δεν είναι διαμέρισμα, δεν είναι στην πόλη, έτσι νομίζει...

Όταν έπεσα πάνω στο αυγουλάκια στο μπαλκόνι μας του υπέροχου "φτιάχνω μόνος μου" (www.ftiaxno.gr) κάτι τιτίβισε μέσα μου. Μπορούμε να έχουμε σχεδόν καθημερινά τα δικά μας αυγά, που είναι και 5 φορές πιο θρεπτικά  από αυτά της κότας και να τα μαζεύουμε με τα παιδάκια;
Ίσως κάποιοι έχετε από καιρό καταλάβει ότι έχω ορισμένα προβλήματα ως προσωπικότητα. Εννοώ, είμαι λίγο "κάπως". Δηλαδή, τι να πεις, τι σόι γυναίκα σήμερα θα σταμάταγε πριν πάει στο γραφείο για να ψωνίσει στα γρήγορα ένα ακόμη ορτύκι για το μπαλκόνι της...  Εγώ τώρα πια με αποδέχομαι. Δεν ξέρω οι γύρω μου. Εσύ, για να διαβάζεις, σκέψου το, ίσως και να σ' αρέσω ;-)

Αυτή την ώρα έχω δίπλα μου το τέταρτο ορτυκάκι μας με το νεράκι του και χριτσιχρίζει την κουτίτσα του και μ' αρέσει τόσο, όσο καμιά μοδάτη τσάντα δεν θα μπορούσε. Βέβαια ίσως, εξαρτάται κι από την τσάντα... Εδώ όμως δεν μιλάμε πια για κατανάλωση, αυτή η επιλογή είναι στον δρόμο της παραγωγής κι εμπεριέχει και ζωντανή επαφή (με τα ορτύκια, με τα παιδιά, με τους έκπληκτους επισκέπτες κ.α....)

Μπορούμε; Ναι, φαίνεται πως μπορούμε. Είναι πράγματι αθόρυβα και δεν μυρίζουν διόλου, άρα αν σου αρέσουν, βάλε τα στο μπαλκόνι σου χωρίς να ρωτήσεις κανέναν ξινό γείτονα!!

Την άποψή μου για τα αστικά διαμερίσματα σε σχέση με την ανατροφή παιδιών, την έχω λίγο πολύ γράψει, όσο γράφεται δηλαδή. Εκεί προσπαθούσα να σε πείσω πως βασικά καθοδηγούμενη μέσω των αναγκών των παιδιών βρίσκω προβληματική την διαβίωση σε διαμέρισμα σύγχρονης πόλης. Η ρίζα όμως βρίσκεται μέσα μου, όπως ανακαλύπτω σιγά-σιγά από τον ψυχαναλυτικό καναπέ του αυτοκινήτου μου (το μόνο μέρος που βρίσκομαι για λίγο μόνη και σκέπτομαι, στο πήγαινε-έλα από τη δουλειά) και βρίσκεται λίγο πιο πίσω. Εκεί, στα παιδικά μου χρόνια. 

Κάτι δεν πήγε ακριβώς καλά. Κάτι είχε ο αέρας στις κορυφές.

Και πιθανόν, κάτι είχαν τα λουκάνικα.

με τον μπαμπά μου

 Είναι ωραίο να βρίσκεις τρόπους να φέρνεις λίγο πιο κοντά τα αγεφύρωτα. Όπως είναι η παραγωγή τροφής με τα παιδάκια του διαμερίσματος. Και σ' ένα διαμέρισμα μπορείς να παίρνεις -και να δίνεις-φυσικές ανασούλες.

Ακόμη επιμένει η ντοματιά μας! Από σποράκι φαινόταν πόσο πεισματάρα ήταν...

Και στην πόλη έχουμε πουλάκια, πρόθυμα να κοινωνικοποιηθούν με λίγους σπόρους για αντάλλαγμα.

Τ-ε-ρ-α-σ-τ-ι-ε-ς κάμπιες επισκέφθηκαν το αναρριχητικό μας δις σπρινγκ. Τις αφήσαμε να φάνε, το τσακίσανε στην κυριολεξία, αλλά λίγες μέρες μετά το τρελλό φαϊ, την έπεσαν κάτω από κάτι γλάστρες με σκοπό να γίνουν νυχτοπεταλούδες. Οι κάμπιες. Όχι οι γλάστρες.

Φύτρα φακής. Από αυτά τρώμε όλοι, έτρωγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, τρώμε κι εμείς και τα ζωντανά μας. Μπαίνουν σε σαλάτες, ρυζότα κι έχουν πολλλλαπλάσια θρεπτική αξία από τις μαγειρεμένες φακές.

Άντε, στην υγειά μας -σαν πρόποση δεν είναι αυτή η λήψη; Και στην υγειά του μακαρίτη. Αυτή η ανάρτηση έχει πολλούς, όπως αυτά τα δυο αδερφάκια.

Μπορεί απ' το παράθυρο να μην βλέπεις καταπράσινα λειβάδια, κοίτα όμως μέσα, ίσως έχεις μέσα στους τοίχους την ελπίδα. Έχε το νου σου στο παιδί!

Είναι αλήθεια, μεγάλωσα στην Αθήνα, σίγουρα έχω μάθει να ζω εδώ, την αγαπώ και πολλές φορές μ' αρέσει. Και ο Πειραιάς. Πονάει αλλά μ' αρέσει, που λένε...
Απλά η πόλη σαν μαμά, με κάνει κι αισθάνομαι σαν να φορώ κατάσαρκα ένα στενό, μάλλινο πουλόβερ και να κάθομαι κάτω από aircondition. Μου προκαλεί φαγούρα.
Τέλος, αν έχεις δει κοριτσάκια να χαιρετιούνται και να κοιτάνε πατόκορφα η μια την άλλη, σχολιάζοντας τα ρούχα τους σε ύφος "τι όμορφα που είναι τα μαλλιά σου χρυσή μου" ίσως σκιαχτείς κι εσύ και τρέξεις να λασπώσεις την κόρη σου. Δεν είναι ανάγκη να έχεις τη βούλα της οικολόγας (που πραγματικά σιχαίνομαι, όπως και άλλες βούλες)
Υ.Γ. Σε σχέση με τα δικά μου προβλήματα προσωπικότητος αισθάνομαι καλά όπως είπα. Τι να πείτε κι εσείς οι έρημοι αναγνώστες... Να μου έρθει αναγνώστ-ρια (εικάζω) μετά από αναζήτηση στο Google με τη φράση "δουλειες -σπιτι παιδια τιποτε αλλο" δεν το περίμενα... Mα που είστε, σχολιάστε λοιπόν, φαίνεστε σούπερ άτομα ;-)) Φιλιά πολλά, όπως και να 'χει.

Η καινούρια μου καρέκλα και μια χούφτα αστεράκια!

Θαύμασε την καινούρια μου καρέκλα γραφείου! Τι, δεν σου αρέσει;;; Και ξόδεψα μια περιουσία, τι απογοήτευση!!!...

Γιατί το κάνω θέμα; Γιατί η ακριβής έκφραση είναι: καινούρια για εμένα! Για μια ακόμη φορά, βρίσκω κάτι υπέροχο στα σκουπίδια!! (εχθές το πρωί, πηγαίνοντας τον Παύλο στον παιδικό, με περίμενε μέσα στο κρύο, φρέναρα και την φόρτωσα στο κάρο... όταν ψάχνοντας είδα ότι δεν είχε ούτε μια φθορά στην ψάθα της, η χαρά μου ήταν τόση... και δεν ήξερα και ποιόν να ευχαριστήσω!) Δεν είναι η πρώτη φορά που "ψωνίζω" από την ίδια "αλυσίδα", (μια φίλη μου έλεγε ότι έχω φοβερό μάτι στα σκουπίδια) αλλά η αλήθεια είναι πως ενδόμυχα αντιμετωπίζω τους κάδους κάπως σαν τις δικές μου... "βιτρίνες". Οδηγώ και το μάτι μου σκανάρει τους κάδους ασυναίσθητα. Μ' αρέσει να βρίσκω χρήση σε κάτι που κάποιος άλλος δεν χρειάζεται κι όσον αφορά στα έπιπλα, ώρες ώρες είναι ν' απορείς για το τι μπορεί να θεωρήσει κανείς άχρηστο. Ίσως πήρε το μάτι σου τη γωνίτσα του μεγάλου μας λευκού καθρέφτη στη φωτογραφία (παλιό απόκτημα του μπαμπά μου.. Είχε βρει έναν πίνακα με σκούρα βαριά κορνίζα σε μια γειτονιά στην Κηφισιά και με λίγη δουλίτσα έχει γίνει το καμάρι του σαλονιού μας. Ναι, προφανώς είναι... κληρονομικό το χάρισμα ;-)) Δεν θα σε κουράσω με συνδέσμους και στατιστικά για το τι πετάμε καθημερινά, το πόσες κοινότητες επιβιώνουν ψάχνοντας στα σκουπίδια είτε λόγω υπερβολικής φτώχειας είτε ακόμη και από άποψη (freegans). Όχι τίποτε άλλο, θα με πάρει κι εμένα η μπάλα... Απλά θέλω να "μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σου" για την καρεκλίτσα μου!

Και μια εικόνα-σχόλιο, για το τι μπορεί να κάνει ακόμη και στις μέρες μας μια χούφτα αστεράκια τρουκς σ' ένα ζευγάρι μπότες! (500τόσα αρχική, 315 με την έκπτωση...)

Τι να πω βρε κορίτσια, αν είστε τόσο απελπισμένα εθισμένες στο μοδάτο ελάτε σ' εμένα, σας τα πατάω και σας κερνάω και καφεδάκι να συνέλθετε! Εντάξει, δεν είμαι ο Jimmy Choo αλλά τα τρουκς τα έχω.

γιατί δεν έκανα "απλώς μελομακάρονα";

Από σεμνότητα (κι από τσαντίλα) βάζω μόνο τη φωτογραφία του χάους.
Έχω κι άλλες με στολισμένο, σούπερ εφετζίδικο Χριστουγεννιάτικο ντεκόρ, αλλά μπορεί να τις δεις και να θες να το φιάξεις κι εσύ... Έτσι την πάτησα κι εγώ άλλωστε, από τα άτιμα τα ξένα τα μπλογκοκόριτσα. Κλείσε τα μάτια, Ελληνίδα της κρίσης και μην ψαρώνεις, τα Χριστούγεννα μπορούν να είναι πανέμορφα και χωρίς τζίντζερμπρεντ σπιτάκια...   
 

Υπέπεσα κι εγώ, το ομολογώ... κι όταν το ετοιμάσαμε, με το στόμα ακόμη γεμάτο από τα καραμελοσοκολατογλυκογλειψομπισκοτάκια του ντεκόρ, έμεινα με μια βαθιά απορία: γιατί δεν έκανα "απλώς μελομακάρονα"; Και μου κόλλησε η (αναχρονιστική όταν εφαρμόζεται αδιακρίτως, πράγματι) ερώτηση:
-Εσένα στο χωριό σου είχανε σπιτάκια από ginger bread?
Εμ, δεν είχανε.. Κι εμένα γιατί μ' έπιασε τόσος πόνος να μεταφέρω στα παιδάκια μου το εορταστικό πνεύμα των ημερών τοιουτοτρόπως, τρέχοντας τρία ολόκληρα απογεύματα να βρω συνταγή, να μαζέψω τα υλικά και να μπουκωθούμε οικογενειακώς με ο,τι δεν επιτρέπεται να τρώμε όλη τη χρονιά, μαζί;

(Και ενώ η επιτυχία του ήταν τρανή), εγώ είχα ένα αίσθημα κενού... κοιμήθηκα τσαντισμένη, ξύπνησα επίσης, και στο γραφείο μου δόθηκε η χαριστική βολή... Διάβασα τυχαία στα 24 γράμματα την ιστορία της λέξης μελομακάρονα  Σκέψου τι κουβαλάει αυτή η λέξη, μέλι και μακαρία, που μακάρι να το 'τρωγε ο μακαρίτης και θ' ανασταινόταν μακάριος...
Και έτσι κατέληξα: ίσως το έθιμο με τα σπιτάκια να πηγαίνει γάντι σε λαούς που ούτως ή άλλως κλείνονται στο σπίτι τους το μισό χρόνο από το κρύο και βαριούνται, που πρέπει να πλακώνονται στα βούτυρα για να το αντέξουν επίσης και που έχουν και πιο σύντομο, ασυννέφιαστο και ευήμερο(;;) παρελθόν από εμάς-κάτι που ενδεχομένως σε κάνει ελαφρώς πιο χαζοχαρούμενο.
Εμένα πάντως δε μου πάει! Το ξέρω γιατί το δοκίμασα...

εδώ το δοκιμάζουν και οι παίδες...

Καλά Χριστούγεννα!

Ακόμη μια πάνα δώρο, για όλους τους αναγνώστες του Blog!

Μη βαράτε, είναι πλάκα, ναι... Αλλά μια πλάκα που δεν έχει καθόλου πλάκα τελικά! Εμείς σχεδόν σε κάθε βόλτα μας λαμβάνουμε μια τέτοια δώρο από την άγνωστη Ελληνίδα μαμά (βλ. προηγ. ανάρτηση) και κάτι τέτοια αξίζει να τα μοιράζεσαι. Εδώ από τις πηγές Κρύας στη Λιβαδειά (ή Λειβαδιά, ή Λεβάδεια..) - που κατά τα άλλα ήταν υπέροχες και για όσους ήταν καβάλα, ακόμα περισσότερο!