Φιάχνουμε κάρτες με χαρακτικά των παιδιών και σφραγιδάκια για τη δανειστική μας βιβλιοθήκη

Ψάχνω πάντα για χειροτεχνίες που μπορούν να γίνουν μαζί με τα παιδιά. Έχω φιάξει ήδη λίστα με το τι μας έχει βολέψει ώστε να περνάμε δημιουργικά και χαρούμενα τον ελεύθερο χρόνο μας (ή έστω ένα ποσοστό του ελεύθερου χρόνου μας, μη φρικάρετε) στο σπίτι με τα παιδιά, αλλά πάει πολύ για αυτή την ανάρτηση. Stay tuned και του χρόνου που θα ξανακάνω ανάρτηση θα έχετε και τη λίστα. Τώρα θα μιλήσουμε για σφραγιδάκια. Είναι ιδανική εποχή για να φιάξουμε και να στείλουμε κάρτες και αν έχουμε, να εντάξουμε και παιδάκια σ' αυτή την ομορφιά. Ομορφιά γιατί, όσο κι αν ίσως ακούγεται μπανάλ, μια κάρτα μπορεί να μεταφέρει πολλή αγάπη και να δώσει τόση χαρά!..

Εδώ και καιρό μου είχε καρφωθεί στο μυαλό η ιδέα να δείξω στα παιδιά την τεχνική της χαρακτικής, από ό,τι ξέρω κι εγώ δηλαδή. Η χαρακτική έχει μια ιδιαίτερη γοητεία και κατά τη διαδικασία της χάραξης και κατά την εκτύπωση κι όσο παίζεις μαζί της βλέπεις τις δυνατότητες ν' απλώνονται! Πολλαπλά αντίτυπα μιας αρχικής ιδέας, παιχνίδι με τα χρώματα και κανένα αντίτυπο αποκλειστικά ίδιο με το άλλο. 

Μετά από πολύ χάζεμα στο νετ, πολλές δοκιμές, έρευνα σε ελληνικά μαγαζιά αλλά και αγορές απ' έξω και δοκιμές με παιδάκια (δικά μου και δανεικά) κατέληξα σε διάφορα συμπεράσματα. Το βασικό είναι πως το λινόλεουμ, η επιφάνεια δηλαδή που χαράσσεται (που είναι το μόνο που βρίσκεις εύκολα εδώ -ως την ημέρα που έψαχνα- προφανώς και κάτι μπορεί να μου ξέφυγε)  δεν είναι το ιδανικό υλικό για να πρωτοδείξεις την τεχνική της χάραξης σε παιδιά που δεν έχουν ιδιαίτερη εμπειρία από χειροτεχνίες. Τα δικά μου που τα έχω μπαφιάσει στο φιάχτο-μόνος-σου ήταν εξαιρετικά αποδοτικά. Δεν θέλω να πω ότι το λινόλεουμ είναι απαγορευτικό για παιδικά χεράκια, υπήρξαν κι άλλα παιδάκια που δεν ζορίστηκαν αλλά υπήρξαν και κάποια που ζορίστηκαν και κάποια που κόπηκαν με το εργαλείο χάραξης. Να πω και ότι πάντα όταν ξεκινώ κάτι που περιλαμβάνει κόψιμο, δείχνω στα παιδιά τον τρόπο να είναι προσεκτικά. Αλλά πιστεύω ότι το να κοπεί κάποιος (ελαφρώς) σε μια χειροτεχνία δεν είναι για θάνατο, ίσα -ίσα, έτσι μαθαίνει το παιδί να προσέχει περισσότερο. Δεν θα δώσεις νυστέρι σε 5χρονο, με τα υπόλοιπα νομίζω δεν πεθαίνει. Τα φριχτά σενάρια περί  βγαλμένων ματιών καρφωμένων στο ψαλίδια χειροτεχνίας ας τα λέμε οι μαμάδες στις κούνιες να περνάει και η ώρα. Ο σωστός ο κράφτερ κόβεται και συνεχίζει. Από μικρός.
(αν δεν έχεις εγκαταλείψει το μπλογκ ως τώρα, σε συγχαίρω.. Εκτός κι αν συνεχίζεις να διαβάζεις για να έχεις να πεις για την ανευθυνότητα που κυκλοφορεί :-Ρ )

τα βασικά στάδια μέχρι το τύπωμα, παράδειγμα με λινόλεουμ

 Στο θέμα μας: Όσο να'ναι τα Printing Blocks που είδα έξω δεν συγκρίνονται με το λινόλεουμ στην ευκολία χάραξης. Είναι σαν υλικό κάπως/περίπου σαν σκληρή γομολάστιχα, αλλά έχουν πολύ καλή απόδοση λεπτομέρειας και βέβαια δεν έχουν μέγεθος γόμας, μπορείς να χαράξεις και μεγαλύτερα έργα. Απ΄ό,τι ανακάλυψα μάλιστα -μα πού ζούσα;- έξω η τεχνική αυτή είναι πολύ εξελιγμένη και χρησιμοποιείται όχι μόνο για εκτύπωση σε χαρτί, αλλά και για ύφασμα (φαντάσου δυνατότητες!) και άλλες επιφάνειες. Έτσι, αν και ξεκινήσαμε με χαρακτικά σοφιστικέ, βασισμένα στην επίσης σοφιστικέ μου ανάμνηση από τη χαρακτική όταν ήμουν εγώ η μαθήτρια, στη Βακαλό, πριν 2 αιώνες, καταλήξαμε με σφραγιδάκια. Παρακάτω παραθέτω την τελευταία μου έμπνευση: Μετά από ώριμη σκέψη και μερικά σκιτσάκια, κατέληξα στο οικόσημό μας, με στόχο να σφραγισθεί με αυτό κάθε βιβλίο της βιβλιοθήκης μας. Ως αιώνιο αποδεικτικό ότι το Αsterix αυτό ανήκει στην βιβλιοθήκη του οίκου Πατεράκη.

Παρακάτω θα δείτε μερικά δείγματα από τα πρώτα, καθαρά χαρακτικά μας (καλοκαιρινής εμπνεύσεως, σε έντονο Χριστουγεννιάτικο κόκκινο). Έχουμε και τόσα άλλα, αλλά νομίζω αυτή είναι η πιο.. βαριά μου ανάρτηση, ας αρκεστούμε στα παρακάτω. Αν και θα παθαίνατε πλάκα αν βλέπατε τι μπορεί να κάνει ένα μικρό παιδί μ'ένα εργαλείο χάραξης στο χέρι! Σας προτρέπω να το δοκιμάσετε με το δικό σας παιδί -και το δικό σας εργαλείο :-)

Από την Ευανθία, 10ετών, χαρακτική σε λινόλεουμ. Η φωτογράφιση και το στήσιμο επίσης δικά της. Από τη θεματολογία μπορείς να συμπεράνεις πόσος καιρός μεσολάβησε από τη σύλληψη του θέματος μέχρι τη δημοσίευσή του στο blog..)

Επίσης της Ευανθίας - μα δεν είναι τρέλλα;;

Κι αυτό δικό μου, το ίδιο με το πρώτο πουλάκι, σε παραλλαγή, για να δείτε τι δυνατότητες έχεις με το ίδιο πρωτότυπο.

Τα υλικά που χρησιμοποίησα αρχικά, τα πήρα από αυτό το e-shop: http://www.handprinted.net
αλλά τελικά βρήκα κάποια και σ'αυτό το όμορφο ελληνικό e-shop: http://www.enjoyscrapping.gr
Ακόμη ένα πολύ ωραίο ελληνικό κατάστημα και e-shop: http://www.iralu.gr/zwgrafiki/lino-block-printing.html για να πάρετε εργαλεία χάραξης
Τους συνδέσμους τους μοιράζομαι γιατί η ίδια άργησα πολύ να μπω στο θέμα, κρίμα είναι να μείνουν μόνο σ'εμένα αυτά στα οποία κατέληξα.
Ελπίζω να σας άρεσαν τα έργα μας!

κι αυτό για την ιστορία, εγώ όταν ήμην παιδίσκη χαράσκουσα (ναι, είχε εφευρεθεί η έγχρωμη φωτογραφία..)

It's always summer somewhere

Το καλοκαίρι κυλά.. και με αγχώνει λίγο..

Αντίδοτο στο άγχος του τέλους η σκέψη αυτή. Μου την είπε ένα πουλάκι. Κι αν το καλοκαίρι το κουβαλάς μέσα σου, τόσο το καλύτερο, πρόσθεσε.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιράκι, όπου κι αν είστε. Εμείς φεύγουμε για εκεί που θα παιχτεί η τελευταία πράξη του καλοκαιριού μας κι ελπίζουμε... τα καλύτερα! 

(ευχηθείτε μου μόνο να έχει βότσαλα η παραλία μας)

διακοσμητικός δίσκος: κατασκευές με βότσαλα!

Έχετε νιώσει ποτέ να σας κουράζει ο εαυτός σας; Εγώ που και που μεταξύ άλλων, αγανακτώ και με την εμμονή μου με τις πέτρες και τα βότσαλα! Προσπαθώ να με συμβουλέψω.. "πόσα ακόμη θα κουβαλήσεις; έχεις γεμίσει το σπίτι.." και άλλα μάταια, μιας και η έλξη που μου ασκούν είναι συχνά ακατανίκητη..

Οι παραλίες στη Φρεαττύδα και τα Βοτσαλάκια στον Πειραιά, είναι γεμάτες από μπάζα οικοδομικών υλικών από τα νεοκλασσικά που πάλαι ποτέ κοσμούσαν όλη την Ακτή Θεμιστοκλέους.. Τώρα πια ελάχιστα έχουν παραμείνει. Τα θραύσματα από μωσαϊκά και μάρμαρα, πλινθινα τούβλα και κεραμίδια που βρίσκονται ακόμη στις παραλίες ανάμεσα στα βότσαλα όμως, είναι εκεί για να θυμίζουν σε όποιον έχει τα μάτια να δει πόσο εύκολα και για ποιό αντίτιμο οι μεταπολεμικοί παππούδες και γονείς μας, βασανισμένοι και στερημένοι  Έλληνες, αντιπαρείχαν και πέταγαν. Έτσι, για να μην παρασυρόμαστε σε βιαστικές αποφάσεις, παρμένες από ανάγκη και χάριν ευκολίας, δικαιολογούμενοι από τις "κρίσιμες" συνθήκες.

Με τα παιδιά κάνουμε συχνά εκεί βόλτα για ανεφοδιασμό πετρών τις οποίες μανιωδώς ζωγραφίζουμε. Είναι τόσο κοντά! Και τόσο όμορφα.. ιδιαίτερα εποχές ή ώρες που δεν είναι πολυσύχναστη, μια βόλτα στην  παραλία κι ας είναι αστική, είναι πάντα ευεργετική στη διάθεσή μας! 

Κι εδώ δείτε μια ακόμη ιδέα που προέκυψε από τη συλλογή των αγαπημένων μωσαϊκών: Ένας δίσκος! Διακοσμητικός δίσκος από... ανακυκλωμένα νεοκλασικά λοιπόν, για να παραμένουμε και εντός θέματος ιστολογίου ;-) Μπορεί να γίνει φυσικά και με απλά βότσαλα ή ο,τι άλλο βρει κανείς και του θυμίζει θάλασσα, κοχύλια, ή ο,τι άλλο. 

Αρχικά ήθελα να τα συνδέσω με λευκό αρμό, αλλά στο σπίτι είχε ξεμείνει λίγο μπεζ υλικό από παλιότερη χειροτεχνία μας. Είχα και τότε χρησιμοποιήσει αρμό για πλακάκια στα ψηφιδωτά που είχαμε κάνει με τα παιδιά. Αν και πρωτοβλέποντάς τον, το θεώρησα απόλυτη αποτυχία, τελικά νομίζω πως η χρήση χρωματιστού αρμού πλακιδίων (τον βρίσκεις σε χρωματοπωλεία) ήταν επιτυχέστερη επιλογή μιας και θυμίζει λίγο τη φυσική άμμο. Και μην τρομάζετε όταν ακούτε για οικοδομικό υλικό, είναι πολύ πιο απλό από τα περισσότερα που ήδη καταπιάνεται μια γυναίκα καθημερινά. Όχι, αλήθεια, τη μέρα που το έφιαξα, είχα ήδη φιάξει ένα κέϊκ και ζύμη για μια πίτσα. Η κατασκευή αυτή μπορώ λοιπόν με βεβαιότητα να πω πως ήταν πολύ πιο εύκολη! Σαν τη βάση μιας τούρτας με σαβαγιάρ ας πούμε..με οικοδομικά υλικά για πιο μόνιμο αποτέλεσμα...
Το μείγμα για τη λάσπη του αρμού γίνεται με νερό,
ανακατεύεις με αυγοδάρτη (καλό είναι να γίνει κάπως πηχτή η λάσπη),
στρώνεις το υλικό στον δίσκο
και απλά στολίζεις ακουμπώντας τα βότσαλα!
Μην ανησυχήσετε αν τα βότσαλα λερωθούν από τη λάσπη, στρώστε καλά τον αρμό ανάμεσά τους και καθαρίστε την επιφάνεια με βρεγμένη πετσέτα. Μαγειρική με οικοδομικά υλικά! Δεν είναι όμορφο;

Και φυσικά το απλούστερο που μπορεί να κάνει κανείς με τα βότσαλα και τις πέτρες της παραλίας, είναι να τα ζωγραφίσει. Σας έχω δείξει και παλιότερα ζωγραφιστά μας βότσαλα, πάρτε όμως μια γεύση από τα φετεινά μας.

Κι ακούστε και το μεγάλο μυστικό!... Τα βότσαλά μας πια δεν τα ζωγραφίζουμε με πινέλο! Ανακαλύψαμε, μετά από τους μαρκαδόρους για επιφάνειες της Giotto, τους επίσης υπέροχους (αν και τσιμπημένους, κοστίζουν περίπου 2έουρα ο ένας αλλά έχουν απίστευτη διάρκεια) μαρκαδόρους ζωγραφικής Posca. Κυκλοφορούν σε 3 πάχη και σε πολλές-πολλές αποχρώσεις, απ' ό,τι κατάλαβα συνηθίζουν να τους παίρνουν τα παιδιά, βασικά για graffiti σε τοίχους κι έτσι τους βρίσκεις σχεδόν σε κάθε βιβλιοπωλείο. Έχουν υπέροχη έντονη απόδοση στο χρώμα και το σημαντικότερο, ειδικά αν τα καλοκαιρινά σου μπάνια περιλαμβάνουν παιδιά: μπαίνουν στην τσάντα σου κι εξασφαλίζουν καθαρές δουλειές... Μην φοβηθείς να τους δώσεις και στα παιδιά (εξήγησε πρώτα ότι δεν είναι για body painting) μιας και δεν χαλούν καθόλου εύκολα. Κι εδώ δείτε κάτι από το τι μπορεί να συμβεί αν τους τους δώσεις.

Και πια μπορώ να ησυχάσω που τελικά θα γλιτώσουμε από το ενοίκιο και μετά από τόσα χρόνια γάμου, θα τακτοποιηθούμε! Είμαστε έτοιμοι για το χτίσιμο του σπιτιού μας! ε, τις πέτρες τουλάχιστον τις έχουμε... 

Καλημέρα! Α, και καλό χειμώνα είπαμε;

Κυρά Σαρακοστή... επαναχρησιμοποιούμενη!

Η φετινή Καθαρά Δευτέρα, ήταν ιδανική για να μουλιάσεις χαρταετό!

Και ιδανική για να μουχλιάσεις και να κάνεις χειροτεχνιούλες με τα παιδιά στο σπίτι. Διαλέξαμε το δεύτερο..

Εδώ βλέπεις την καινούρια, μοναδική, επαναστατική κυρα-Σαρακοστή πολλών χρήσεων. Μια ιδιαίτερη, εμπνευσμένη πατέντα, χάρη στην οποία δεν χρειάζεται πια να διαμελίζεις την άτυχη κυρά, αρκεί απλά να της δένεις κορδελλάκια στους αστραγάλους που ως να έρθει η ώρα τους βρίσκονται τακτικά αποθηκευμένα στην ειδική, για τον σκοπό αυτό δημιουργημένη τσέπη! Χάου κλάσσι.. Λοιπόν κοροϊδέψτε ελεύθερα, αλλά εμένα μου άρεσε η ιδέα μου!

Δυστυχώς την έκανα με συνθετικό πηλό μοντελισμού που φυσιολογικά σιχαίνομαι, αλλά οι συνθήκες με κάνουν να πίνω συχνά το κρασί μου νερωμένο.. Τουλάχιστον βρήκα αυτό τον πηλό που αν και μυρίζει ίου και δεν μοιάζει καθόλου με τον φυσικό πηλό, στεγνώνει πολύ αργά (περισσότερος χρόνος για να δουλέψεις) και δεν γλιτσιάζει. Μόνο του αρνητικό, μπορεί να σκεβρώσει στεγνώνοντας. Είναι συνθετικός και δεν το κρύβει.

Σ'αρέθ;

Το νέο εθνικό νόμισμα, είναι εδώ!

Μια ωραία ιδέα για χειροτεχνία με τα παιδιά, είναι και η κατασκευή καλουπιών. Φτιάχνοντας ένα καλούπι από ένα αντικείμενο, μπορείς να το αναπαράγεις σε περισσότερα αντίγραφα κι όπως φαντάζεσαι οι εφαρμογές μπορεί να είναι πάμπολλες. Η ιδέα για τη συγκεκριμένη χειροτεχνία, προέκυψε μετά από μια επίσκεψη στο υπέροχο, νομισματικό μας μουσείο, σε συνδυασμό με την τωρινή… πολιτική συγκυρία. Δεν ήθελε και πολύ να αποφασίσουμε να κόψουμε δικό μας νόμισμα! 

Τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσετε είναι πολύ απλά, αλλά όπως συμβαίνει συχνά, δεν έχω ικανοποιητικές φωτογραφίες από τη διαδικασία που έγινε σε συνθήκες... αντίξοες. Οπότε:

• Για αρχή, φιάχνετε το πρωτότυπο, το αντικείμενο δηλαδή που θέλετε να αναπαράγετε, με πλαστελίνη. Εμείς για τα νομίσματα, κάναμε δίσκους από πλαστελίνη και μέσα χώσαμε διάφορα ψιλοπραγματάκια όπως ζωάκια από πλεϊμομπιλάκια, κοχυλάκια κλπ. Η μια πλευρά του πρωτοτύπου, καλό είναι να είναι επίπεδη.

• Ανακατεύετε σκόνη γύψου καλλιτεχνίας (δηλαδή γύψο ψιλό, για να αποτυπωθούν καλύτερα οι λεπτομέρειες - τον βρίσκεις σε χρωματοπωλείο) με νερό τόσο, ώστε να γίνει χυλός.

• Αδειάζετε τον γύψο σε ένα εύκαμπτο μπωλ ή φόρμα με διάμετρο (φυσικά) μεγαλύτερη από το αντικείμενο που έχετε φιάξει.

• Πιέζετε ελαφρά το αντικείμενο από πλαστελίνη στον γύψο, με την ανάγλυφη όψη προς τα κάτω χωρίς να το βυθίσετε ολόκληρο.

• Περιμένετε να στεγνώσει καλά ο γύψος (ο χρόνος ποικίλλει σχετικά με το πόσο υδαρής ήταν, δοκιμάστε με το νύχι σας, είναι έτοιμος όταν δεν χαράζεται εύκολα) και αφαιρέστε την πλαστελίνη. Το καλούπι είναι έτοιμο! Τώρα μπορείτε να ζουλήξετε κομματάκια πηλού στο καλούπι, και θα έχετε όσα αντίγραφα του πρωτοτύπου σας θέλετε, για πάντα!

Και μιας και είπα για το νομισματικό μουσείο, θα έλεγα επίσης, να πάτε, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μικρό και απολαυστικό, με υπαλλήλους ισάριθμους με τα εκθέματα (κακία). Γενικώς συνιστώ ανεπιφύλακτα την επίσκεψη με τα παιδιά σε κάθε μουσείο. Αρκεί να μην τους την κάνετε βασανιστική. Από την δική μου εμπειρία, οι επισκέψεις με παιδιά σε μουσεία, πρέπει να είναι σύντομες. Αφήστε τα παιδιά να σας δείξουν τον χρόνο, όχι με την ψυχολογία της μαμάς που ρωτά με αγωνία: "μήπως να φύγουμε τώρα αγάπη μου, κουράστηκες;", σαν να λέμε "καταλαβαίνω ότι είναι βαρετά, αλλά θα σου κάνει καλό, πίστεψέ με" αλλά με το πόσο βλέπετε να διαρκεί το ενδιαφέρον τους στα όσα συναρπαστικά έχετε να τους πείτε για τα εκθέματα. Κι αν δεν έχετε, απλά βολτάρετε με θετική διάθεση. Όχι, πράγματι, η επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό μας και στα παιδιά αλλά και σ΄ εμάς, είναι από τις εμπειρίες που δουλεύουν μόνες τους. Ενεργούν στον άνθρωπο με έναν τρόπο μυστικό και όμορφο, χωρίς απαραίτητα πολλά πολλά λόγια. 

Επίσης -πραγματικά σημαντικό- φορέστε όλοι κατάλληλα αναπαυτικά παπούτσια. Και επίσης, δεν είναι ανάγκη να εξαντλήσετε όλα τα εκθέματα. Αν η εμπειρία για τα παιδιά είναι θετική, με χαρά θα θελήσουν να ξαναπάνε. Μετά από κάτι πατ-κιουτ περάσματα από το μουσείο της Ακρόπολης, χαλαρά και αβίαστα (ενώ βεβαίως η ίδια έφριττα για το τι προσπερνούσαμε ξώφαλτσα) τα καμάρια κάνουν πάρτυ όποτε μπει στο πρόγραμμα μουσείο.

 Όπου κι αν βρεθείτε στην Ελλάδα, κάπου κοντά θα βρείτε και την ευκαιρία να μυριστείτε την ιστορία του τόπου. Από τα μεγάλα και γνωστά μας αρχαιολογικά μουσεία, ως τα κατά τόπους συχνά παραμελημένα, όπου περιμένουν νωχελικά κι αφημένα μάρμαρα να γνωρίσουν τα εγγόνια των χεριών που τα λάξεψαν.

 Αυτά τα εγγόνια ποζάρουν.

Αυτά μαγεύτηκαν!

Κι αυτά παίζουν με τη γάτα του αρχαιολογικού μουσείου Σύρου.

Λοιπόν, από επίσκεψη σε μουσείο, δεν έχω απογοητευτεί ποτέ, νομίζω γιατί πάμε για να αισθανθούμε ό,τι θετικό υπάρχει, κι όχι για να γκρινιάξουμε. Πράγματι έχουμε απίστευτα παραμελημένα μουσεία κι έχουν υπάρξει φορές που έχω φουντώσει, αλλά, επιτέλους, ας τους δώσουμε έναν λόγο ύπαρξης.  

Σημείωση: αυτό το καλοκαίρι μην χάσετε την έκθεση για το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Και πριν πάτε, δείτε και το ντοκυμαντέρ για τον μηχανισμό (σε 5 μέρη, αξίζει κάθε λεπτό!)

Κι ένα κολλάζ από επίσκεψη του χειμώνα. Το μουσείο μπορεί να είναι από συγκινητικό μέχρι αφόρητα εκνευριστικό και οι ισορροπίες εύθραυστες. Κι οι Ελληνίδες μας  τόσο μόνες, αποκομμένες και ξένες σε ξένους τόπους. Ειδικά με την Αφροδίτη εγώ τρελλάθηκα... Δεν την περίμενα τόσο υπέροχη, κι έτσι όπως στέκει ανάμεσα στις ορδές των τουριστών, πραγματικά σαν να την έχουν να εκπορνεύεται για μια φωτογραφία. 

Αυτά. Ως το επόμενο 3μηνο που θα ξαναβρώ χρόνο για ανάρτηση :-)

 *Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν χωρίς φλας

2 η ώρα, καθημερινή, στο σπίτι μου;

Ποτέ δεν βρίσκομαι σπίτι μου αυτή την ώρα. 

Καθημερινά μάζευα τα παιδιά από τα ολοήμερα και επιστρέφαμε μαζί κατά τις 4 και κάτι. Στις καλές μας φάσεις, όχι πάντα - μπορεί να τύχει να γυρίσω προφανώς και αργότερα. Όταν ξεκινήσαμε την Ecofamily πιστεύαμε ότι θα είναι μια δουλειά ευέλικτη, θα μπορώ να την κάνω και από το σπίτι, θα ορίζω τα ωράριά μου κλπ κλπ. Διαψευστήκαμε (ευτυχώς, δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις...) κι έτσι αυτά τα χρόνια έχω περάσει από πλείστες όσες φάσεις. Από το να δουλεύω από το κρεββάτι ως αποκολλημένη έγκυος , να πηγαίνω σε εκθέσεις μας μαρσιποφόρα και θηλάζουσα, να βρίσκομαι στο γραφείο ως αργά το απόγευμα ενώ στο σπίτι έχουμε ίωση και άλλα πολλά. Είχα καταλήξει βεβαίως να είμαι το γνωστό γυναικείο εργαζόμενο ράκος, σκιά που περιφέρεται στοιχειωμένη από τις τύψεις πως τίποτα δεν γίνεται καλά, όσο καλά τουλάχιστον ονειρευόταν, ή όσο καλά νομίζει ότι μπορεί να το κάνει. 

Εδώ και δύο χρόνια περίπου, πήρα μια γενναία (για εμένα) απόφαση. Πρώτα από όλα τα παιδιά. Είμαι μαμά. Αυτή είναι η κύρια δουλειά μου. Τίποτε άλλο, ούτε ακόμη κι αυτό το νοικοκυριό. Βοήθεια στο σπίτι δεν είχα ως τώρα, μην πάει ο νους σου αλλού, αλλά τα φαγητά, τα κέικ, τα σκουπίσματα και τα λοιπά, ή γίνονται μαζί με τα παιδιά, ή γίνονται όταν αυτά κοιμούνται. Τα απογεύματα είναι για τα παιδιά.

Όσο κι αν ξέρω ότι τελικά είμαι υβρίδιο γυναίκας - αυτή η... τερατογένεση που έσμιξε όλους τους ρόλους του κόσμου μαζί σ' αυτό το μυστήριο ον, τη "σύγχρονη γυναίκα", λέω να το αγνοήσω για τα επόμενα 10 χρόνια. Η δουλειά μου μου δίνει ζωή και φυσικά και μου τη βιδώνει να μένει πίσω. Συνεχίζω να την κάνω όσο καλύτερα μπορώ, αλλά ξέρω πια πως όσο είμαι μαμά μικρών παιδιών, αυτό δεν θα είναι αρκετό. Μπορώ να δουλεύω, μπορώ να είμαι συνεπής, αλλά ως εκεί - δεν θα σου πω ψέμματα. 

Ως εκεί... μέχρι που βγήκε το καινούριο επεισόδιο της σειράς, όπου βρίσκομαι να αναρρώνω από μια πραγματική "περιπέτεια" υγείας, ένα μήνα τώρα, στο σπίτι. Δεν θα σε ζαλίσω άλλο, απλά να μερικά από τα συμπεράσματά μου: 

Αν θες να ακούσεις μικρές λεπτομέρειες για την ημέρα τους, πάρτα νωρίς από το σχολείο. Αν δεν μπορείς, θεώρησέ τες ανούσιες. 

το πρωτάκι μας καμαρώνει χαζομαρίζοντας

Αν θες να δεις πώς φωτίζεται το υπνοδωμάτιό σου το μεσημέρι, μπες στο χειρουργείο (δεν στο συνιστώ). Αν δεν μπορείς, κάνε την ψόφια το Σαββατοκύριακο (τελικά κακώς δεν το 'χα κάνει)

αυτό το φώς μου είχε ξεφύγει...

Αν θες να διασκεδάζεις με τις σκανταλιές τους, σκέψου λίγο μακάβρια. Αν έμπαινες στο χειρουργείο, που λέγαμε, και δεν έβγαινες; Σόρρυ... αλλά αν δεν μπορείς, νομίζω χάνεις!

είπα κι εγώ να κάνω κανένα σκιτσάκι.. τελικά το κάναμε μισό-μισό με τη μικρά!

 Αν θες να περνάτε όμορφα απογεύματα, μπες στην κάισσα.  Που είναι οι ντομάτες, dixit, σαμποτέρ, ανακάλυψέ τα! Τον γενικό ύμνο στα επιτραπέζια τον αφήνω για επόμενη ανάρτηση.

ντομάτες, το αγαπημένο μου

 Αυτά ως τώρα! Καλή μας συνέχεια :-)

Άλτ! HTC? Ψηλά τα κέφια!

Ίσως θα έπρεπε να ασχολούμαι με σοβαρότερα πράγματα αυτή την περίοδο, αλλά αυτός φρονώ είναι ο ρόλος της σύγχρονης Ελληνίδας μάνας. Μπορεί να μην πλέκω κάλτσες ή να μην μεταφέρω προμήθειες στο μέτωπο (υπάρχει και κανένας πόλεμος εξάλλου;) αλλά νιώθω πως οφείλω να διατηρώ αφράτο το έδαφος για να φυτρώνει η καθημερινή μας ανεμελιά και να αναπτύσσονται σωστά τα απαραίτητα παιδικά χάχανα ξεχορταριάζοντας τις μαύρες ειδήσεις, πετώντας απ' το παράθυρο τα δυσοίωνα προγνωστικά λιθάρια που πέφτουν από το μυαλό μου...
Μπέρδεμα ε; Και που να δεις στην πράξη!.. Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να είσαι ο ίδιος σε άριστη φόρμα. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, εξάλλου από το περιβόλι με τα χάχανά τους τρέφομαι μερικώς κι εγώ, και δεν είναι καιρός για δίαιτες.
Και οι μικρές χειροτεχνίες είναι από αυτά που με κρατάνε σε φόρμα! Αν κι εχθές το βράδυ φούσκωσα με ένα χειροποίητο τσαντάκι για το κινητό (HTC, τίτλος ανάρτησης; και όχι, δεν πήρα άη... άσε που θα το 'χανα πάραυτα.) που πάντα και παντού ξεχνάω. Φεύγουμε για το τελευταίο αναμνηστικό καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο πριν χώσουμε για τα καλά τα κεφάλια μέσα, για ένα μέρος που όποτε πάω χάνω το κινητό μου και το ξαναβρίσκω στην επιστροφή, κατά κάμποσες αναπάντητες βαρύτερο. Μπορεί στο βάθος να μην το αγαπάω, να μην ήθελα να έχω καν κινητό και να μην το χάνω και τόσο... αθώα, ή ακόμη και να θέλω υποσυνείδητα να μετράω αναπάντητες, αλλά οι συνθήκες μου επιβάλλουν το mobile-wearing.
Οπότε, να η λύση για να νικήσω την απώθησή μου. Για να το έχω πάνω μου κι εκεί που δεν χρειάζεται τσάντα, αλλά κι όταν έχω τσάντα, να μην χάνω την κλήση μέχρι να το ψαρέψω από μέσα.

Δεν έχει αναλυτικές οδηγίες γιατί η ώρα ήταν άγρια κι αντί να φιάχνω βαλίτσες είχα κολλήσει με το τσαντάκι μου, είναι όμως πολύ απλό. Δύο κομμάτια δέρμα που είχα από παλιά και λίγες βελονιές. Μπορεί κάλλιστα να γίνει και με υφάσματα και σε άλλα σχέδια ζώων, η μύτη των οποίων γίνεται το θηκάκι του κινητού. Έκανα μερικά προσχέδια ωραιότατα, αλλά όπως είπαμε, η ώρα, αι βαλίτσαι, τέλος πάντων αυτή είναι η πιο πρόχειρη εκδοχή του και με υλικά που ήδη είχα σπίτι. Ελπίζω να σας αρέσει.
Σακ βουαγιάζ!

Τα 100ά γενέθλια της κόρης μας!

Αν και το περιμέναμε από τον χειμώνα, όταν πλησίαζαν είχαμε ξεχαστεί κι έτσι αποχαιρετήσαμε τα μεγαλεπίβολα σχέδια... μαζί με τους πρώτους εκατό μήνες της Μεγάλης Αδερφής! Εκατό μήνες! Γιατί να μην τους γιορτάζει κανείς; Ακούγεται τόσο ωραίο, λες: τον άλλο μήνα γίνομαι εκατό και γεμίζει το στόμα σου! Βασικά το δικό μου στεγνώνει, εννοώ γεμίζει στις ηλικίες αυτές, που βλέπεις τα παιδιά ν΄αδημονούν για κάθε στιγμή που έρχεται και που τα φέρνει ακόμη πιο κοντά στο "να μεγαλώσουν". Κοντέψαμε να το ξεχάσουμε λοιπόν, αλλά ακόμη κι έτσι, με τούρτα από άμμο και βότσαλα, χωρίς καλεσμένους και για κέρασμα βραστά αυγά, σταφύλια και μια βόλτα με την άμαξα στην παραλία, η Ευανθία γιόρτασε τα πρώτα της εκατοστά γενέθλια με ενθουσιασμό, κι εμείς ήμασταν εκεί (γιατί για τα δεύτερα δεν το βλέπω... :-ΡΡ )!!!

Αυτό το βάθρο πού βρέθηκε;; ευκαιρία για βράβευση, στη δική μας Ολυμπιάδα! 

Κι αν έχετε πειστική απάντηση στην ερώτηση της μικρής, γιατί δεν περίμενα να γεννηθεί αυτή πρώτη κι έπειτα να γεννήσω τους άλλους, γιατί είναι άδικο, αυτή θα είναι μια ζωή η πιο μικρή (όπως σας το λέω...), μου τη λέτε κι εμένα!

Καλό υπόλοιπο :-)

ΚΑΛΥΓΡΑΦΗΑ

 αυτοπροσωπογραφία του Μπομπ του Ζωγράφου που μπορεί να απεικονίζεται με τα εργαλεία του, αλλά βρίσκεται υπό τον καλλιγράφο ήλιο. Το μαλλί είναι το καθημερινό μας Μιραλάς-λουκ. Τι, δεν είναι ο Μιραλάς σοφιστικέ;;

Ένα ωραίο θέμα για μίνι εργαστηριάκι με τα παιδιά στο σπίτι, είναι η επαφή με την καλλιγραφία. Εμείς το πρωτοδοκιμάσαμε τον χειμώνα, τα κρύα απογεύματα που μέναμε σπίτι. Αλλά και πάλι τώρα, στο κατακαλόκαιρο, αν και πολύ θα θέλαμε να πλατσουρίζουμε ολημερίς, είναι τελικά πολλές οι ώρες που περνάμε μέσα σε αστικούς ή μη τοίχους ή σε σκιερές αυλές και βεράντες. Και οι ώρες με τα παιδιά στο σπίτι πρέπει να είναι όσο γίνεται δημιουργικές, κι αυτό όχι γιατί -π-ρρρ-έ-π-ε-ι- ή γιατί οι στατιστικές λένε πως έτσι θα γίνουν εξυπνότερα, αλλά γιατί έτσι περνάμε πιο ωραία! 

Οπότε να μια σκέψη: Μπορείς να πάρεις στο παιδί πένα (χωρίς αμπούλα, όπως αυτή, οικονομικότατη και με πολλές μύτες - αν έχεις χρόνο ψάξε για ξύλινη, αξίζει..) μελανάκι (εμείς πήραμε αυτά από το πλαίσιο, έχει σε διάφορα χρώματα) και να το αφήσεις να δει 

την ομορφιά της καμπύλης των γραμμάτων, 

πώς μπορεί να είναι το κείμενο σαν μια ζωγραφιά και 

τι ρόλο μπορεί να παίξει στην γραφή η πίεση που ασκείς στην πένα. Και βεβαίως 

τη γλύκα του να βουτάς και να ξαναβουτάς πριν καν τελειώσεις τη λέξη σου ή 

να πασαλείβεις με το ένα χέρι ο,τι με κόπο έγραψες με το άλλο... 

Μπορείτε για αρχή να κάνετε διάφορες ασκήσεις όπως στην εικόνα, για εξάσκηση:

 Εγώ έφιαξα και μια βοηθητική διαγράμμιση για να δοκιμάσουν να γράψουν κρατώντας σταθερό ύψος και κλίση των γραμμάτων, όπως επίσης βλέπεις στην εικόνα. (Απλά το κοινό φωτοτυπικό χαρτί δεν είναι κατάλληλο, από εκεί που θα πάρεις τις πένες μπορείς να πάρεις και χαρτιά ή διαφανές canson για μελάνι.)

Την ιδέα την πήρα από μια ρωσσική σχολή καλλιγραφίας - παρε(μ)πιπτόντως... έπαθα πλάκα! αξίζει η περιήγηση.

Μπορείτε να μιλήσετε και λίγο για την ιστορία της γραφής, είναι μια ευκαιρία και για εμάς να το ψάξουμε λίγο.
Μπορείτε επίσης αν σας βρίσκονται να ζητήσετε από παππούδες ή γιαγιάδες που είχαν την καλλιγραφία στο πρόγραμμα των μαθημάτων τους να σας πουν για τις αναμνήσεις τους.
Μπορείτε να χαζέψετε στο διαδίκτυο ή σε εγκυκλοπαίδειες κινέζικα ιδεογράμματα ή βυζαντινά χειρόγραφα και να προσπαθήσετε να τα αντιγράψετε. Ιδίως τα βυζαντινά χειρόγραφα ανοίγουν μια ακόμη πόρτα με τα διακοσμημένα αρχιγράμματα και τις μικρογραφίες - πάρε κι ένα χρυσό μαρκαδόρο σου λέω και δοκιμάστε να κάνετε ένα μικρό παραμύθι και θα γίνει χαμός!

Εμείς το Πάσχα, σ' ένα μουσείο ενός υπέροχου μοναστηριού της Λέσβου, πέσαμε πάνω σ΄ένα σετ καλλιγραφίας με τα όλα του, με ενσωματωμένα μελανοδοχεία, θήκες για πένες, ακόμη και ενσωματωμένο κηροπήγιο! Βλέπεις εδώ την αντίδραση του κοινού:

Και για το τέλος, αυτό το ποίημα που το βρήκα πάλι τυχαία, πεταμένο κάπου μέσα στο σπίτι, τις μέρες που καλλιγραφούσαμε (μέσα στο χειμώνα) κι έλιωσα... όπως είχα λιώσει και παλιότερα με αυτό το σημείωμα, από τα πρώτα γραπτά της Ευανθίας.

 

ο δικός μας οίκος αξιολόγησης

 

Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τους οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας... ουπς, συγγνώμη, για τους πίνακες επιβράβευσης συμπεριφοράς εννοούσα... Με άλλα θα συμφωνήσεις, με άλλα όχι. Από μόνο του το όνομα πάντως, ακούγεται λίγο σκιαχτικό, έτσι;;

Παρένθεση (μεγάλη): Εγώ δεν είμαι πολύ ερευνητικός τύπος και συνήθως το πάω διαισθητικά ακόμη και σε σχέση με την αγωγή των παιδιών. Εδώ πραγματικά δεν γράφω για να πείσω κάποιον να ακολουθήσει τις επιλογές μας (αν και συχνά μου βγαίνει κάπως έτσι) αφού πολλάκις κι εγώ η ίδια δεν είμαι σίγουρη πως είναι οι σωστές. Μα όταν είσαι γονιός καθημερινά παίρνεις χιλιάδες αποφάσεις, είτε το θέλεις είτε όχι. Κι εγώ δεν μπορώ να βασίζω αποκλειστικά τις δικές μας στις κατά καιρούς έρευνες (φυσικά και τις λαμβάνω υπ' όψιν), ή τις τάσεις, ή ακόμη και τις διάφορες παιδαγωγικές σχολές που υπάρχουν. Κρατάμε αυτά που μας πάνε, μαθαίνουμε και εμπλουτίζουμε ή αλλάζουμε τις απόψεις μας αλλά εφαρμόζουμε σε σχέση με τις δικές μας ισορροπίες. Το αποτέλεσμα θα δείξει, ή μάλλον θα μας το πουν τα ίδια τα παιδιά μας - όταν πια θα είναι αργά :-(... Στα δικά μου τα παιδιά έλαχα εγώ για μαμά, κι εδώ θα δείτε την πορεία τη δική μας, οπότε: do not try this at home αν δεν σας πάει... Εδώ θα διαβάσεις ημερολογιακές σημειώσεις, όχι "συνταγές επιτυχίας".

Ας πούμε, ενώ παλιότερα είχαμε πάλι λειτουργήσει με αντίστοιχους πίνακες, όταν έπεσα κατά τύχη σε έναν πίνακα επιβράβευσης όπου κάποιο παιδάκι βαθμολογούσε τη μαμά του για τις δικές της επιδόσεις ως "καλή μαμά", μ' έπιασε ένα σφίξιμο... Δεν θα μου άρεσε καθόλου να με βαθμολογούν για το αν τα πήγα στην ώρα τους στο σχολείο, αν το φαγητό μου ήταν καλό, αν τους είχα πλύνει στην ώρα τους τα αγαπημένα τους μπλουζάκια, αν.... αν... αν! Εγώ πάντα κάνω ό,τι μπορώ κι ακόμη παραπάνω, ποιός θα μου πει ότι δεν το κάνω καλά;; Κάπως έτσι φαντάζομαι σκέφτεται ο καθένας, είτε είναι παιδί είτε μαμά. Άρα το σύστημα σε βαθμολογώ για τις επιδόσεις σου δεν μου πήγαινε κι αυτό όχι γιατί δεν θεωρώ εποικοδομητική την επισήμανση των αρνητικών μας σε κάθε ηλικία. Έτσι κάπως διεκόπη η "βαθμολόγηση" και τα πινακάκια... 

Απλά, όσο κι αν θαυμάζω τους γονείς που διατείνονται ότι μπορείς να επιτύχεις απόλυτα αρμονική καθημερινότητα χωρίς να θέτεις όρια, μέσα μου τελικά αμφισβητώ ότι πραγματικά συμβαίνει αυτό  (ιδιαιτέρως όταν κλείσει η πόρτα μας). Μπορεί  βεβαίως επειδή η ίδια δεν έχω τις ικανότητες ή την υπομονή να το κάνω, αλλά δεν νομίζω ότι θα μου έβγαινε ποτέ, είτε χρησιμοποιούσα πίνακες είτε όχι. Αλλά μπορεί και γιατί πιστεύω πως η αποδοχή και η άνευ όρων αγάπη του γονιού προς το παιδί του είναι ένα "γεγονός" που όταν πράγματι συμβαίνει στον γονιό, τότε μόνον μπορεί να μεταφερθεί στο παιδί και αυτό είναι ανεξάρτητο πολλές φορές από τις διάφορες παιδαγωγικές μεθόδους που ο γονιός χρησιμοποιεί. 
Αλλά να που τελικά δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος...

Κι έτσι η Μπιγκ Μάμα που σε παρακολουθεί ο,τι κι αν κάνεις, επανήλθε πιο οργανωμένη, με μικρές βελτιώσεις και στο πρακτικόν και στο παιδαγωγικόν του πίνακος:

• Δεν βαθμολογούμε συγκεκριμένες επιδόσεις σε συγκεκριμένους τομείς, βγάζουμε απλά μια σούμα της ημέρας. Για λιγότερο άγχος.
• Δεν χρησιμοποιούμε βαθμούς. Αν ήμασταν οκ, λειτουργήσαμε καλά και ευτυχισμένα, στο τέλος της ημέρας παίρνουμε πεταλούδα. Αν ήμασταν υπερ-σουπερ-τέλειοι και αστράφταμε καλοσύνη, παίρνουμε αστέρι. Αν πάλι την κάναμε την κουτσουκέλα μας, θα πάρουμε ένα σουληκάκι. (Εδώ υπάρχει υπόγειο μήνυμα, μιας και οι πεταλούδες, πριν γίνουν πεταλούδες,  ήταν σκουληκάκια ως γνωστόν. Άρα δεν είναι καταδίκη, έχει μια προοπτική, όσο να 'ναι.) 
• Προσετέθη και θέση για τη μαμά, όπου τα παιδιά την αξιολογούν μετά από σύσκεψη και αν δεν υπάρξει συμφωνία βγαίνει μέσος όρος (ένα θα σας πω, έχω ήδη ένα σκουλήκι). Ο μπαμπάς εξαιρέθηκε λόγω φόρτου εργασίας.
• Δεν αποκαλύπτουμε δημοσίως την επιβράβευση που δίνουμε γιατί θα πέσουν να μας φάνε που το παίζουμε και παιδαγωγικοψαγμένοι... 

Και στο χειροτεχνικό κομμάτι, μιας και το να φιάχνεις και να ξαναφιάχνεις (ή να ξανατυπώνεις) πίνακες μου είχε φανεί κουραστικό και είναι και κομμάτι σπάταλο, η ιδέα να φιάξουμε δικά μας συμβολάκια-πεταλουδοσκουληκάκια, να τους κολλήσουμε μαγνητάκια και να τον βάλουμε στο ψυγείο, είναι νομιζω η καλύτερη που έχω δει ως τώρα, και ήταν και δική μου :-Ρ

σχολιάστε ελεύθερα :-)

 

ε-, ε-, έρ-χε-ται!!

η Άνοιξη νομίζω! Λιακάδα βλέπω έξω και λέω να την ανεβάσω τη κακομοίρα την ανάρτηση με τις οδηγίες για βολτίτσες. Κάθε μέρα συντάσσω κατά μέσο όρο 2 αναρτήσεις! Δεν το πρόσεξες;; Κρίμα... ίσως, μάλλον, τι να πω... ίσως είναι που μένουν τελικά αδημοσίευτες, για την ακρίβεια, αδακτυλογράφητες...

Όπως και να'χει, έχω ένα κολλαζάκι από τις τελευταίες μας βολτούλες και μια ιδέα για ενίσχυση του ενθουσιασμού που μπορεί να προκαλέσει μια εξόρμηση στη φύση.
Ανοίγει λένε ο καιρός το Σαββατοκύριακο, ξεχυθείτε! Μανάδες, πατεράδες, πάρτε τα παιδάκια και βουρ προς τας εξοχάς!

Αυτή η λίμνη που βλέπεις πίσω από τον κακό με τη χιονόμπαλα είναι στην Πάρνηθα, λέγεται Μπελέτσι ή Κιθάρα, διάβασε εδώ, κι εδώ δες ένα βιντεάκι με τη λίμνη. Είναι σίγουρα σε λίγους γνωστό ότι υπάρχει λίμνη στην τόσο κοντινή Πάρνηθα, κι ακόμη κι αν είναι "κατά τύχη τεχνητή", είναι μια όμορφη λιμνούλα!

Δεν θα σου πω ότι είναι συγκλονιστική, θα δείτε όμως πάπιες, κύκνους, κάτι αιχμάλωτα αλλά αξιοπρεπή ελαφάκια ΚΑΙ... τριγύρω σας θα έχετε ένα υπέροχο τοπίο! Πάρτε και κανένα φαγάκι για πικ-νικ μετά (ή πάρτε μαζί σας καλούς φίλους που να έχουν φαγάκι..) και εκδράμετε. Εμείς περάσαμε υπέροχα πιάνοντας ένα μονοπατάκι κι ανηφορίζοντας σε μια αστεία διαδρομή, λίγο ταλαίπωρη για τις μικρές μας Αθηναίες που δεν ξέρουν τι θα πει πρινάρ'... Έδειξαν όμως ψυχή ορειβάτη, παρά τη μικρή δυσκολία κι έτσι μοιράστηκαν (2 ήταν οι μικρές, 3,5 και 4-4,5) το 1ο ειδικό βραβείο μετά από 40 περίπου λεπτά πεζοπορίας. Ναι, το fimo είναι συνθετικότατο... αλλά με cernit+fimo έγινε, το ομολογώ.

Και ναι μεν η ίδια η επαφή με τη φύση κάνει καλό, αλλά για να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν να περπατούν στη φύση, να βγούμε λίγο από το αυτοκίνητο και την άσφαλτο, να γρατζουνιστούμε ανάμεσα στα πουρνάρια, να λασπωθούμε και τελικά να μας αρέσει, πρέπει κι εμείς οι γονείς να κουνηθούμε λίγο!

Αυτές ήταν οι οδηγίες μου. Τι; ούτε αυτό το κατάλαβες; Τς, τς, τς...

Να, δες εδώ, από την Καθαρά Δευτέρα. Ε, δεν πήγαμε ακριβώς για μπάνιο... Αλλά να σου πω, το θυμούνται τόσο τα πιτσιρίκια, που χαλάλι στο λασπουριό! Το πρωινό ήταν σαν ανοιξιάτικο, λοιπόν γιατί όχι;; Και νομίζω το μυστικό σ' αυτές τις βόλτες είναι να κρατάς την ανάσα σου για λίγο πριν απαντήσεις το προφανές "όχι". Αν κάθε φορά που τα παιδιά ζητάνε την "άδειά σου" κάνεις μια παύση και ρωτήσεις ειλικρινά τον εαυτό σου: γιατί όχι; η ζωή γίνεται πιο όμορφη!
Φαίνεται απλό ίσως, για τους πιο παλιούς γνωστό, αλλά πραγματικά, κάθε φορά που το κάνουμε, όσο κουρασμένοι κι αν είμαστε, αποδεικνύεται τραγικό το πόσο εύκολα θα μπορούσαμε να πούμε "όχι" σε πολύ απλά πράγματα, γιατί "έτσι"... Παλεύοντας να διατηρήσουμε μια ιδεατή τάξη, χάνουμε τελικά ωραίες ιδέες και "κερδίζουμε" λίγη ακόμα απόσταση από τα παιδάκια...
Στις όχθες του ποταμού, βρήκαμε λασπούλα, ίσως πηλό, και αφού φιάξαμε μπιφτεκάκια, μαζέψαμε και λίγο για το σπίτι (σχώρα με άνδρα, το λερώσαμε το κάρο, το ξέρω...). Δεν έχω ειδικές γνώσεις, αλλά αν καταφέρουμε να φιάξουμε το νεολιθικό αγγείο που ονειρευτήκαμε, θα σας ενημερώσω ;-) Μόνο, θέλει και λίγη προσοχή, παρακαλώ... Κι εσύ ιδιαιτέρως, Βάνα!

Τρέμετε πολυεθνικές, τα παιδιά μπορούν και μόνα τους :-))

Ποίο κάστρο της Barbie... Λοιπόν, αν δεν το έχετε ήδη πάρει, μην...

Κουτιά παπουτσιών έχετε; Χαρτί υγείας χρησιμοποιείτε; Κανένα ντεπονάκι αναβράζον που και που; Ε, έχετε ένα υπέροχο κάστρο και δεν το ξέρετε!

οδηγίες για τους πυργίσκους:αφού κολλήσαμε όλα τα μέρη,
το βάψαμε άσπρο με μπογιά για τοίχους, βρήκαμε λίγη πράσινη τσόχα για γρασίδι και μετά...
οργιάσαμε διακοσμητικά ;-)

Και τα επιπλέον σχόλια:
1. Τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν πολύ περισσότερα από ό,τι συνήθως νομίζουμε. Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να πανικοβάλλεσαι και να αισθάνεσαι αμέσως υποχρεωμένος-η να καλύψεις κάθε επιθυμία τους. Οι πραγματικοί λόγοι που σε κάνουν να δυσκολεύεσαι μπορεί να είναι απολύτως κατανοητοί και από το παιδί σου. Αν π.χ. πιστεύεις πως αυτό που επιθυμεί είναι μια άχρηστη βλακεία που θα την βαρεθεί αμέσως και την θέλει απλά γιατί το είδε σε μια διαφήμιση, μπορείς με όμορφο τρόπο να του το εξηγήσεις. Και οι εξηγήσεις στα παιδιά περιέργως δίνονται αποτελεσματικότερα με πράξεις κι όχι με θεωρίες κι αναλύσεις. Αρχικά μπορείς να του πάρεις εν γνώσει σου κάτι που στη διαφήμιση φαίνεται λαχταριστό και φανταχτερό και να το αφήσεις να νιώσει μόνο του την απογοήτευση. Να δει μόνο του ότι αυτό που προβάλλεται δεν είναι πάντα αυτό που πραγματικά είναι. Η επιλογή στην κρίση σου, είναι πολλά τα προσφερόμενα ;-)
2. Εμείς μέσα από τη διαδικασία αυτή, βρήκαμε και κάτι χρήσιμο στην πανέξυπνη δράση "φρούτα στα σχολεία" που μας είχε αφήσει (όχι μόνον εμάς..) κατάπληκτους λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς! Λοιπόν, το κάτω μέρος του πύργου φιάχτηκε από την κούτα που περιείχε τη συνιστώμενη ετήσια δόση "φρέσκων" φρούτων και λαχανικών που ο Έλληνας γονιός δεν έχει πια τη δυνατότητα να δίνει ο ίδιος στα παιδιά του!
3. Όσοι παραμένουν στις πόλεις καλοκαιριάτικα, το ξέρουν καλά.. Το να περνάς καλά στο σπίτι με τα παιδιά, χρειάζεται κέφι, ευελιξία και μια κάποια εγρήγορση! Οι χειροτεχνίες και οι κατασκευές είναι μια διασκεδαστική απασχόληση, με πολλά-πολλά θετικά.
4. Σας άρεσε το καστράκι μας;

Το χιόνι δεν το περιμένουμε στο μπαλκόνι, το κυνηγάμε!

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να εξηγήσω το concept, είναι τόσο απλό κι όμως για εμένα υπήρξε αποκάλυψη!

Όπως το καλοκαίρι θα ψάξουμε να βρούμε μια ωραία, καθαρή και κατά προτίμηση ήσυχη παραλιούλα για να απολαύσουμε το μπανάκι με τα παιδάκια μας, έτσι και το χειμώνα μπορούμε να λειτουργήσουμε με αντίστοιχα κριτήρια, ψάχνοντας μια ήσυχη, χιονισμένη ραχούλα για να κάνουμε ατελείωτες γλίστρες όλοι μαζί! Το μόνο που χρειάζεται είναι να μην πάμε ξυπόλυτοι στ' αγκάθια, όπως π.χ. δεν θα ξεκινήσουμε για μπάνιο με τα μωράκια ή τα παιδάκια μας καταμεσήμερο χωρίς αντηλιακό.
Η Ελλάδα είναι προικισμένη με υπέροχα χιονισμένα βουνά, και μπορούμε να την χαρούμε και μαζί με τα παιδιά μας. Κι όμως, οι περισσότεροι δεν είμαστε εξοικειωμένοι με την χειμερινή εκδοχή της και όταν προσπαθούμε να πλησιάσουμε το χιόνι με τα παιδιά βραχυκυλώνουμε. Αποτέλεσμα; Συνήθως καταλήγουμε μπλοκαρισμένοι σε ουρές προς διάφορα χιονοδρομικά ή προορισμούς που "παραδοσιακά" θεωρούνται "χειμερινοί". Και το λέω εκ πείρας, πιστέψτε με... Ακόμη κι αυτοί που κατέχουν χειμερινά σπορ, όταν έρχεται η ώρα να κουβαλήσουν και το παιδάκι, μουδιάζουν και καταλήγουν να βαριούνται σε λασπωμένες παιδικές πίστες ή να προσπαθούν να "παίξουν χιονοπόλεμο" στην άκρη του δρομου, γιατί αυτό μοιάζει με παιχνίδι, άρα, είναι για παιδιά. Αλλά ο χιονοπόλεμος πονάει και συνήθως αυτές οι προσπάθειες στο τέταρτο καταλήγουν σε γκρίνιες, κλάματα, μαμαδίστικο άγχος και μύξες.
Αυτό που είδα πως κάνει τη διαφορά είναι το να αφήσεις τα παιδιά στο χιόνι να παίξουν, όπως στο νερό, σε ένα ήρεμο, φυσικό περιβάλλον χωρίς αυτοκίνητα και σπίτια. Να περπατήσουν, έστω και λίγα βήματα στο χιονισμένο δάσος, να κάνουν τούμπες, να γλιστρήσουν σε κατηφορίτσες και να αφεθείς κι εσύ να το διασκεδάσεις όπως σου έρχεται! Η φύση όλες τις εποχές έχει τη δύναμη να κάνει τη δουλειά της σε όλους, ακόμη κι αν την έχεις ψιλοξεχάσει. Αρκεί να της δώσεις το ρόλο της και τον χρόνο της!
Έτσι, με τα δικά μου μάτια, το πράγμα τελικά μπορεί να γίνει πολύ απλό:
1. Ντύσου σωστά κι εσύ και τα παιδιά.
Σωστά σημαίνει βασικά αδιάβροχα. Και να είσαι σίγουρος ότι δεν θα κρυώσετε. Αν δεν βραχείτε δεν θα κρυώσετε. Και αν κινείστε, θα παραμείνετε πολύ ζεστοί. Αν έχετε μωράκι, ένας μάρσιπος αγκαλιάς (κι εδώ θα χώσω το λινκάκι μου..) θα σας σώσει!
Αδιάβροχος (και όχι αδιάφθορος) γίνεσαι είτε με στολή (και το παντελόνι αρκεί) για χειμερινά σπορ και μπότες (κι αυτό τον καιρό υπάρχουν καταπληκτικές προσφορές) ή απλές γαλότσες (με 2πλές-3πλές κάλτσες), είτε με πατέντες. Μην το γελάς, η φετεινή μας παρέα παρασύρθηκε τελευταία στιγμή και βολεύτηκε μια χαρά με σακούλες μέσα από τις απλές τους μποτούλες και άλλα χαριτωμένα όπως βρακο-σακούλα εξωτερικά του παντελονιού κλπ. (εδώ μιλάμε για την επανάχρηση...) Και το μεγάλο μυστικό είναι τα αδιάβροχα γάντια για όλους. Μεγάλο μυστικό..
2. Κατευθύνσου προς κάποιο ψηλό βουνό.
Καλό κριτήριο για την επιλογή, να υπάρχει οικισμός σε μεγάλο υψόμετρο ώστε να είστε πιο σίγουροι ότι θα παραμείνουν ανοιχτοί οι δρόμοι. Προφανώς ρίξτε μια ματιά πριν σε ιστοσελίδες για τον καιρό. Κι όταν ο δρόμος σταματά να είναι καθαρισμένος, ήρθε η ώρα να το κόψετε με τα πόδια. Γιατί αν μιλάμε για κλειστό δρόμο, τότε λίγο πιο πάνω θα βρείτε κάπου να γλιστρήσετε. Και το πόση πλάκα θα έχει δεν μπορώ να στο γράψω... Μπορώ να σου δείξω ένα μεγάλο χαμόγελο:

Προφανώς γνωρίζουμε ότι το βουνό είναι απρόβλεπτο και η φύση δεν αστειεύεται πάντα. Μπορώ να σου πω πως αν ρίχνει πολύ χιόνι καλό είναι να μην απομακρυνθείτε κ.α. τέτοια, αλλά νομίζω πως απλά χρειάζεται σύνεση και όχι φόβος αναίτιος. Στη θάλασσα ας πούμε, παίρνεις μόνη/ος το μωρό με την κουλούρα και ξανοίγεσαι στο χιλιόμετρο από την παραλία; Ε, έχε και πάλι αντίστοιχα κριτήρια. Το μόνο που ήθελα να πω εδώ (τσάμπα έκατσες και διάβαζες όλο το post) είναι πως απλά το χιόνι δε δαγκώνει!