταν να μάθει να χρησιμοποιεί τα χέρια της. Δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι κάθε κορίτσι (για τα αγόρια δεν ξέρω αλλά νομίζω και αυτά σε άλλα πεδία) παραδοσιακά μάθαινε τέχνες όπως το πλεκτό, το κέντημα, η ύφανση. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς κάποιο ειδικό εξτραβαγκάντ ταλέντο. Ακούω συχνά: Ά, εμένα δεν πιάνουν τα χέρια μου! ούτε κουμπί δεν μπορώ να ράψω... Διαφωνώ καθέτως λοιπόν αγαπητοί και διαχωρίζω τη θέση μου ζητώντας την  ανάκτηση της επαφής της νέας γενιάς, του φυτωρίου αυτού του μέλλοντος, με την δημιουργία στις οικιακές της εφαρμογές, ξεκινώντας από τη διδαχή των κορασίδων του οίκου μας. Παραξενύχτησα μάλλον, πάνε και τα υπόλοιπα κύτταρα που λέγαμε... Άντε παιδιά, διαλυθείτε ησύχως...

Σας φιλώ και να μου σχολιάζετε πού και πού, ε; Σας βλέπω που με διαβάζετε, μη νομίζετε :-)

Και το καινούριο μου λογοτυπάκι πώς σας φαίνεται; ε;; εεεε;;; με τα χεράκια μου το έφκιασα κι αυτούνο...

Φιάχνουμε κάρτες με χαρακτικά των παιδιών και σφραγιδάκια για τη δανειστική μας βιβλιοθήκη

Ψάχνω πάντα για χειροτεχνίες που μπορούν να γίνουν μαζί με τα παιδιά. Έχω φιάξει ήδη λίστα με το τι μας έχει βολέψει ώστε να περνάμε δημιουργικά και χαρούμενα τον ελεύθερο χρόνο μας (ή έστω ένα ποσοστό του ελεύθερου χρόνου μας, μη φρικάρετε) στο σπίτι με τα παιδιά, αλλά πάει πολύ για αυτή την ανάρτηση. Stay tuned και του χρόνου που θα ξανακάνω ανάρτηση θα έχετε και τη λίστα. Τώρα θα μιλήσουμε για σφραγιδάκια. Είναι ιδανική εποχή για να φιάξουμε και να στείλουμε κάρτες και αν έχουμε, να εντάξουμε και παιδάκια σ' αυτή την ομορφιά. Ομορφιά γιατί, όσο κι αν ίσως ακούγεται μπανάλ, μια κάρτα μπορεί να μεταφέρει πολλή αγάπη και να δώσει τόση χαρά!..

Εδώ και καιρό μου είχε καρφωθεί στο μυαλό η ιδέα να δείξω στα παιδιά την τεχνική της χαρακτικής, από ό,τι ξέρω κι εγώ δηλαδή. Η χαρακτική έχει μια ιδιαίτερη γοητεία και κατά τη διαδικασία της χάραξης και κατά την εκτύπωση κι όσο παίζεις μαζί της βλέπεις τις δυνατότητες ν' απλώνονται! Πολλαπλά αντίτυπα μιας αρχικής ιδέας, παιχνίδι με τα χρώματα και κανένα αντίτυπο αποκλειστικά ίδιο με το άλλο. 

Μετά από πολύ χάζεμα στο νετ, πολλές δοκιμές, έρευνα σε ελληνικά μαγαζιά αλλά και αγορές απ' έξω και δοκιμές με παιδάκια (δικά μου και δανεικά) κατέληξα σε διάφορα συμπεράσματα. Το βασικό είναι πως το λινόλεουμ, η επιφάνεια δηλαδή που χαράσσεται (που είναι το μόνο που βρίσκεις εύκολα εδώ -ως την ημέρα που έψαχνα- προφανώς και κάτι μπορεί να μου ξέφυγε)  δεν είναι το ιδανικό υλικό για να πρωτοδείξεις την τεχνική της χάραξης σε παιδιά που δεν έχουν ιδιαίτερη εμπειρία από χειροτεχνίες. Τα δικά μου που τα έχω μπαφιάσει στο φιάχτο-μόνος-σου ήταν εξαιρετικά αποδοτικά. Δεν θέλω να πω ότι το λινόλεουμ είναι απαγορευτικό για παιδικά χεράκια, υπήρξαν κι άλλα παιδάκια που δεν ζορίστηκαν αλλά υπήρξαν και κάποια που ζορίστηκαν και κάποια που κόπηκαν με το εργαλείο χάραξης. Να πω και ότι πάντα όταν ξεκινώ κάτι που περιλαμβάνει κόψιμο, δείχνω στα παιδιά τον τρόπο να είναι προσεκτικά. Αλλά πιστεύω ότι το να κοπεί κάποιος (ελαφρώς) σε μια χειροτεχνία δεν είναι για θάνατο, ίσα -ίσα, έτσι μαθαίνει το παιδί να προσέχει περισσότερο. Δεν θα δώσεις νυστέρι σε 5χρονο, με τα υπόλοιπα νομίζω δεν πεθαίνει. Τα φριχτά σενάρια περί  βγαλμένων ματιών καρφωμένων στο ψαλίδια χειροτεχνίας ας τα λέμε οι μαμάδες στις κούνιες να περνάει και η ώρα. Ο σωστός ο κράφτερ κόβεται και συνεχίζει. Από μικρός.
(αν δεν έχεις εγκαταλείψει το μπλογκ ως τώρα, σε συγχαίρω.. Εκτός κι αν συνεχίζεις να διαβάζεις για να έχεις να πεις για την ανευθυνότητα που κυκλοφορεί :-Ρ )

τα βασικά στάδια μέχρι το τύπωμα, παράδειγμα με λινόλεουμ

 Στο θέμα μας: Όσο να'ναι τα Printing Blocks που είδα έξω δεν συγκρίνονται με το λινόλεουμ στην ευκολία χάραξης. Είναι σαν υλικό κάπως/περίπου σαν σκληρή γομολάστιχα, αλλά έχουν πολύ καλή απόδοση λεπτομέρειας και βέβαια δεν έχουν μέγεθος γόμας, μπορείς να χαράξεις και μεγαλύτερα έργα. Απ΄ό,τι ανακάλυψα μάλιστα -μα πού ζούσα;- έξω η τεχνική αυτή είναι πολύ εξελιγμένη και χρησιμοποιείται όχι μόνο για εκτύπωση σε χαρτί, αλλά και για ύφασμα (φαντάσου δυνατότητες!) και άλλες επιφάνειες. Έτσι, αν και ξεκινήσαμε με χαρακτικά σοφιστικέ, βασισμένα στην επίσης σοφιστικέ μου ανάμνηση από τη χαρακτική όταν ήμουν εγώ η μαθήτρια, στη Βακαλό, πριν 2 αιώνες, καταλήξαμε με σφραγιδάκια. Παρακάτω παραθέτω την τελευταία μου έμπνευση: Μετά από ώριμη σκέψη και μερικά σκιτσάκια, κατέληξα στο οικόσημό μας, με στόχο να σφραγισθεί με αυτό κάθε βιβλίο της βιβλιοθήκης μας. Ως αιώνιο αποδεικτικό ότι το Αsterix αυτό ανήκει στην βιβλιοθήκη του οίκου Πατεράκη.

Παρακάτω θα δείτε μερικά δείγματα από τα πρώτα, καθαρά χαρακτικά μας (καλοκαιρινής εμπνεύσεως, σε έντονο Χριστουγεννιάτικο κόκκινο). Έχουμε και τόσα άλλα, αλλά νομίζω αυτή είναι η πιο.. βαριά μου ανάρτηση, ας αρκεστούμε στα παρακάτω. Αν και θα παθαίνατε πλάκα αν βλέπατε τι μπορεί να κάνει ένα μικρό παιδί μ'ένα εργαλείο χάραξης στο χέρι! Σας προτρέπω να το δοκιμάσετε με το δικό σας παιδί -και το δικό σας εργαλείο :-)

Από την Ευανθία, 10ετών, χαρακτική σε λινόλεουμ. Η φωτογράφιση και το στήσιμο επίσης δικά της. Από τη θεματολογία μπορείς να συμπεράνεις πόσος καιρός μεσολάβησε από τη σύλληψη του θέματος μέχρι τη δημοσίευσή του στο blog..)

Επίσης της Ευανθίας - μα δεν είναι τρέλλα;;

Κι αυτό δικό μου, το ίδιο με το πρώτο πουλάκι, σε παραλλαγή, για να δείτε τι δυνατότητες έχεις με το ίδιο πρωτότυπο.

Τα υλικά που χρησιμοποίησα αρχικά, τα πήρα από αυτό το e-shop: http://www.handprinted.net
αλλά τελικά βρήκα κάποια και σ'αυτό το όμορφο ελληνικό e-shop: http://www.enjoyscrapping.gr
Ακόμη ένα πολύ ωραίο ελληνικό κατάστημα και e-shop: http://www.iralu.gr/zwgrafiki/lino-block-printing.html για να πάρετε εργαλεία χάραξης
Τους συνδέσμους τους μοιράζομαι γιατί η ίδια άργησα πολύ να μπω στο θέμα, κρίμα είναι να μείνουν μόνο σ'εμένα αυτά στα οποία κατέληξα.
Ελπίζω να σας άρεσαν τα έργα μας!

κι αυτό για την ιστορία, εγώ όταν ήμην παιδίσκη χαράσκουσα (ναι, είχε εφευρεθεί η έγχρωμη φωτογραφία..)

διακοσμητικός δίσκος: κατασκευές με βότσαλα!

Έχετε νιώσει ποτέ να σας κουράζει ο εαυτός σας; Εγώ που και που μεταξύ άλλων, αγανακτώ και με την εμμονή μου με τις πέτρες και τα βότσαλα! Προσπαθώ να με συμβουλέψω.. "πόσα ακόμη θα κουβαλήσεις; έχεις γεμίσει το σπίτι.." και άλλα μάταια, μιας και η έλξη που μου ασκούν είναι συχνά ακατανίκητη..

Οι παραλίες στη Φρεαττύδα και τα Βοτσαλάκια στον Πειραιά, είναι γεμάτες από μπάζα οικοδομικών υλικών από τα νεοκλασσικά που πάλαι ποτέ κοσμούσαν όλη την Ακτή Θεμιστοκλέους.. Τώρα πια ελάχιστα έχουν παραμείνει. Τα θραύσματα από μωσαϊκά και μάρμαρα, πλινθινα τούβλα και κεραμίδια που βρίσκονται ακόμη στις παραλίες ανάμεσα στα βότσαλα όμως, είναι εκεί για να θυμίζουν σε όποιον έχει τα μάτια να δει πόσο εύκολα και για ποιό αντίτιμο οι μεταπολεμικοί παππούδες και γονείς μας, βασανισμένοι και στερημένοι  Έλληνες, αντιπαρείχαν και πέταγαν. Έτσι, για να μην παρασυρόμαστε σε βιαστικές αποφάσεις, παρμένες από ανάγκη και χάριν ευκολίας, δικαιολογούμενοι από τις "κρίσιμες" συνθήκες.

Με τα παιδιά κάνουμε συχνά εκεί βόλτα για ανεφοδιασμό πετρών τις οποίες μανιωδώς ζωγραφίζουμε. Είναι τόσο κοντά! Και τόσο όμορφα.. ιδιαίτερα εποχές ή ώρες που δεν είναι πολυσύχναστη, μια βόλτα στην  παραλία κι ας είναι αστική, είναι πάντα ευεργετική στη διάθεσή μας! 

Κι εδώ δείτε μια ακόμη ιδέα που προέκυψε από τη συλλογή των αγαπημένων μωσαϊκών: Ένας δίσκος! Διακοσμητικός δίσκος από... ανακυκλωμένα νεοκλασικά λοιπόν, για να παραμένουμε και εντός θέματος ιστολογίου ;-) Μπορεί να γίνει φυσικά και με απλά βότσαλα ή ο,τι άλλο βρει κανείς και του θυμίζει θάλασσα, κοχύλια, ή ο,τι άλλο. 

Αρχικά ήθελα να τα συνδέσω με λευκό αρμό, αλλά στο σπίτι είχε ξεμείνει λίγο μπεζ υλικό από παλιότερη χειροτεχνία μας. Είχα και τότε χρησιμοποιήσει αρμό για πλακάκια στα ψηφιδωτά που είχαμε κάνει με τα παιδιά. Αν και πρωτοβλέποντάς τον, το θεώρησα απόλυτη αποτυχία, τελικά νομίζω πως η χρήση χρωματιστού αρμού πλακιδίων (τον βρίσκεις σε χρωματοπωλεία) ήταν επιτυχέστερη επιλογή μιας και θυμίζει λίγο τη φυσική άμμο. Και μην τρομάζετε όταν ακούτε για οικοδομικό υλικό, είναι πολύ πιο απλό από τα περισσότερα που ήδη καταπιάνεται μια γυναίκα καθημερινά. Όχι, αλήθεια, τη μέρα που το έφιαξα, είχα ήδη φιάξει ένα κέϊκ και ζύμη για μια πίτσα. Η κατασκευή αυτή μπορώ λοιπόν με βεβαιότητα να πω πως ήταν πολύ πιο εύκολη! Σαν τη βάση μιας τούρτας με σαβαγιάρ ας πούμε..με οικοδομικά υλικά για πιο μόνιμο αποτέλεσμα...
Το μείγμα για τη λάσπη του αρμού γίνεται με νερό,
ανακατεύεις με αυγοδάρτη (καλό είναι να γίνει κάπως πηχτή η λάσπη),
στρώνεις το υλικό στον δίσκο
και απλά στολίζεις ακουμπώντας τα βότσαλα!
Μην ανησυχήσετε αν τα βότσαλα λερωθούν από τη λάσπη, στρώστε καλά τον αρμό ανάμεσά τους και καθαρίστε την επιφάνεια με βρεγμένη πετσέτα. Μαγειρική με οικοδομικά υλικά! Δεν είναι όμορφο;

Και φυσικά το απλούστερο που μπορεί να κάνει κανείς με τα βότσαλα και τις πέτρες της παραλίας, είναι να τα ζωγραφίσει. Σας έχω δείξει και παλιότερα ζωγραφιστά μας βότσαλα, πάρτε όμως μια γεύση από τα φετεινά μας.

Κι ακούστε και το μεγάλο μυστικό!... Τα βότσαλά μας πια δεν τα ζωγραφίζουμε με πινέλο! Ανακαλύψαμε, μετά από τους μαρκαδόρους για επιφάνειες της Giotto, τους επίσης υπέροχους (αν και τσιμπημένους, κοστίζουν περίπου 2έουρα ο ένας αλλά έχουν απίστευτη διάρκεια) μαρκαδόρους ζωγραφικής Posca. Κυκλοφορούν σε 3 πάχη και σε πολλές-πολλές αποχρώσεις, απ' ό,τι κατάλαβα συνηθίζουν να τους παίρνουν τα παιδιά, βασικά για graffiti σε τοίχους κι έτσι τους βρίσκεις σχεδόν σε κάθε βιβλιοπωλείο. Έχουν υπέροχη έντονη απόδοση στο χρώμα και το σημαντικότερο, ειδικά αν τα καλοκαιρινά σου μπάνια περιλαμβάνουν παιδιά: μπαίνουν στην τσάντα σου κι εξασφαλίζουν καθαρές δουλειές... Μην φοβηθείς να τους δώσεις και στα παιδιά (εξήγησε πρώτα ότι δεν είναι για body painting) μιας και δεν χαλούν καθόλου εύκολα. Κι εδώ δείτε κάτι από το τι μπορεί να συμβεί αν τους τους δώσεις.

Και πια μπορώ να ησυχάσω που τελικά θα γλιτώσουμε από το ενοίκιο και μετά από τόσα χρόνια γάμου, θα τακτοποιηθούμε! Είμαστε έτοιμοι για το χτίσιμο του σπιτιού μας! ε, τις πέτρες τουλάχιστον τις έχουμε... 

Καλημέρα! Α, και καλό χειμώνα είπαμε;

Κυρά Σαρακοστή... επαναχρησιμοποιούμενη!

Η φετινή Καθαρά Δευτέρα, ήταν ιδανική για να μουλιάσεις χαρταετό!

Και ιδανική για να μουχλιάσεις και να κάνεις χειροτεχνιούλες με τα παιδιά στο σπίτι. Διαλέξαμε το δεύτερο..

Εδώ βλέπεις την καινούρια, μοναδική, επαναστατική κυρα-Σαρακοστή πολλών χρήσεων. Μια ιδιαίτερη, εμπνευσμένη πατέντα, χάρη στην οποία δεν χρειάζεται πια να διαμελίζεις την άτυχη κυρά, αρκεί απλά να της δένεις κορδελλάκια στους αστραγάλους που ως να έρθει η ώρα τους βρίσκονται τακτικά αποθηκευμένα στην ειδική, για τον σκοπό αυτό δημιουργημένη τσέπη! Χάου κλάσσι.. Λοιπόν κοροϊδέψτε ελεύθερα, αλλά εμένα μου άρεσε η ιδέα μου!

Δυστυχώς την έκανα με συνθετικό πηλό μοντελισμού που φυσιολογικά σιχαίνομαι, αλλά οι συνθήκες με κάνουν να πίνω συχνά το κρασί μου νερωμένο.. Τουλάχιστον βρήκα αυτό τον πηλό που αν και μυρίζει ίου και δεν μοιάζει καθόλου με τον φυσικό πηλό, στεγνώνει πολύ αργά (περισσότερος χρόνος για να δουλέψεις) και δεν γλιτσιάζει. Μόνο του αρνητικό, μπορεί να σκεβρώσει στεγνώνοντας. Είναι συνθετικός και δεν το κρύβει.

Σ'αρέθ;

Χειροποίητες χυλοπίτες από παιδικά χεράκια!

από την Ευανθία, 10ετών

    Άλλο ένα ταμπού που έπεσε! Φιάξαμε χυλοπίτες με τα παιδιά. Καιρό ήθελα να το δοκιμάσουμε αλλά δίσταζα, μιας και τα χειροποίητα ζυμαρικά μου ακούγονταν πάντα πολύ θελκτική αλλά εξωτική ιδέα για τις δυνατότητές μου.. Γιαγιούλα δεν έχω πια, η μανούλα μου δεν έκανε ποτέ, οπότε στράφηκα στον παντογνώστη Γούγλη. Οι συνταγές ευτυχώς πολλές, εγώ έκανα μια μείξη από 2-3 που βρήκα ενδιαφέρουσες. Η μια από εδώ, μια άλλη από εδώ, και προσάρμοσα τη δόση στην ποσότητα που ήθελα για να μην καταλήξουμε να κόβουμε λωριδούλες για ώρες. Και εδώ διάβασα πολύ όμορφες πληροφορίες επίσης.

   Σας διαβεβαιώ λοιπόν, είναι απολύτως πραγματοποιήσιμο και από παιδάκια. Όσο κατεβαίνουμε βέβαια σε ηλικία, τόσο ανεβαίνουμε σε ποικιλία και πρωτοτυπία σχημάτων! Όπως φαντάζεστε ο χρόνος μας για τέτοια πονήματα είναι πραγματικά λίγος και στριμωγμένος ανάμεσα σε συμπληγάδες μέριμνες, αλλά το βασικό μου μότο είναι: μην το φοβάσαι, μη σε αγχώνει.. ξεκίνα με κέφι κι όπου σε βγάλει! Κάναμε λοιπόν ως τώρα δυο φορές από μια δοκιμαστική δοσούλα και τώρα που νιώθω πιο σίγουρη, θα ξανακάνουμε μια κανονική δόση. Το σημαντικό είναι πως το κάθε παιδί έκατσε κι έκοψε τις δικές του, τις ξεράναμε, τις μαγειρέψαμε και βγήκαν νοστιμότατες, τόσο που καταλήξαμε να τσακωνόμαστε ποιος θα πρωτοφάει. Κι εγώ, άκουσον-άκουσον, ένιωσα άσχημα να χύσω το νερό που τις έβρασα, ξέροντας πια τι αυγουλάκια ή τι γαλατάκι είχαμε βάλει - αυτό και μόνο μου θύμισε πόσο σημαντικό είναι να κοπιάζεις άμεσα για την τροφή σου.

   Για το δικό μου, ίσως παλιομοδίτικο ή κολλημένο μυαλό, είναι πολύ σημαντικό να αποκαθίσταται η σύνδεση των χεριών μας με την παραγωγή του φαγητού στα μάτια των παιδιών. Να έχουν εικόνες των χεριών μας να κάνουμε και κινήσεις άλλες πέρα από την κίνηση ανοίγω το πορτοφόλι στο ταμείο να πληρώσω τα μακαρόνια. Θυμάμαι τα χέρια της γιαγιάς μου ν' ανοίγει φύλλο με κινήσεις σίγουρες και σχεδόν πως να το πω, στερεοτυπικές - καθόλου όπως να 'ναι. Επαναλαμβανόμενες με τόση τέχνη, ιερότητα και χάρη (δεν τα παραλέω, στ'αλήθεια έτσι έχουν γραφτεί στη μνήμη μου) κινήσεις που φαίνονταν να κουβαλούν τη γνώση αιώνων! 

   Εντάξει, καταφέραμε να κόψουμε την αλυσίδα αυτή της γνώσης που ένωνε τη μάνα με τη γιαγιά και την κόρη. Η σπουδασμένη μου μάνα δεν είχε πια την ανάγκη να φιάξει τις χυλοπίτες της χρονιάς. Αν και δεινή μαγείρισσα, κοίταγε να μάθει τις πρωτευουσιάνικες συνταγές για τα Κυριακάτικα τραπέζια που μας ετοίμαζε, την εποχή της μακαρονοσαλάτας. Κότες άλλωστε δεν υπήρχαν, γίδα δεν υπήρχε... εντ οφ στόρι. Μα να που ίσως ο καιρός ζυγώνει κι αναρωτιέσαι καμιά φορά, για πόσο ακόμη θα ανοίγεις στο ταμείο το πορτοφόλι; 

(Έχω και κάτι φωτογραφίες μούρλια από τα παιδιά, στο pc μου που βρίσκεται στο γιατρό. Αλλά με βαρέθηκα πια.. μ' αυτή την τελειομανία μου οι αναρτήσεις καταλήγουν να γίνονται επετειακές, στις μεγάλες γιορτές και σχόλες! )

Ελπίζω να σας έβαλα φωτιές...

Όπως πάντα, εδώ δεν έχω στόχο να δώσω αναλυτικές οδηγίες, απλά μια αφορμή για έμπνευση για δημιουργικές/διαφορετικές δραστηριότητες με τα παιδιά. Αν κάτι όμως σας λείπει και θέλετε να ρωτήσετε, ξέρετε, μη διστάσετε!