Ελληνικό καλοκαίρι, το χωριό της γιαγιάς και λίγος παιδικός ακτιβισμός. Γονείς, επενδύστε στα χωριά σας!

εκκλησία του Σωτήρος και τρία παιδάκια διστάζουν μπροστά στην σκοτεινή είσοδο

Μετρώ αντίστροφα τις μέρες περιμένοντας την ώρα που θα φτάσουμε στο χωριό. Το χωριό της μάνας μου, που από μικρά όλοι μας λέγαμε "το χωριό μου". Κάποιοι ακούγοντάς μας νόμιζαν πως γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σε χωριό κι ακολουθούσε πάντα αυτό το "έλα!!" το ξαφνιασμένο όταν μάθαιναν πως είμαστε γεννήματα θρέματα Αθηνάκια των βπ..

Αν αγάπησα εγώ το χωριό μου, είμαι σί-γου-ρη πως μπορείς κι εσύ ν'αγαπήσεις το δικό σου. Ή να βρεις ένα ν'αγαπήσεις! Γιατί το χωριό μου δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο, πίστεψέ με, τίποτα... Ατενίζει ένα κάμπο κι όλη μέρα τα καλοκαίρια καίγεται και βράζει, δεν είναι βουνίσιο, δεν είναι ούτε κατά διάνοια παραθαλάσσιο, δεν είναι γραφικό, δεν έχει ιδιαίτερο πράσινο, δεν έχει ξακουστή ιστορία, δεν έχει ξεχωριστή τοπική κουζίνα, δεν έχει ούτε καν σούπερ-ιδιαίτερα ντόπια προϊόντα. Είναι ένα κλασσικό ελληνικό καμπίσιο χωριό, που δεν έζησε ποτέ ιδιαίτερες στερήσεις και που στο παρελθόν επιδοτήθηκε όπως έπρεπε για να πάρει το παιδί τουλάχιστον μια μπέμπα (BMW αν δεν το'πιασες..).

Είναι όμως το χωριό που πέρασα τα παιδικά μου καλοκαίρια παίζοντας μπουγέλο με το λάστιχο στις πλάκες της αυλής. Που μου έμαθε μόνο του τα μυστικά του, που δεν φαίνονται εύκολα με το μάτι του επισκέπτη αλλά οι παιδικές αισθήσεις αποκωδικοποιούν κι αφομοιώνουν. Ναι, αν έρθεις σαν επισκέπτης δεν έχεις ίσως κάτι να παινέψεις στο χωριό μου. Όμως -κι εδώ τα λόγια μου φτωχαίνουν, το χωρίο είναι Χωριό. Ναι, ναι.. Όπως το ακούς! Τόσο απλά.

Γύρω βλέπεις ελιές και κυπαρίσσια, χωράφια, ελιές και κυπαρίσσια. Και πριν το καταλάβεις, ηρεμείς.

Και θυμάσαι τις ιστορίες της γιαγιάς σου. Που έλεγε πώς πήγαινε με τις κοπέλλες στη βρύση, αλλά αυτή δεν καθόταν ποτέ στη "ρούγα". Πώς πήγαιναν στο νερόμυλο να πλύνουν, πώς έβαφαν τα νήματα για τον αργαλειό, πώς ο θείος ο Γιάννης έπεσε να πεθάνει που δεν του δίναν τη Γιαννούλα, πώς γέννησε πιασμένη από την πόρτα, πώς της έπεσε η μάνα μου απ' το δέντρο που την πήρε μωρό κοντά στο χωράφι και την έπιασε ο ήλιος ώσπου να την σηκώσουν και κάηκε, πώς έφερνε ο παππούς κάθε ξένο να κοιμηθεί στο σπίτι και τον πέρναγαν για τον πρόεδρο, πώς του πατέρα της βρήκαν μόνο τα γυαλιά που τον πήραν οι αντάρτες, πως ο Θιός ξέρ' καλύτιρα, δεν είνι βλάχος ο Θιός..

Ένα κυπαρίσσι δίπλα στο δρόμο. Το τίποτα θα πεις... Για μένα, παίζει και να'ναι.. οι πινέζες, που συγκρατούν την επιφάνεια της ελληνικής γης.

Συχνά ακούω μαμάδες που μου λένε πως δεν αντέχουν τα χωριά. Δεν έχουν άδικο. Στο χωρίο θα έρθεις αντιμέτωπος με νοοτροπίες παλιές, που θα σε ξενίσουν. Δεν θα περάσεις απαρατήρητος. "Τίνος είσ'ισύ;;;" Και ξέρουν τα πάντα, πριν από 'σας για 'σας.. Για εμένα πάντως σημασία έχει το πού εστιάζεις. Εγώ εστιάζω στην ομορφιά της συνέχειας, την ενεργοποίηση της κυτταρικής μνήμης (εχμ.. ελπίζω να υπάρχει κάτι παρόμοιο, ωραίο μου ακούγεται πάντως, επαρκώς κουλτουρέ..). Η γιαγιά μου κάποτε, έβλεπε μέρα νύχτα τους ίδιους 5-10 γειτόνους, ήταν όλος της ο κόσμος. Κι ήταν τεράστιος ο κόσμος της. Κουβαλούσε πολιτισμό τόσων αιώνων, αυτή η γυναίκα που είχε συναναστραφεί μετρημένες στα δάχτυλα γυναίκες, τις ίδιες που το βλέμμα τους προσπαθώ εγώ να αποφύγω όταν προχωρώ με μεγάλα βήματα προς το αμάξι μου, τραβώντας τα παιδιά μαζί μου προς μια ενδιαφέρουσα εκδρομή. 

Αν χαλαρώσεις πιστεύω σ' αυτό το κοινωνικό κομμάτι, θα σταματήσεις να ψάχνεις αγωνιωδώς για φτηνούς και μπέϊμπι φρέντλι προορισμούς και θα ρίξεις καμμιά ματιά και στο ξεχασμένο σπίτι στο χωριό. Που δεν έχει το'να, δεν έχει τ'άλλο, θα είναι εκεί κι η πεθερά που μαγειρεύει λιπαρά, που δεν θα ξέρεις τι να κάνεις εκεί το παιδί και που δεν θα βρεις παιδότοπο! Τα παιδιά δεν θέλουν πολλά όμως, συνήθως εμείς είμαστε που τα θέλουμε. Τα παιδάκια με ένα λάστιχο στην αυλή (και με μια μαμά χαρούμενη) το βγάζουν το καλοκαίρι.

όλη μέρα, κάθε μέρα!

 Η προτροπή λοιπόν του ποστ είναι μία: 

Γονείς, επενδύστε στα χωριά σας! 

Επενδύστε χρόνο και η ανταμοιβή δεν θα αργήσει. Αν δε, το πράγμα εθνικώς εκτροχιαστεί, θα έχετε και κάπου να τη βγάλετε :-Ρ. Σας το λέω εγώ, που άρχισα να πηγαίνω στο χωριό ευλαβικά κάθε καλοκαίρι από τότε που πρωτογέννησα, 11 χρόνια πριν, στο χωριό που περιέγραψα πιο πάνω για να μην ξεχνιόμαστε, και που φέτος που πήγαμε για Σαββατοκύριακο τα παιδιά έπαθαν όπως πάντα, ξανά πολιτιστικό σοκ και ήθελαν να μείνουμε για πάντα εκεί. Στο μικρό, ελάχιστο σπιτάκι με το ένα και μοναδικό δωμάτιο, αλλά δίπλα στην πλατεία, που μπορούν πια να πάνε μόνα τους χωρίς λουράκι και συχνότητα "πάω το σκύλο μου για βόλτα" όπως συνηθίζουμε να βγάζουμε τα παιδιά στις παιδικές χαρές. Ας αφήσουμε τα παιδιά να ζήσουν απλά πράγματα σε αργούς ρυθμούς, να δουν κοτούλες, να κάτσουν κάτω από το πλατάνι της πλατείας, να ανάψουν τα καντηλάκια στο ξωκκλήσι του χωριού. Και όσο αρχίζουμε κι εμείς να γλυκαινόμαστε και να ψάχνουμε τον φαινομενικά αδιάφορο τόπο, όλο και κάτι τις θα ανακαλύπτουμε. Κάνα αρχαιολογικό χώρο, κανά βυζαντινό εκκλησάκι, στη χώρα που μας έλαχε, ο τόπος βράζει από κάτω...
Και τώρα εμείς εδώ οι έμπειροι μπλόγκερς, βιαζόμαστε, γιατί όπως πάντα, την έκανα την πατάτα και έκανα δημοσίευση πριν τελειώσω... Α, και δεν πρόκαμα να πω και το κλου, που θα αναρωτιέστε τι θέλει ο ακτιβισμός στον τίτλο! Ε, λοιπόν, το χωριό μου, όπως μάλλον τα περισσότερα ελληνικά χωριά, έχει μαζέψει και πολλούς μετανάστες που τρώνε τις δουλειές των ντόπιων, οι οποίοι θα ήθελαν πολύ να μείνουν στο χωριό και να φροντίσουν τα χωράφια αλλά ήρθαν αυτοί οι άτιμοι με τα χαμηλά μεροκάματα και είναι και ασύμφορο το χωράφι και καλύτερα να πάς για σεκιουριτάς στην πόλη να μην κινδυνεύεις κι όλας. Κι εγώ δηλαδή, άχτι τους έχω, γιατί θα θέλαμε πολύ να μαζέψουμε τις ελιές μας μόνοι μας, αλλά έχουμε κάτι υποχρεώσεις και κάτι παιδικά πάρτι στην Αθήνα, χώρια τις βαφτίσεις που σου τρώνε όλα τα Σαββατοκύριακα, και στο κενό, τσουπ, πάνε και προσφέρονται αυτοί οι άτιμοι οι ξένοι που τρώνε τις δουλειές που έλεγα και τι να κάνεις, τους παίρνεις. Ε, λοιπόν, πριν κανα-δυό χρόνια, πάμε στο χωριό, κι εγώ με την όμορφη φολκλορική μου διάθεση, πάω λίγο πιο έξω και μένω κάγκελο! Δεν ξέρω αν θα βρω τη φωτο που τράβηξα, την έχω κάπου, αλλά σε ένα τοίχο αποθήκης στην έξοδο του χωριού, ένα ωραιότατο μήνυμα φαρδύ-πλατύ, ερχόταν να τονίσει αυτό το πρόβλημα με αυτούς που τρώνε δουλειές που έλεγα πιο πάνω. Και σωριάστηκαν στο χώμα οι ρομαντικές μου αναμνήσεις και νομίζω άκουσα τριγμούς από τα κόκκαλα του φιλόξενου παππού.  Πήραμε λοιπόν μπογιά και πινέλα και πήγαμε με τα παιδιά (εγώ με την ψυχή στο στόμα γιατί ήμουν μόνη με 3 κουτσούβελα και το έπαιζα και μάγκας) και βάψαμε τον τοίχο. Και νομίζω ό,τι και να πεις, όταν τα παιδιά σε βλέπουν, όμορφα και ωραία να αναλαμβάνεις να κρατήσεις εκεί που μπορείς τα πράγματα στο επίπεδο που θέλεις, παίρνουν επίσης όμορφα και ωραία μηνύματα. Αυτά, ελπίζω να καταλάβατε κάτι, θα επανέλθω για διορθώσεις, εις το επανιδείν, ευχαριστώ που με ακούσατε, που θυσιάσατε τον πολύτιμο χρόνο σας για τα ταπεινά γραπτά μου, είστε ανεκδιήγητοι και χιλιοτιμημένοι, παραμένω ταπεινός σας υπηρέτης.

Καλώς ήρθες καλοκαίρι

Ναι ή όχι τελικά;

Τα όχι θέλει μια λεβεντιά για να τα πεις - αλλά αν δεν συνοδεύονται από θέση, μένει άδειος ο τόπος τους. Λοιπόν εγώ κυρίως είμαι μητέρα. Και έχω να πω ένα όχι κι ένα ναι (όσο περνάει ακόμη η μπογιά μου). ΟΧΙ στην ανεξέλεγκτη τηλεόραση, στην τηλεόραση που μεγαλώνει τα παιδιά αντί για εμάς. Που τους μαθαίνει να μιλούν, τους διδάσκει την αισθητική, αξίες και τρόπο σκέψης του απόπατου. Μεγάλωσα χωρίς τηλεόραση και ξέρω πως και πόσο είναι ακραίο. Δεν μπορώ όμως να παραβλέψω την αίσθηση που έχω πως κάθε μέρα που περνά χωρίς τηλεόραση, είναι κέρδος για τα παιδιά.
Και ΝΑΙ στην ομορφιά της Ελλάδας, της φύσης και του πολιτισμού της (κλισέ ξεκλισέ, αυτό είναι, τι να κάνουμε.. Είναι κούκλα η χωρούλα μας και υψηλού επιπέδου επίσης). Ας μην την αφήνουμε να διασύρεται στα μάτια των παιδιών από το πλαστικό, πονηρό και κουτό κουτί. Υπάρχει ακόμη ολοζώντανη, ας τους την δείξουμε.

Ισθμός. Είναι ωραία να μη βιάζεσαι πάντα. Και να πας και από κάτω.

Λίμνη Δόξα

Δόξα και τιμή

Εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου στο κάστρο Ακροκορίνθου. Εικονογραφημένη ιστορία.

Σκεπτόμενη στις Μυκήνες. Μάλλον τη βάρεσε ο ήλιος, αλλά η πόζα.. πόζα!

θέα από το κάστρο της Ακροκορίνθου

ένας μεγαλειώδες τοίχος

όχι , !@#%& λάθος! ένα μεγαλοιώδη τείχος! @#!#$&^&% να πάρει!

Τέλος πάντων, είναι αρχαίο, είναι καλό, κι εμείς παιδί μου 
ύμαστε απόγωνι των αρχέων Ελλοίνων που αίδωσαν τι φωτιά στιν Ευρόπι.
 Και σήμερα γιορτάζουμε το μεγάλο ΟΧΙ.
Άσε με τώρα να πιω το φραπεδάκι μου με τον πατέρα σου. Και δεν θέλω ΟΧΙ!

Υ.Γ. Τα τροχόσπιτα τα βλέπετε; Εγώ δεν έβλεπα καλά από τα δάκρυα :-) Τεχνητή λίμνη Δόξα και πάλι.

Είμαστε κάτω από το ουράνιο τόξο!

Είμαστε με την κόρη μου οι δυο μας
σε μια όμορφη βάρκα, η μέρα είναι λαμπρή,
φοράμε και οι δύο κατακόκκινο φουστάνι
κι έχουμε μαζί μας ό,τι χρειαζόμαστε.
Ένα καλάθι γεμάτο φαγητά, το γατί μας κι όρτσα τα πανιά!
Και ξαφνικά, πάνω από τα κεφάλια μας σχηματίζεται το πιο εκθαμβωτικό ουράνιο τόξο.

Θα ήμουν ψεύτρα αν έκανα πως δεν το έβλεπα, θα ήμουν τόσο λάθος αν νόμιζα πως είναι απλά μια ζωγραφιά, θα ήμουν παράλογη αν δεν το επέλεγα, θα έχανα όλη τη βόλτα με τη βάρκα τελικά!
Ναι, είμαι εκεί, κάτω από το ουράνιο τόξο της Μαρίας, κάτω από τον ουρανό του καθενός από τα παιδιά μας και σκοπεύω να μείνω εκεί γιατί αυτό είναι τόσο πιο χειροπιαστό από τους φόβους και τα άγχη της ενήλικης ζωής μου. Ευτυχώς έχω ζήσει και φουρτούνες κι έτσι πηδάω στη ζωγραφιά χωρίς δεύτερη σκέψη.
Άλλος για τη βάρκα μας;

Ουράνια τόξα μπορείς να βρεις παντού! Εδώ στο κλιμακοστάσιο - καθυστέρηση αναχώρησης... 12λεπτά.

Και καλή μας όρεξη!

Υπέροχη Ελλάδα και... επιτέλους, camping με τα παιδιά!!

(εγώ βάζω με κεφαλαίο το "Ε" της χώρας, ο blogger το δείχνει με μικρό... συνωμοσία;; .. ;-))
Κοντά στο τελείωμα του Καλοκαιριού, κι εγώ δεν έχω λόγια, μόνο εικόνες, πολλές εικόνες, θαυματουργές εικόνες!  Από την όμορφη Ελλάδα, που μας τρέλλανε πάλι, με τη συντροφιά των Αγγέλων, στα μάτια των παιδιών μας. Για να θυμάμαι ότι τα έχω όλα, όλο τον χειμώνα. Δεν έχω ακόμη τελειώσει με τις βαλίτσες μας, αλλά πάρτε μια εικόνα από τις όμορφες καλοκαιρινές μας βόλτες.

Και το καλύτερο του φετεινού Καλοκαιριού: ελεύθερη κατασκήνωση! Δηλαδή, στο κτήμα ενός φίλου στο βουνό, με ακόμη μια οικογένεια παρέα, κάναμε την πρώτη μας σοβαρή προσπάθεια ως "παντρεμένοι με παιδιά". Άργησα, αλλά τον αποπλάνησα τον χάζμπαντ τελικά... Λοιπόν, η ελεύθερη κατασκήνωση θέλει κάποια οργάνωση στα βασικά θέματα πέρα από τον ύπνο, όπως είναι η τουαλέττα, το μαγείρεμα και το μπάνιο αλλά δεν θέλω εδώ να δώσω οδηγίες, απλά ρίχνω το δολωματάκι μου κι όποιος τσιμπήσει, ας με ρωτήσει για λεπτομέρειες ;-) Τα υπόλοιπα όλα, βρίσκονται!

Μετά από 10 χρόνια... ελεύθερο camping με τα παιδιά! 5 νύχτες αξέχαστες. Εδώ, θυγατέρα ριγανάτη.

Εμάς μας πήγε υπέροχα, την κάναμε ελαφρώς γιαλαντζί στα δύσκολα, αλλά νομίζω τα παιδιά πήραν αυτό που ονειρευόμουν να ζήσουν. Να αποκοιμηθούν με τους περίεργους ήχους του δάσους, να ξυπνήσουν με τις φωνές μιας αγελάδας που φώναζε το μοσχαράκι της από μακρυά να έρθει να θηλάσει (α-πίστευτο μουγκανητό, η Μαρία βγήκε έντρομη, μαμά υπάλχει κάτι που κάνει σα λιοντάλι), να ανάψουμε γκαζάκι το βραδάκι και να κάτσουν γύρω από το τραπεζάκι μας να διαβάζουν πώς μπορείς να κάνεις τα πάντα. Μικρά μαθήματα αυτάρκειας, ή μάλλον ολιγάρκειας, ρυθμών φυσικών και ζωής χωρίς ρεύμα. Δεν θα πω άλλα. Το (μη οργανωμένο) camping είναι η αγάπη μου και όσο κι αν είναι ελαφρώς βασανιστικό για εμάς τους καλοζωϊσμένους γονείς του μιλένιουμ, είναι μια εμπειρία μοναδική που έχει τόσα να δώσει σε όλους μας. Κι εγώ το αγάπησα γιατί το έζησα σαν παιδί, οπότε, νομίζω οφείλω να μπολιάσω και τα δικά μου με λίγο... κατασκηνωτικό πνεύμα. Κι ας βασανίσουν αργότερα κι αυτά τους γύρω τους ;-)) 

Και λίγα μόνο από τα ζωγραφιστά μας βότσαλα, με τους υπέροχους μαρκαδόρους Giotto Decor - τους ονομάζω γιατί έχω δοκιμάσει πολλά υλικά, αλλά οι μαρκαδόροι αυτοί δίνουν υπέροχο ζωντανό αποτέλεσμα εύκολα και σχετικά καθαρά από παιδικά χεράκια. Και τους παίζει και η μαμά.

Το νέο εθνικό νόμισμα, είναι εδώ!

Μια ωραία ιδέα για χειροτεχνία με τα παιδιά, είναι και η κατασκευή καλουπιών. Φτιάχνοντας ένα καλούπι από ένα αντικείμενο, μπορείς να το αναπαράγεις σε περισσότερα αντίγραφα κι όπως φαντάζεσαι οι εφαρμογές μπορεί να είναι πάμπολλες. Η ιδέα για τη συγκεκριμένη χειροτεχνία, προέκυψε μετά από μια επίσκεψη στο υπέροχο, νομισματικό μας μουσείο, σε συνδυασμό με την τωρινή… πολιτική συγκυρία. Δεν ήθελε και πολύ να αποφασίσουμε να κόψουμε δικό μας νόμισμα! 

Τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσετε είναι πολύ απλά, αλλά όπως συμβαίνει συχνά, δεν έχω ικανοποιητικές φωτογραφίες από τη διαδικασία που έγινε σε συνθήκες... αντίξοες. Οπότε:

• Για αρχή, φιάχνετε το πρωτότυπο, το αντικείμενο δηλαδή που θέλετε να αναπαράγετε, με πλαστελίνη. Εμείς για τα νομίσματα, κάναμε δίσκους από πλαστελίνη και μέσα χώσαμε διάφορα ψιλοπραγματάκια όπως ζωάκια από πλεϊμομπιλάκια, κοχυλάκια κλπ. Η μια πλευρά του πρωτοτύπου, καλό είναι να είναι επίπεδη.

• Ανακατεύετε σκόνη γύψου καλλιτεχνίας (δηλαδή γύψο ψιλό, για να αποτυπωθούν καλύτερα οι λεπτομέρειες - τον βρίσκεις σε χρωματοπωλείο) με νερό τόσο, ώστε να γίνει χυλός.

• Αδειάζετε τον γύψο σε ένα εύκαμπτο μπωλ ή φόρμα με διάμετρο (φυσικά) μεγαλύτερη από το αντικείμενο που έχετε φιάξει.

• Πιέζετε ελαφρά το αντικείμενο από πλαστελίνη στον γύψο, με την ανάγλυφη όψη προς τα κάτω χωρίς να το βυθίσετε ολόκληρο.

• Περιμένετε να στεγνώσει καλά ο γύψος (ο χρόνος ποικίλλει σχετικά με το πόσο υδαρής ήταν, δοκιμάστε με το νύχι σας, είναι έτοιμος όταν δεν χαράζεται εύκολα) και αφαιρέστε την πλαστελίνη. Το καλούπι είναι έτοιμο! Τώρα μπορείτε να ζουλήξετε κομματάκια πηλού στο καλούπι, και θα έχετε όσα αντίγραφα του πρωτοτύπου σας θέλετε, για πάντα!

Και μιας και είπα για το νομισματικό μουσείο, θα έλεγα επίσης, να πάτε, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μικρό και απολαυστικό, με υπαλλήλους ισάριθμους με τα εκθέματα (κακία). Γενικώς συνιστώ ανεπιφύλακτα την επίσκεψη με τα παιδιά σε κάθε μουσείο. Αρκεί να μην τους την κάνετε βασανιστική. Από την δική μου εμπειρία, οι επισκέψεις με παιδιά σε μουσεία, πρέπει να είναι σύντομες. Αφήστε τα παιδιά να σας δείξουν τον χρόνο, όχι με την ψυχολογία της μαμάς που ρωτά με αγωνία: "μήπως να φύγουμε τώρα αγάπη μου, κουράστηκες;", σαν να λέμε "καταλαβαίνω ότι είναι βαρετά, αλλά θα σου κάνει καλό, πίστεψέ με" αλλά με το πόσο βλέπετε να διαρκεί το ενδιαφέρον τους στα όσα συναρπαστικά έχετε να τους πείτε για τα εκθέματα. Κι αν δεν έχετε, απλά βολτάρετε με θετική διάθεση. Όχι, πράγματι, η επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό μας και στα παιδιά αλλά και σ΄ εμάς, είναι από τις εμπειρίες που δουλεύουν μόνες τους. Ενεργούν στον άνθρωπο με έναν τρόπο μυστικό και όμορφο, χωρίς απαραίτητα πολλά πολλά λόγια. 

Επίσης -πραγματικά σημαντικό- φορέστε όλοι κατάλληλα αναπαυτικά παπούτσια. Και επίσης, δεν είναι ανάγκη να εξαντλήσετε όλα τα εκθέματα. Αν η εμπειρία για τα παιδιά είναι θετική, με χαρά θα θελήσουν να ξαναπάνε. Μετά από κάτι πατ-κιουτ περάσματα από το μουσείο της Ακρόπολης, χαλαρά και αβίαστα (ενώ βεβαίως η ίδια έφριττα για το τι προσπερνούσαμε ξώφαλτσα) τα καμάρια κάνουν πάρτυ όποτε μπει στο πρόγραμμα μουσείο.

 Όπου κι αν βρεθείτε στην Ελλάδα, κάπου κοντά θα βρείτε και την ευκαιρία να μυριστείτε την ιστορία του τόπου. Από τα μεγάλα και γνωστά μας αρχαιολογικά μουσεία, ως τα κατά τόπους συχνά παραμελημένα, όπου περιμένουν νωχελικά κι αφημένα μάρμαρα να γνωρίσουν τα εγγόνια των χεριών που τα λάξεψαν.

 Αυτά τα εγγόνια ποζάρουν.

Αυτά μαγεύτηκαν!

Κι αυτά παίζουν με τη γάτα του αρχαιολογικού μουσείου Σύρου.

Λοιπόν, από επίσκεψη σε μουσείο, δεν έχω απογοητευτεί ποτέ, νομίζω γιατί πάμε για να αισθανθούμε ό,τι θετικό υπάρχει, κι όχι για να γκρινιάξουμε. Πράγματι έχουμε απίστευτα παραμελημένα μουσεία κι έχουν υπάρξει φορές που έχω φουντώσει, αλλά, επιτέλους, ας τους δώσουμε έναν λόγο ύπαρξης.  

Σημείωση: αυτό το καλοκαίρι μην χάσετε την έκθεση για το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Και πριν πάτε, δείτε και το ντοκυμαντέρ για τον μηχανισμό (σε 5 μέρη, αξίζει κάθε λεπτό!)

Κι ένα κολλάζ από επίσκεψη του χειμώνα. Το μουσείο μπορεί να είναι από συγκινητικό μέχρι αφόρητα εκνευριστικό και οι ισορροπίες εύθραυστες. Κι οι Ελληνίδες μας  τόσο μόνες, αποκομμένες και ξένες σε ξένους τόπους. Ειδικά με την Αφροδίτη εγώ τρελλάθηκα... Δεν την περίμενα τόσο υπέροχη, κι έτσι όπως στέκει ανάμεσα στις ορδές των τουριστών, πραγματικά σαν να την έχουν να εκπορνεύεται για μια φωτογραφία. 

Αυτά. Ως το επόμενο 3μηνο που θα ξαναβρώ χρόνο για ανάρτηση :-)

 *Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν χωρίς φλας

Ευχές, γιορτινές χειροτεχνίες, παλιατζίδικα και χνάρια στο χιόνι

Ευχές πολλές κι από εμάς λοιπόν!
Παρ' όλο που, όπως πολλοί, δυσκολέυομαι να ξεστομίσω μεγάλα λόγια και ευχές για επιστροφή της πρότερης ευημερίας (η λιγούρα μας γι' αυτή την έρμη την ευημερία είναι που μας πρόδωσε εξάλλου) μέσα μου είμαι βαθιά αισιόδοξη, παραδόξως πώς!

Ας έχουμε λοιπόν όλα αυτά που αποκτώνται δωρεάν, ανεξαρτήτως κρίσεων και επιβολών δεσμεύσεων. Και αυτά είναι πολλά, σκέψου, διάλεξε και πάρε!

Κι εγώ όπως πάντα σας έχω ετεροχρονισμένες ιδέες για γιορτινές χειροτεχνίες, από αυτά που κάναμε σπίτι. Για του χρόνου βρε αδερφέ...
Και για αρχή το πιο πάνω "γούρι" από κουτσουράκι, τόσο απλό και διασκεδαστικό: 1.αν δεν έχεις ήδη, πας σε μια μάντρα με καυσόξυλα και διαλέγεις καμπόσα που σου φαίνονται στο σωστό μέγεθος κυλινδρικά 2.πας σε ένα μαραγκούδικο και ζητάς να στα κόψουν σε ροδέλλες πάχους από 2εκ. και πάνω (ή παίρνεις τη σεγούλα σου και χρίτσι-χρίτσι κάτι θα κάνεις). 3.τα υπόλοιπα είναι προφανή, όπως και το πόσο ωραίο δωράκι ή συνοδευτικό δωράκι μπορεί να γίνει από τα χεράκια των παιδιών στους φίλους και τους συγγενείς. Η ιδέα δεν είναι δικιά μου, κάπου την πέτυχα διαδικτυακά, μπορείς να την βρεις σε διάφορες εκδοχές.

 Το επόμενο είναι μια δοκιμή για τρισδιάστατο θεματικό καδράκι. Το δέντρο είναι από πλαστελίνη και το ελαφάκι το απέσπασα με κόπο από τα κοπάδια με ζωάκια των παιδιών. Το καδράκι Ikea.

Κι ακόμη κάτι που ενώ το ήξερα ήδη, ξαναθυμήθηκα φέτος. Μην υποτιμάτε τα παλαιοπωλεία! Σ' ένα παλιατζίδικο μπορείς να βρεις πολύ ιδιαίτερες και οικονομικές επιλογές για δώρα, όπως το κάδρο με την ετήσια φωτογραφία του διοικητικού συμβουλίου του συνδέσμου παντοπωλοϋπαλλήλων Πειραιώς του 1932 (ο σύλλογος του Ζήκου, όπως είπε μια φίλη, αν και ο Ζήκος ήταν μάλλον στην Αθήνα), για 10ευρώ. Θα μπορούσα να χαζεύω τα πρόσωπά τους για ώρες...

Ή  το παρακάτω ρετρό ρολογάκι για 5, ή η εκτύπωση με το κοριτσάκι για άλλα 5. Δεν ξέρω, αλλά μια βόλτα στα παλαιοπωλεία ποτέ δεν με άφησε ασυγκίνητη! Ακόμη κι αν δεν καταφέρεις να πάρεις κάτι, τα μαγαζιά αυτά σε πάνε όμορφες βόλτες. Κι αν πέσεις και σε προσγειωμένο παλαιοπώλη (πρόσεξέ το αυτό, συχνά πουλιούνται τα φύκια σε τιμή μεταξωτής κορδέλλας απλά "γιατί είναι παλιά") μπορείς νομίζω να βρεις πολύ οικονομικά το δικό σου διαμαντάκι, μια ανάμνηση που δεν ήξερες ότι έχεις. Γυρνοβολάμε νομίζω πάντα στα ίδια (για τον καθένα μας) μαγαζιά όταν ψάχνουμε ιδέες για δώρα, βγάζοντας απ' έξω αυτή την επιλογή. Δεν είναι άδικο;

Κι εφέτος κάναμε τη γνωστή συνταγή "κυνηγάω το χιόνι" στο δάσος, όπως είχα γράψει και παλιότερα (διάβασέ το, λένε ότι χειροτερεύει ο καιρός) και πέτυχε πάλι! Μόνο που ο χιονάνθρωπός μας φέτος δεν ήταν απλά -άνθρωπος. Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φώς, που λέει κι ο Ελύτης, κι όταν σε πήρε το φιλί... ;-)))

 

Κοίτα τι ομορφιές μπορείτε ν' ανακαλύψετε με τα παιδιά αν απομακρυνθείτε για λίγο από τα χιονοδρομικά και μπειτε στο δάσος, έστω για λίγο, δέκα μέτρα απ' το δρόμο. 

Αυτά είναι τα χνάρια από ένα κρυωμένο ζωάκι στο φρέσκο χιόνι, τόσο απολαυστικό να φαντάζεστε την ιστορία τους: πίτι πίτι πίτι βηματάκια, μια μικρή... διάρροια και πάλι: πίτι πίτι πίτι, πίσω στο δάσος.

Αυτά λοιπόν, ευχές και πάλι!

Τα 100ά γενέθλια της κόρης μας!

Αν και το περιμέναμε από τον χειμώνα, όταν πλησίαζαν είχαμε ξεχαστεί κι έτσι αποχαιρετήσαμε τα μεγαλεπίβολα σχέδια... μαζί με τους πρώτους εκατό μήνες της Μεγάλης Αδερφής! Εκατό μήνες! Γιατί να μην τους γιορτάζει κανείς; Ακούγεται τόσο ωραίο, λες: τον άλλο μήνα γίνομαι εκατό και γεμίζει το στόμα σου! Βασικά το δικό μου στεγνώνει, εννοώ γεμίζει στις ηλικίες αυτές, που βλέπεις τα παιδιά ν΄αδημονούν για κάθε στιγμή που έρχεται και που τα φέρνει ακόμη πιο κοντά στο "να μεγαλώσουν". Κοντέψαμε να το ξεχάσουμε λοιπόν, αλλά ακόμη κι έτσι, με τούρτα από άμμο και βότσαλα, χωρίς καλεσμένους και για κέρασμα βραστά αυγά, σταφύλια και μια βόλτα με την άμαξα στην παραλία, η Ευανθία γιόρτασε τα πρώτα της εκατοστά γενέθλια με ενθουσιασμό, κι εμείς ήμασταν εκεί (γιατί για τα δεύτερα δεν το βλέπω... :-ΡΡ )!!!

Αυτό το βάθρο πού βρέθηκε;; ευκαιρία για βράβευση, στη δική μας Ολυμπιάδα! 

Κι αν έχετε πειστική απάντηση στην ερώτηση της μικρής, γιατί δεν περίμενα να γεννηθεί αυτή πρώτη κι έπειτα να γεννήσω τους άλλους, γιατί είναι άδικο, αυτή θα είναι μια ζωή η πιο μικρή (όπως σας το λέω...), μου τη λέτε κι εμένα!

Καλό υπόλοιπο :-)

ε-, ε-, έρ-χε-ται!!

η Άνοιξη νομίζω! Λιακάδα βλέπω έξω και λέω να την ανεβάσω τη κακομοίρα την ανάρτηση με τις οδηγίες για βολτίτσες. Κάθε μέρα συντάσσω κατά μέσο όρο 2 αναρτήσεις! Δεν το πρόσεξες;; Κρίμα... ίσως, μάλλον, τι να πω... ίσως είναι που μένουν τελικά αδημοσίευτες, για την ακρίβεια, αδακτυλογράφητες...

Όπως και να'χει, έχω ένα κολλαζάκι από τις τελευταίες μας βολτούλες και μια ιδέα για ενίσχυση του ενθουσιασμού που μπορεί να προκαλέσει μια εξόρμηση στη φύση.
Ανοίγει λένε ο καιρός το Σαββατοκύριακο, ξεχυθείτε! Μανάδες, πατεράδες, πάρτε τα παιδάκια και βουρ προς τας εξοχάς!

Αυτή η λίμνη που βλέπεις πίσω από τον κακό με τη χιονόμπαλα είναι στην Πάρνηθα, λέγεται Μπελέτσι ή Κιθάρα, διάβασε εδώ, κι εδώ δες ένα βιντεάκι με τη λίμνη. Είναι σίγουρα σε λίγους γνωστό ότι υπάρχει λίμνη στην τόσο κοντινή Πάρνηθα, κι ακόμη κι αν είναι "κατά τύχη τεχνητή", είναι μια όμορφη λιμνούλα!

Δεν θα σου πω ότι είναι συγκλονιστική, θα δείτε όμως πάπιες, κύκνους, κάτι αιχμάλωτα αλλά αξιοπρεπή ελαφάκια ΚΑΙ... τριγύρω σας θα έχετε ένα υπέροχο τοπίο! Πάρτε και κανένα φαγάκι για πικ-νικ μετά (ή πάρτε μαζί σας καλούς φίλους που να έχουν φαγάκι..) και εκδράμετε. Εμείς περάσαμε υπέροχα πιάνοντας ένα μονοπατάκι κι ανηφορίζοντας σε μια αστεία διαδρομή, λίγο ταλαίπωρη για τις μικρές μας Αθηναίες που δεν ξέρουν τι θα πει πρινάρ'... Έδειξαν όμως ψυχή ορειβάτη, παρά τη μικρή δυσκολία κι έτσι μοιράστηκαν (2 ήταν οι μικρές, 3,5 και 4-4,5) το 1ο ειδικό βραβείο μετά από 40 περίπου λεπτά πεζοπορίας. Ναι, το fimo είναι συνθετικότατο... αλλά με cernit+fimo έγινε, το ομολογώ.

Και ναι μεν η ίδια η επαφή με τη φύση κάνει καλό, αλλά για να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν να περπατούν στη φύση, να βγούμε λίγο από το αυτοκίνητο και την άσφαλτο, να γρατζουνιστούμε ανάμεσα στα πουρνάρια, να λασπωθούμε και τελικά να μας αρέσει, πρέπει κι εμείς οι γονείς να κουνηθούμε λίγο!

Αυτές ήταν οι οδηγίες μου. Τι; ούτε αυτό το κατάλαβες; Τς, τς, τς...

Να, δες εδώ, από την Καθαρά Δευτέρα. Ε, δεν πήγαμε ακριβώς για μπάνιο... Αλλά να σου πω, το θυμούνται τόσο τα πιτσιρίκια, που χαλάλι στο λασπουριό! Το πρωινό ήταν σαν ανοιξιάτικο, λοιπόν γιατί όχι;; Και νομίζω το μυστικό σ' αυτές τις βόλτες είναι να κρατάς την ανάσα σου για λίγο πριν απαντήσεις το προφανές "όχι". Αν κάθε φορά που τα παιδιά ζητάνε την "άδειά σου" κάνεις μια παύση και ρωτήσεις ειλικρινά τον εαυτό σου: γιατί όχι; η ζωή γίνεται πιο όμορφη!
Φαίνεται απλό ίσως, για τους πιο παλιούς γνωστό, αλλά πραγματικά, κάθε φορά που το κάνουμε, όσο κουρασμένοι κι αν είμαστε, αποδεικνύεται τραγικό το πόσο εύκολα θα μπορούσαμε να πούμε "όχι" σε πολύ απλά πράγματα, γιατί "έτσι"... Παλεύοντας να διατηρήσουμε μια ιδεατή τάξη, χάνουμε τελικά ωραίες ιδέες και "κερδίζουμε" λίγη ακόμα απόσταση από τα παιδάκια...
Στις όχθες του ποταμού, βρήκαμε λασπούλα, ίσως πηλό, και αφού φιάξαμε μπιφτεκάκια, μαζέψαμε και λίγο για το σπίτι (σχώρα με άνδρα, το λερώσαμε το κάρο, το ξέρω...). Δεν έχω ειδικές γνώσεις, αλλά αν καταφέρουμε να φιάξουμε το νεολιθικό αγγείο που ονειρευτήκαμε, θα σας ενημερώσω ;-) Μόνο, θέλει και λίγη προσοχή, παρακαλώ... Κι εσύ ιδιαιτέρως, Βάνα!

Εναλλακτικά παιχνίδια στην παραλία!

-"Μαμά, θα μπολούμε να παίκθουμε αυτό το παιχνίδι που είχαμε παίκθει την άλλη φολά;;;"
είπε ο Παύλος στη διαδρομή μας για μπάνιο. Εγώ μετά βίας καταφέρνω να πάρω τα βασικά πετσέτες-μαγιώ-αλλαξιές, είχα πάρει και παιχνίδια;
-"Ποιό παιχνίδι παιδί μου;"
-"Αυτό με το διαγωνιθμό! Που όποιοθ μαδέπθει πιο πολλά κελδίδει!"
Και εκεί μπήκα.. και ήλπιζα να μην μπορούμε να το παίξουμε.. Αλλά έλα που για άλλη μια φορά η παραλία ήταν γεμάτη πλαστικές σακούλες, καπάκια, κουμπιά, πλαστικά μπουκάλια κάθε μεγέθους και άλλες προσομοιώσεις μεζέδων για τα άμοιρα τα θαλάσσια ζωάκια.. Οπότε το ξαναπαίξαμε. Χρονόμετρο στο κινητό, κι όποιος κάνει τον μεγαλύτερο σωρό από σκουπίδια παραλίας μέσα σε 10' κερδίζει! Εγώ το είχα σαν.. αποστολή, αλλά να που μπορεί να σταθεί από μόνο του και σαν παιχνίδι! Και να φανταστείς ότι ο Παύλος ήταν ο πρώτος που κουράστηκε κι εγκατέλειψε... τι να πεις, άβυσσος η ψυχή του ανδρός..
Έχουμε από καιρό μιλήσει για το πόσο εύκολα μπορούν τα δελφινάκια, οι θαλάσσιες χελώνες, τα θαλασσοπούλια ή τα ψαράκια να μπερδέψουν μια πλαστική σακούλα που πλέει αμέριμνη στον αφρό με μια λαχταριστή μέδουσα, είχαν δει και κάποιες από τις διάσημες ανατριχιαστικές φωτογραφίες και ήταν έτοιμα. Μ΄ένα σμπάρο, δυό τρυγώνια, γκράν σουξέ λοιπόν! Kαι για να σε προλάβω, δεν πιστεύω πως είναι επικίνδυνο ν΄αφήσεις τα παιδιά σου να μαζέψουν τα ξεβρασμένα από το κύμα σκουπίδια στην παραλία. Είναι δυστυχώς πολύ καλά ξεπλυμένα από το νερό που βουτάμε όλοι μας...

Κι εδώ θυμάμαι πώς ξεκίνησαν όλα μ' αυτό το μαγαζί της Ecofamily... Όταν είχαμε πάει αμέριμνοι για μπάνιο στην Άνδρο, 5 χρόνια πίσω, κι αντικρύσαμε ένα μοναδικό θέαμα: όλος ο βυθός καλυμμένος με πλαστικές σακούλες! Δεν το έχω ξαναδεί σε τέτοια έκταση και είναι φυσικό πως μπάνιο δεν έκανα, πατήσαμε πολλή δουλειά μέχρι το σούρουπο και παρ' όλα αυτά δεν καταφέραμε προφανώς να την τελειώσουμε... Όταν λίγες μέρες αργότερα είδα τον τίτλο "βιοδιασπώμενες σακούλες" σε κάποιο e-shop του εξωτερικού, έπαθα πλάκα.. Στο επόμενο επεισόδιο είχαμε φέρει βιοδιασπώμενες σακούλες από καλαμπόκι στην Ελλάδα, και ακολούθησαν τα επόμενα επεισόδια:
"Πώς τρώγεται ένα τρελλό φέσι" (αφού φάγαμε ένα ωραιότατο χαράτσι από Δήμο νησιού που... παρέλαβε χαλλλαρά και δεν μας πλήρωσε ποτέ! Παραμένει αχώνευτο ακόμη...)
"Πώς να εξηγήσετε τα αυτονόητα" (όταν γέμισαν τα σούπερ μάρκετ της πόλης μας φωτοδιασπώμενες σακούλες, βιομηχανοποιημένα πάμφθηνα προϊόντα - παράγωγα του πετρελαίου που με την προσθήκη ειδικού ενζύμου-διασπάστη διασπώνται σε αυτά τα σιχαμερά μικροσωματίδια που άντε βρες τα, ανίχνευσέ τα και... μετά τη νεκροψία τα λέμε!)
και άλλα πολλά, όπως το ότι μόλις παραλάβαμε ολόφρεσκες και με μεγαλύτερη αντοχή σακούλες απορριμμάτων από αγνό καλαμποκάκι, δηλ. Mater-Bi, μπας και σπάσουμε αυτό τον κύκλο του πλαστικού!
Και πώς μ' αρέσει που υπάρχουν κι άλλοι, όλο και περισσότεροι στην χώρα μας που κάνουν το ίδιο σκουπιδομάζωμα παραλίας, και σε πολύ ωραία και.. μεγάλη κλίμακα, όπως εκεί, ή εδώ!

Μέρες Ανάστασης

Πατήσαμε τα αστικά μας ποδαράκια στην εξοχή

και η φύση ήταν όπως πάντα συγκλονιστική...

όπου κι αν κοίταγες

στο πανηγύρι του Αϊ-Γιώργη!

Τελικά... ρίξαμε πέτρα πίσω μας κι επιστρέψαμε :-)

Χριστός Ανέστη! Καλώς σας βρήκαμε!

Ομαλή(;;) μετάβαση...

Μέχρι να βρω το χρόνο να ολοκληρώσω κάποια από τις αναρτήσεις που περιμένουν στη σειρά ανολοκλήρωτες, για "δημοσίευση", και για να κάνω τη μετάβαση πιο ομαλή (από την προηγούμενη ανάρτηση για τα χιόνια..) παραθέτω τη φωτογραφία από το πρώτο μπάνιο της Ecofamily! Νιαι! Το κάναμε και ήταν υπέροχο! Και από τότε σιγοτραγουδώ: αχ Ελλάδα σ' αγαπώ..!

Κι εδώ τι βλέπουμε; Μια άλλη "ομαλή μετάβαση"... από την πέτρα στο τσιμέντο! (θέα από το κάστρο προς την πόλη του Ναυπλίου ;-))

Το χιόνι δεν το περιμένουμε στο μπαλκόνι, το κυνηγάμε!

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να εξηγήσω το concept, είναι τόσο απλό κι όμως για εμένα υπήρξε αποκάλυψη!

Όπως το καλοκαίρι θα ψάξουμε να βρούμε μια ωραία, καθαρή και κατά προτίμηση ήσυχη παραλιούλα για να απολαύσουμε το μπανάκι με τα παιδάκια μας, έτσι και το χειμώνα μπορούμε να λειτουργήσουμε με αντίστοιχα κριτήρια, ψάχνοντας μια ήσυχη, χιονισμένη ραχούλα για να κάνουμε ατελείωτες γλίστρες όλοι μαζί! Το μόνο που χρειάζεται είναι να μην πάμε ξυπόλυτοι στ' αγκάθια, όπως π.χ. δεν θα ξεκινήσουμε για μπάνιο με τα μωράκια ή τα παιδάκια μας καταμεσήμερο χωρίς αντηλιακό.
Η Ελλάδα είναι προικισμένη με υπέροχα χιονισμένα βουνά, και μπορούμε να την χαρούμε και μαζί με τα παιδιά μας. Κι όμως, οι περισσότεροι δεν είμαστε εξοικειωμένοι με την χειμερινή εκδοχή της και όταν προσπαθούμε να πλησιάσουμε το χιόνι με τα παιδιά βραχυκυλώνουμε. Αποτέλεσμα; Συνήθως καταλήγουμε μπλοκαρισμένοι σε ουρές προς διάφορα χιονοδρομικά ή προορισμούς που "παραδοσιακά" θεωρούνται "χειμερινοί". Και το λέω εκ πείρας, πιστέψτε με... Ακόμη κι αυτοί που κατέχουν χειμερινά σπορ, όταν έρχεται η ώρα να κουβαλήσουν και το παιδάκι, μουδιάζουν και καταλήγουν να βαριούνται σε λασπωμένες παιδικές πίστες ή να προσπαθούν να "παίξουν χιονοπόλεμο" στην άκρη του δρομου, γιατί αυτό μοιάζει με παιχνίδι, άρα, είναι για παιδιά. Αλλά ο χιονοπόλεμος πονάει και συνήθως αυτές οι προσπάθειες στο τέταρτο καταλήγουν σε γκρίνιες, κλάματα, μαμαδίστικο άγχος και μύξες.
Αυτό που είδα πως κάνει τη διαφορά είναι το να αφήσεις τα παιδιά στο χιόνι να παίξουν, όπως στο νερό, σε ένα ήρεμο, φυσικό περιβάλλον χωρίς αυτοκίνητα και σπίτια. Να περπατήσουν, έστω και λίγα βήματα στο χιονισμένο δάσος, να κάνουν τούμπες, να γλιστρήσουν σε κατηφορίτσες και να αφεθείς κι εσύ να το διασκεδάσεις όπως σου έρχεται! Η φύση όλες τις εποχές έχει τη δύναμη να κάνει τη δουλειά της σε όλους, ακόμη κι αν την έχεις ψιλοξεχάσει. Αρκεί να της δώσεις το ρόλο της και τον χρόνο της!
Έτσι, με τα δικά μου μάτια, το πράγμα τελικά μπορεί να γίνει πολύ απλό:
1. Ντύσου σωστά κι εσύ και τα παιδιά.
Σωστά σημαίνει βασικά αδιάβροχα. Και να είσαι σίγουρος ότι δεν θα κρυώσετε. Αν δεν βραχείτε δεν θα κρυώσετε. Και αν κινείστε, θα παραμείνετε πολύ ζεστοί. Αν έχετε μωράκι, ένας μάρσιπος αγκαλιάς (κι εδώ θα χώσω το λινκάκι μου..) θα σας σώσει!
Αδιάβροχος (και όχι αδιάφθορος) γίνεσαι είτε με στολή (και το παντελόνι αρκεί) για χειμερινά σπορ και μπότες (κι αυτό τον καιρό υπάρχουν καταπληκτικές προσφορές) ή απλές γαλότσες (με 2πλές-3πλές κάλτσες), είτε με πατέντες. Μην το γελάς, η φετεινή μας παρέα παρασύρθηκε τελευταία στιγμή και βολεύτηκε μια χαρά με σακούλες μέσα από τις απλές τους μποτούλες και άλλα χαριτωμένα όπως βρακο-σακούλα εξωτερικά του παντελονιού κλπ. (εδώ μιλάμε για την επανάχρηση...) Και το μεγάλο μυστικό είναι τα αδιάβροχα γάντια για όλους. Μεγάλο μυστικό..
2. Κατευθύνσου προς κάποιο ψηλό βουνό.
Καλό κριτήριο για την επιλογή, να υπάρχει οικισμός σε μεγάλο υψόμετρο ώστε να είστε πιο σίγουροι ότι θα παραμείνουν ανοιχτοί οι δρόμοι. Προφανώς ρίξτε μια ματιά πριν σε ιστοσελίδες για τον καιρό. Κι όταν ο δρόμος σταματά να είναι καθαρισμένος, ήρθε η ώρα να το κόψετε με τα πόδια. Γιατί αν μιλάμε για κλειστό δρόμο, τότε λίγο πιο πάνω θα βρείτε κάπου να γλιστρήσετε. Και το πόση πλάκα θα έχει δεν μπορώ να στο γράψω... Μπορώ να σου δείξω ένα μεγάλο χαμόγελο:

Προφανώς γνωρίζουμε ότι το βουνό είναι απρόβλεπτο και η φύση δεν αστειεύεται πάντα. Μπορώ να σου πω πως αν ρίχνει πολύ χιόνι καλό είναι να μην απομακρυνθείτε κ.α. τέτοια, αλλά νομίζω πως απλά χρειάζεται σύνεση και όχι φόβος αναίτιος. Στη θάλασσα ας πούμε, παίρνεις μόνη/ος το μωρό με την κουλούρα και ξανοίγεσαι στο χιλιόμετρο από την παραλία; Ε, έχε και πάλι αντίστοιχα κριτήρια. Το μόνο που ήθελα να πω εδώ (τσάμπα έκατσες και διάβαζες όλο το post) είναι πως απλά το χιόνι δε δαγκώνει!

Όπου κι αν πάς, μην πας κατ'ευθείαν!

Τον τελευταίο καιρό έχουμε κάνει πολλές βόλτες! Σαββατοκύριακα, 3ήμερα, 4ήμερα και πάει λέγοντας. Για πολύ μικρά μωράκια συμβουλές δεν έχω, γιατί είμαι τύπος που ξεχνάει εύκολα και γιατί το μόνο που θυμάμαι είναι πως απλά, φόραγα τα μωρά μου παντού και έβγαινα με όλες τις συνθήκες. Τέλος πάντων, η τελευταία μου ανακάλυψη σχετικά με το πώς μπορεί κανείς να περάσει καλά σε μια εκδρομή με τα παιδάκια του (πέρα από τα προφανή, ας πούμε να μην τα κουβαλάει πολλή ώρα νηστικά και ξεθεωμένα) είναι:
οι μικρές στάσεις σε σημεία που φυσιολογικά θα προσπερνούσες με το αυτοκίνητο (πηγαίνοντας στο Κάπου που έχεις στο πρόγραμμα). Π.χ., έχεις κανονίσει να επισκεφθείτε το τάδε αξιοθέατο, που έχει και μουσείο και προβολές για το κοινό και μπορείτε νε πιείτε κι έναν καφέ τελειώνοντας. Στο δρόμο όμως, κάτι σου 'ρχεται και κάνετε στην άκρη με το αυτοκίνητο. Μπορεί να είναι τα βαμβακοχώραφα, ένα ξωκκλήσι στο διπλανό λοφίσκο, ή να κόψετε λίγα από αυτά τα φοβερά κλαδιά κουμαριάς και να τσεκάρετε αν έχει καθόλου ρίγανη σ' αυτή την ξεραΐλα. Μπορεί η στάση να κράτησε μάξιμουμ μισή ώρα, αλλά να που πάντα τα παιδιά στο τέλος θυμούνται περισσότερο αυτό, τη φύση κι ό,τι έτυχε να παρατηρήσετε εκεί κι όχι τόσο την πολυσχεδιασμένη βόλτα μετά του καφέ.. Και μπορεί να θυμούνται μια απλή στασούλα και το χαζολόγημα σ' ένα ξέφωτο, ως "εξερεύνηση", ορειβασία ή άλλα "εξιταριστικά"!

Ας πιούμε στην επόμενη εκδρομούλα μας, λοιπόν!