Ευχές, γιορτινές χειροτεχνίες, παλιατζίδικα και χνάρια στο χιόνι

Ευχές πολλές κι από εμάς λοιπόν!
Παρ' όλο που, όπως πολλοί, δυσκολέυομαι να ξεστομίσω μεγάλα λόγια και ευχές για επιστροφή της πρότερης ευημερίας (η λιγούρα μας γι' αυτή την έρμη την ευημερία είναι που μας πρόδωσε εξάλλου) μέσα μου είμαι βαθιά αισιόδοξη, παραδόξως πώς!

Ας έχουμε λοιπόν όλα αυτά που αποκτώνται δωρεάν, ανεξαρτήτως κρίσεων και επιβολών δεσμεύσεων. Και αυτά είναι πολλά, σκέψου, διάλεξε και πάρε!

Κι εγώ όπως πάντα σας έχω ετεροχρονισμένες ιδέες για γιορτινές χειροτεχνίες, από αυτά που κάναμε σπίτι. Για του χρόνου βρε αδερφέ...
Και για αρχή το πιο πάνω "γούρι" από κουτσουράκι, τόσο απλό και διασκεδαστικό: 1.αν δεν έχεις ήδη, πας σε μια μάντρα με καυσόξυλα και διαλέγεις καμπόσα που σου φαίνονται στο σωστό μέγεθος κυλινδρικά 2.πας σε ένα μαραγκούδικο και ζητάς να στα κόψουν σε ροδέλλες πάχους από 2εκ. και πάνω (ή παίρνεις τη σεγούλα σου και χρίτσι-χρίτσι κάτι θα κάνεις). 3.τα υπόλοιπα είναι προφανή, όπως και το πόσο ωραίο δωράκι ή συνοδευτικό δωράκι μπορεί να γίνει από τα χεράκια των παιδιών στους φίλους και τους συγγενείς. Η ιδέα δεν είναι δικιά μου, κάπου την πέτυχα διαδικτυακά, μπορείς να την βρεις σε διάφορες εκδοχές.

 Το επόμενο είναι μια δοκιμή για τρισδιάστατο θεματικό καδράκι. Το δέντρο είναι από πλαστελίνη και το ελαφάκι το απέσπασα με κόπο από τα κοπάδια με ζωάκια των παιδιών. Το καδράκι Ikea.

Κι ακόμη κάτι που ενώ το ήξερα ήδη, ξαναθυμήθηκα φέτος. Μην υποτιμάτε τα παλαιοπωλεία! Σ' ένα παλιατζίδικο μπορείς να βρεις πολύ ιδιαίτερες και οικονομικές επιλογές για δώρα, όπως το κάδρο με την ετήσια φωτογραφία του διοικητικού συμβουλίου του συνδέσμου παντοπωλοϋπαλλήλων Πειραιώς του 1932 (ο σύλλογος του Ζήκου, όπως είπε μια φίλη, αν και ο Ζήκος ήταν μάλλον στην Αθήνα), για 10ευρώ. Θα μπορούσα να χαζεύω τα πρόσωπά τους για ώρες...

Ή  το παρακάτω ρετρό ρολογάκι για 5, ή η εκτύπωση με το κοριτσάκι για άλλα 5. Δεν ξέρω, αλλά μια βόλτα στα παλαιοπωλεία ποτέ δεν με άφησε ασυγκίνητη! Ακόμη κι αν δεν καταφέρεις να πάρεις κάτι, τα μαγαζιά αυτά σε πάνε όμορφες βόλτες. Κι αν πέσεις και σε προσγειωμένο παλαιοπώλη (πρόσεξέ το αυτό, συχνά πουλιούνται τα φύκια σε τιμή μεταξωτής κορδέλλας απλά "γιατί είναι παλιά") μπορείς νομίζω να βρεις πολύ οικονομικά το δικό σου διαμαντάκι, μια ανάμνηση που δεν ήξερες ότι έχεις. Γυρνοβολάμε νομίζω πάντα στα ίδια (για τον καθένα μας) μαγαζιά όταν ψάχνουμε ιδέες για δώρα, βγάζοντας απ' έξω αυτή την επιλογή. Δεν είναι άδικο;

Κι εφέτος κάναμε τη γνωστή συνταγή "κυνηγάω το χιόνι" στο δάσος, όπως είχα γράψει και παλιότερα (διάβασέ το, λένε ότι χειροτερεύει ο καιρός) και πέτυχε πάλι! Μόνο που ο χιονάνθρωπός μας φέτος δεν ήταν απλά -άνθρωπος. Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φώς, που λέει κι ο Ελύτης, κι όταν σε πήρε το φιλί... ;-)))

 

Κοίτα τι ομορφιές μπορείτε ν' ανακαλύψετε με τα παιδιά αν απομακρυνθείτε για λίγο από τα χιονοδρομικά και μπειτε στο δάσος, έστω για λίγο, δέκα μέτρα απ' το δρόμο. 

Αυτά είναι τα χνάρια από ένα κρυωμένο ζωάκι στο φρέσκο χιόνι, τόσο απολαυστικό να φαντάζεστε την ιστορία τους: πίτι πίτι πίτι βηματάκια, μια μικρή... διάρροια και πάλι: πίτι πίτι πίτι, πίσω στο δάσος.

Αυτά λοιπόν, ευχές και πάλι!

δεν είναι διαμέρισμα, δεν είναι στην πόλη, έτσι νομίζει...

Όταν έπεσα πάνω στο αυγουλάκια στο μπαλκόνι μας του υπέροχου "φτιάχνω μόνος μου" (www.ftiaxno.gr) κάτι τιτίβισε μέσα μου. Μπορούμε να έχουμε σχεδόν καθημερινά τα δικά μας αυγά, που είναι και 5 φορές πιο θρεπτικά  από αυτά της κότας και να τα μαζεύουμε με τα παιδάκια;
Ίσως κάποιοι έχετε από καιρό καταλάβει ότι έχω ορισμένα προβλήματα ως προσωπικότητα. Εννοώ, είμαι λίγο "κάπως". Δηλαδή, τι να πεις, τι σόι γυναίκα σήμερα θα σταμάταγε πριν πάει στο γραφείο για να ψωνίσει στα γρήγορα ένα ακόμη ορτύκι για το μπαλκόνι της...  Εγώ τώρα πια με αποδέχομαι. Δεν ξέρω οι γύρω μου. Εσύ, για να διαβάζεις, σκέψου το, ίσως και να σ' αρέσω ;-)

Αυτή την ώρα έχω δίπλα μου το τέταρτο ορτυκάκι μας με το νεράκι του και χριτσιχρίζει την κουτίτσα του και μ' αρέσει τόσο, όσο καμιά μοδάτη τσάντα δεν θα μπορούσε. Βέβαια ίσως, εξαρτάται κι από την τσάντα... Εδώ όμως δεν μιλάμε πια για κατανάλωση, αυτή η επιλογή είναι στον δρόμο της παραγωγής κι εμπεριέχει και ζωντανή επαφή (με τα ορτύκια, με τα παιδιά, με τους έκπληκτους επισκέπτες κ.α....)

Μπορούμε; Ναι, φαίνεται πως μπορούμε. Είναι πράγματι αθόρυβα και δεν μυρίζουν διόλου, άρα αν σου αρέσουν, βάλε τα στο μπαλκόνι σου χωρίς να ρωτήσεις κανέναν ξινό γείτονα!!

Την άποψή μου για τα αστικά διαμερίσματα σε σχέση με την ανατροφή παιδιών, την έχω λίγο πολύ γράψει, όσο γράφεται δηλαδή. Εκεί προσπαθούσα να σε πείσω πως βασικά καθοδηγούμενη μέσω των αναγκών των παιδιών βρίσκω προβληματική την διαβίωση σε διαμέρισμα σύγχρονης πόλης. Η ρίζα όμως βρίσκεται μέσα μου, όπως ανακαλύπτω σιγά-σιγά από τον ψυχαναλυτικό καναπέ του αυτοκινήτου μου (το μόνο μέρος που βρίσκομαι για λίγο μόνη και σκέπτομαι, στο πήγαινε-έλα από τη δουλειά) και βρίσκεται λίγο πιο πίσω. Εκεί, στα παιδικά μου χρόνια. 

Κάτι δεν πήγε ακριβώς καλά. Κάτι είχε ο αέρας στις κορυφές.

Και πιθανόν, κάτι είχαν τα λουκάνικα.

με τον μπαμπά μου

 Είναι ωραίο να βρίσκεις τρόπους να φέρνεις λίγο πιο κοντά τα αγεφύρωτα. Όπως είναι η παραγωγή τροφής με τα παιδάκια του διαμερίσματος. Και σ' ένα διαμέρισμα μπορείς να παίρνεις -και να δίνεις-φυσικές ανασούλες.

Ακόμη επιμένει η ντοματιά μας! Από σποράκι φαινόταν πόσο πεισματάρα ήταν...

Και στην πόλη έχουμε πουλάκια, πρόθυμα να κοινωνικοποιηθούν με λίγους σπόρους για αντάλλαγμα.

Τ-ε-ρ-α-σ-τ-ι-ε-ς κάμπιες επισκέφθηκαν το αναρριχητικό μας δις σπρινγκ. Τις αφήσαμε να φάνε, το τσακίσανε στην κυριολεξία, αλλά λίγες μέρες μετά το τρελλό φαϊ, την έπεσαν κάτω από κάτι γλάστρες με σκοπό να γίνουν νυχτοπεταλούδες. Οι κάμπιες. Όχι οι γλάστρες.

Φύτρα φακής. Από αυτά τρώμε όλοι, έτρωγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, τρώμε κι εμείς και τα ζωντανά μας. Μπαίνουν σε σαλάτες, ρυζότα κι έχουν πολλλλαπλάσια θρεπτική αξία από τις μαγειρεμένες φακές.

Άντε, στην υγειά μας -σαν πρόποση δεν είναι αυτή η λήψη; Και στην υγειά του μακαρίτη. Αυτή η ανάρτηση έχει πολλούς, όπως αυτά τα δυο αδερφάκια.

Μπορεί απ' το παράθυρο να μην βλέπεις καταπράσινα λειβάδια, κοίτα όμως μέσα, ίσως έχεις μέσα στους τοίχους την ελπίδα. Έχε το νου σου στο παιδί!

Είναι αλήθεια, μεγάλωσα στην Αθήνα, σίγουρα έχω μάθει να ζω εδώ, την αγαπώ και πολλές φορές μ' αρέσει. Και ο Πειραιάς. Πονάει αλλά μ' αρέσει, που λένε...
Απλά η πόλη σαν μαμά, με κάνει κι αισθάνομαι σαν να φορώ κατάσαρκα ένα στενό, μάλλινο πουλόβερ και να κάθομαι κάτω από aircondition. Μου προκαλεί φαγούρα.
Τέλος, αν έχεις δει κοριτσάκια να χαιρετιούνται και να κοιτάνε πατόκορφα η μια την άλλη, σχολιάζοντας τα ρούχα τους σε ύφος "τι όμορφα που είναι τα μαλλιά σου χρυσή μου" ίσως σκιαχτείς κι εσύ και τρέξεις να λασπώσεις την κόρη σου. Δεν είναι ανάγκη να έχεις τη βούλα της οικολόγας (που πραγματικά σιχαίνομαι, όπως και άλλες βούλες)
Υ.Γ. Σε σχέση με τα δικά μου προβλήματα προσωπικότητος αισθάνομαι καλά όπως είπα. Τι να πείτε κι εσείς οι έρημοι αναγνώστες... Να μου έρθει αναγνώστ-ρια (εικάζω) μετά από αναζήτηση στο Google με τη φράση "δουλειες -σπιτι παιδια τιποτε αλλο" δεν το περίμενα... Mα που είστε, σχολιάστε λοιπόν, φαίνεστε σούπερ άτομα ;-)) Φιλιά πολλά, όπως και να 'χει.

Για φέτος, Χριστουγεννιάτικο δέντρο απ΄τα χεράκια μας! Καλά Χριστούγεννα!

Το δέντρο μας το είχαμε πάρει τα πρώτα μας οικογενειακά Χριστούγεννα, κι ήταν κατάτι μεγαλύτερο από αυτό που θα περίμενε κανείς για το σαλόνι μας. Φουντωτό, ψηλό, ένα δέντρο με τα όλα του και είχα σκοπό να το κρατήσω πολλά χρόνια (έλεγα στον εαυτό μου δικαιολογώντας την πλαστικούρα του). Τέλος πάντων, ό,τι πρέπει για να ξορκίσει κανείς τις αναμνήσεις των παιδικών του κουλτουριάρικων εναλλακτικών Χριστουγέννων σε καιρούς ευημερίας. Κάτι κανονικό. Πέρισυ όταν ήρθε η ώρα του, αφού ανακαλύψαμε πως στην τελευταία μας μετακόμιση είχαμε χάσει το κοντάρι (βασικό...) στολίσαμε ένα ωραιότατο λέιλαντ σε γλάστρα. Ψιλομίζερο, ψιλοκάθετο, ελαχίστως Χριστουγεννιάτικο, αλλά απ' ό,τι έμαθα για να σου επιβιώσει έλατο στο Αττικό κλίμα θα πρέπει να του αφιερώσεις ειδικό κλιματιζόμενο δωμάτιο. Κι εφέτος ήρθε η ώρα να επαναλάβω τα λάθη των γονέων μου... Αυτό που μάλλον συμβαίνει σε πολλούς, που καταλαβαίνουμε τους γονείς μας μόνον όταν γίνουμε κι εμείς, και συγγνώμη μπαμπά. Αλλά καταλαβαίνεις πια, αυτό το ασημί κλαρί που στόλιζες ουδεμία σχέση έχει με το δικό μου ;-)

Μερικές κατασκευαστικές λεπτομέρειες. Βιδωτό γαντζάκι ανά 40-50εκ., για να στηριχθούν τα συρμάτινα κλαδιά. Τα κλαδιά μοιάζουν με σκίτσο ελάτου, γυρισμένα προς τα επάνω για να μπορούν να κρεμαστούν όλα τα παλιά μας στολίδια. Ναι, μάλλον τα λαμπάκια θα έπρεπε να είναι άσπρα. Συνολικό κόστος γύρω στα 25ευρώ.

καλό;

και μια νυχτερινή λήψη της μικράς που με τσάκισε άλλη μια φορά:
Ενώ μαστόρευα το "δέντρο" κι αυτή έπαιζε τριγύρω, μου λέει (όπως ακριβώς το μεταφέρω, πλην της προφοράς)
-μαμά, έχεις καταλάβει ότι αυτό που φιάχνεις δεν είναι δέντρο;
-(ενώ κατάπια με δυσκολία..) και τί είναι δηλαδή βρε Μαρία;
-Είναι κάτι άλλο! δεν ξέρω!.... εμ... είναι ένα παιχνιδάκι για μεγάλους!

Αλλά παρά τους ενδοιασμούς μου(που ακόμη τους έχω ;-)), οικογενειακώς το καμαρώνουμε και μας πάει, κι ας μην είναι εντελώς... "χριστουγεννιάτικο δέντρο"!
Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας!
Θυμήσου, τα Χριστούγεννα δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με την κατανάλωση. Μίλησε στα παιδιά γι'αυτό και με τις πράξεις σου!

Τρέμετε πολυεθνικές, τα παιδιά μπορούν και μόνα τους :-))

Ποίο κάστρο της Barbie... Λοιπόν, αν δεν το έχετε ήδη πάρει, μην...

Κουτιά παπουτσιών έχετε; Χαρτί υγείας χρησιμοποιείτε; Κανένα ντεπονάκι αναβράζον που και που; Ε, έχετε ένα υπέροχο κάστρο και δεν το ξέρετε!

οδηγίες για τους πυργίσκους:αφού κολλήσαμε όλα τα μέρη,
το βάψαμε άσπρο με μπογιά για τοίχους, βρήκαμε λίγη πράσινη τσόχα για γρασίδι και μετά...
οργιάσαμε διακοσμητικά ;-)

Και τα επιπλέον σχόλια:
1. Τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν πολύ περισσότερα από ό,τι συνήθως νομίζουμε. Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να πανικοβάλλεσαι και να αισθάνεσαι αμέσως υποχρεωμένος-η να καλύψεις κάθε επιθυμία τους. Οι πραγματικοί λόγοι που σε κάνουν να δυσκολεύεσαι μπορεί να είναι απολύτως κατανοητοί και από το παιδί σου. Αν π.χ. πιστεύεις πως αυτό που επιθυμεί είναι μια άχρηστη βλακεία που θα την βαρεθεί αμέσως και την θέλει απλά γιατί το είδε σε μια διαφήμιση, μπορείς με όμορφο τρόπο να του το εξηγήσεις. Και οι εξηγήσεις στα παιδιά περιέργως δίνονται αποτελεσματικότερα με πράξεις κι όχι με θεωρίες κι αναλύσεις. Αρχικά μπορείς να του πάρεις εν γνώσει σου κάτι που στη διαφήμιση φαίνεται λαχταριστό και φανταχτερό και να το αφήσεις να νιώσει μόνο του την απογοήτευση. Να δει μόνο του ότι αυτό που προβάλλεται δεν είναι πάντα αυτό που πραγματικά είναι. Η επιλογή στην κρίση σου, είναι πολλά τα προσφερόμενα ;-)
2. Εμείς μέσα από τη διαδικασία αυτή, βρήκαμε και κάτι χρήσιμο στην πανέξυπνη δράση "φρούτα στα σχολεία" που μας είχε αφήσει (όχι μόνον εμάς..) κατάπληκτους λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς! Λοιπόν, το κάτω μέρος του πύργου φιάχτηκε από την κούτα που περιείχε τη συνιστώμενη ετήσια δόση "φρέσκων" φρούτων και λαχανικών που ο Έλληνας γονιός δεν έχει πια τη δυνατότητα να δίνει ο ίδιος στα παιδιά του!
3. Όσοι παραμένουν στις πόλεις καλοκαιριάτικα, το ξέρουν καλά.. Το να περνάς καλά στο σπίτι με τα παιδιά, χρειάζεται κέφι, ευελιξία και μια κάποια εγρήγορση! Οι χειροτεχνίες και οι κατασκευές είναι μια διασκεδαστική απασχόληση, με πολλά-πολλά θετικά.
4. Σας άρεσε το καστράκι μας;

Εναλλακτικά παιχνίδια στην παραλία!

-"Μαμά, θα μπολούμε να παίκθουμε αυτό το παιχνίδι που είχαμε παίκθει την άλλη φολά;;;"
είπε ο Παύλος στη διαδρομή μας για μπάνιο. Εγώ μετά βίας καταφέρνω να πάρω τα βασικά πετσέτες-μαγιώ-αλλαξιές, είχα πάρει και παιχνίδια;
-"Ποιό παιχνίδι παιδί μου;"
-"Αυτό με το διαγωνιθμό! Που όποιοθ μαδέπθει πιο πολλά κελδίδει!"
Και εκεί μπήκα.. και ήλπιζα να μην μπορούμε να το παίξουμε.. Αλλά έλα που για άλλη μια φορά η παραλία ήταν γεμάτη πλαστικές σακούλες, καπάκια, κουμπιά, πλαστικά μπουκάλια κάθε μεγέθους και άλλες προσομοιώσεις μεζέδων για τα άμοιρα τα θαλάσσια ζωάκια.. Οπότε το ξαναπαίξαμε. Χρονόμετρο στο κινητό, κι όποιος κάνει τον μεγαλύτερο σωρό από σκουπίδια παραλίας μέσα σε 10' κερδίζει! Εγώ το είχα σαν.. αποστολή, αλλά να που μπορεί να σταθεί από μόνο του και σαν παιχνίδι! Και να φανταστείς ότι ο Παύλος ήταν ο πρώτος που κουράστηκε κι εγκατέλειψε... τι να πεις, άβυσσος η ψυχή του ανδρός..
Έχουμε από καιρό μιλήσει για το πόσο εύκολα μπορούν τα δελφινάκια, οι θαλάσσιες χελώνες, τα θαλασσοπούλια ή τα ψαράκια να μπερδέψουν μια πλαστική σακούλα που πλέει αμέριμνη στον αφρό με μια λαχταριστή μέδουσα, είχαν δει και κάποιες από τις διάσημες ανατριχιαστικές φωτογραφίες και ήταν έτοιμα. Μ΄ένα σμπάρο, δυό τρυγώνια, γκράν σουξέ λοιπόν! Kαι για να σε προλάβω, δεν πιστεύω πως είναι επικίνδυνο ν΄αφήσεις τα παιδιά σου να μαζέψουν τα ξεβρασμένα από το κύμα σκουπίδια στην παραλία. Είναι δυστυχώς πολύ καλά ξεπλυμένα από το νερό που βουτάμε όλοι μας...

Κι εδώ θυμάμαι πώς ξεκίνησαν όλα μ' αυτό το μαγαζί της Ecofamily... Όταν είχαμε πάει αμέριμνοι για μπάνιο στην Άνδρο, 5 χρόνια πίσω, κι αντικρύσαμε ένα μοναδικό θέαμα: όλος ο βυθός καλυμμένος με πλαστικές σακούλες! Δεν το έχω ξαναδεί σε τέτοια έκταση και είναι φυσικό πως μπάνιο δεν έκανα, πατήσαμε πολλή δουλειά μέχρι το σούρουπο και παρ' όλα αυτά δεν καταφέραμε προφανώς να την τελειώσουμε... Όταν λίγες μέρες αργότερα είδα τον τίτλο "βιοδιασπώμενες σακούλες" σε κάποιο e-shop του εξωτερικού, έπαθα πλάκα.. Στο επόμενο επεισόδιο είχαμε φέρει βιοδιασπώμενες σακούλες από καλαμπόκι στην Ελλάδα, και ακολούθησαν τα επόμενα επεισόδια:
"Πώς τρώγεται ένα τρελλό φέσι" (αφού φάγαμε ένα ωραιότατο χαράτσι από Δήμο νησιού που... παρέλαβε χαλλλαρά και δεν μας πλήρωσε ποτέ! Παραμένει αχώνευτο ακόμη...)
"Πώς να εξηγήσετε τα αυτονόητα" (όταν γέμισαν τα σούπερ μάρκετ της πόλης μας φωτοδιασπώμενες σακούλες, βιομηχανοποιημένα πάμφθηνα προϊόντα - παράγωγα του πετρελαίου που με την προσθήκη ειδικού ενζύμου-διασπάστη διασπώνται σε αυτά τα σιχαμερά μικροσωματίδια που άντε βρες τα, ανίχνευσέ τα και... μετά τη νεκροψία τα λέμε!)
και άλλα πολλά, όπως το ότι μόλις παραλάβαμε ολόφρεσκες και με μεγαλύτερη αντοχή σακούλες απορριμμάτων από αγνό καλαμποκάκι, δηλ. Mater-Bi, μπας και σπάσουμε αυτό τον κύκλο του πλαστικού!
Και πώς μ' αρέσει που υπάρχουν κι άλλοι, όλο και περισσότεροι στην χώρα μας που κάνουν το ίδιο σκουπιδομάζωμα παραλίας, και σε πολύ ωραία και.. μεγάλη κλίμακα, όπως εκεί, ή εδώ!

Διαμέρισμα, παιδιά και κατοικίδια!

Προσοχή: ακολουθεί μεγάλος πρόλογος

Από καιρό αισθάνομαι όλο και πιο έντονα το εξής: τα διαμερίσματα δεν είναι κατάλληλος τόπος για να μεγαλώνεις μικρά παιδιά. Και ναι, ακούγεται ίσως απόλυτο. Και ναι, κι εμείς σε διαμέρισμα μένουμε. Και το τελευταίο διάστημα, σε αρκετά μικρό.
Ό,τι κι αν πω, η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια τρέφω μια γενικότερη απέχθεια στα κλασικά αστικά διαμερίσματα πολυκατοικίας για π ο λ λ ο ύ ς λόγους.
Το παραπάνω αξίωμα όμως μου προέκυψε παρατηρώντας τις ανάγκες τους (και μου) στην καθημερινότητά μας.

• Η ανάγκη όταν μένουμε στο σπίτι, να βρίσκω τρόπους να κρατώ συνέχεια απασχολημένα τα παιδιά με κάτι ενδιαφέρον. Διαφορετικά, μετά από σχετικά μικρά διαλείμματα που ασχολούνται μόνα τους με κάτι δικό τους, επέρχεται πλήξη και γκρίνια. Όσο μεγαλώνουν σε ηλικία, είτε γιατί αποκτούν ενδιαφέρον και ικανότητες για δραστηριότητες και παιχνίδια πιο.. σοφιστικέ (ναυμαχία, σκάκι, ζωγραφική, χειροτεχνίες χωρίς επίβλεψη, μουσική κλπ), είτε γιατί απλά προσαρμόζονται σε αυτό το μοντέλο, η ανάγκη αυτή μειώνεται. Στα κορίτσια. Από τη δική μου εμπειρία. Γιατί στον γιό μου, βλέπω μια αυξανόμενη ενέργεια που δύσκολα διοχετεύεται σε αποκλειστικά "κατ' οίκον" ενασχολήσεις. Και δεν μπορώ να συμπεριλάβω τα ντι-βι-ντι σ΄αυτές. Συχνότατα καταφεύγουμε σ' αυτή τη λύση, αλλά δεν νομίζω πως κάνουμε καλά, ακόμη κι αν είναι πολύ προσεκτικά επιλεγμένα.

• Η ανάγκη να βγαίνουμε καθημερινά εκτός σπιτιού. Ναι, φυσικά, θα πεις. Αλλά όταν είναι απαραίτητη η δική σου παρουσία, βλέπεις πως αυτό δεν μπορεί να χωρέσει στην καθημερινή... καθημερινότητα! Άσε που την ανάγκη αυτή δεν την καλύπτει το σχολείο, κάτι που νόμιζα πως θα έκανε. Και είναι φυσικό, σ' αυτά τα κατάξερα προαύλια με τα ως επί το πλείστον τεράστια κτίρια - τσιμεντένια κουτιά.

• Η ανάγκη (κι εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ερωτηματικό...) για εξωσχολικές δραστηριότητες, ξένες γλώσσες, διάφορα ενίοτε βαρετά σπορ και μαθήματα ποικίλλης ύλης. Που τελικά σου τρώνε όλο τον ποιοτικό χρόνο που θα έπρεπε να έχεις καθημερινά με τα παιδιά σου, σε μετατρέπουν σε ταξιτζή και κυνηγάτε όλοι μαζί τις ουρές σας.

Υπάρχουν κι άλλα, αλλά ένα που έκανα κατά λάθος δημοσίευση πριν τελειώσω την ανάρτηση και βιάζομαι, κι άλλο ένα που τελικά το ποστ έχει άλλο θέμα, αυτό δεν μοιάζει και πολύ με πρόλογο... τον τελειώνω εδώ.
Και αφού μπορούμε να καταλήξουμε στο απλό:
"τα παιδιά δυσκολεύονται όταν μένουν σπίτι"
και στο ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μεγάλες πόλεις, χάνουν αναγκαστικά σε μεγάλο βαθμό την επαφή τους με "τη φύση", ερχόμαστε στο ψητό:
Από τη δική μου εμπειρία, πολλά από τα παραπάνω μειώνονται ή ανακτώνται με την παρουσία κι άλλων ζωντανών στο διαμέρισμα.
Χα, μεγάλη κουβέντα για τις μαμάδες που θέλουν ένα τακτικό και αποστειρωμένο περιβάλλον. Αλλά μάλλον τακτικό κι απαστράπτον διαμέρισμα και ευτυχισμένα παιδάκια δεν πάνε μαζί, οπότε, αναζητούμε την ισορροπία κάνοντας τις "απαραίτητες θυσίες":
Η πρώτη συνήθως επιλογή είναι τα άμοιρα τα ψαράκια ή οι νεροχελωνίτσες. Κι αφού δεις ότι οι δυνατότητες αλληλεπίδρασης είναι πολύ μικρές, αφού ακούσεις την απορία γιατί σήμερα τρώμε ψάρι και ποιανού φίλος μπορεί να ήταν η τσιπούρα σας, αρχίζεις να ψάχνεσαι γι' άλλα..

Η δική μας επιλογή είναι τα ινδικά χοιρίδια. Είχαμε σπίτι όταν ήμουν εγώ παιδί, τα φωνάζαμε κουι-κούι και βλέπω ότι κερδίσαμε πολλά γιατί:
Σε αντίθεση με άλλα μικρά τρωκτικά, έχουν επικοινωνία με τους ανθρώπους κι εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους (ή ανάγκες τους) με ήχους και συμπεριφορές. Το παιδί μαθαίνει να φροντίζει, να χαϊδεύει και να εκπαιδεύει.

Δίνουν στα παιδιά τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν από κοντά φυσικές διαδικασίες όπως η γέννα και ο θηλασμός. Πράγματα που είχε παρακολουθήσει η μάνα μου ή η γιαγιά μου βλέποντας τις κατσίκες τους. Αυτό το βρίσκω πολύ διδακτικό, και οι κατσίκες μας πέφτουν λίγο μεγάλες. Πρόσφατα παρακολουθήσαμε λοιπόν.. έναν φυσικό τοκετό στο σπίτι. Αφού είχε τελεσθεί και ο γάμος με όλη την μεγαλοπρέπεια που άρμοζε στην περίπτωση, με τούρτα και παράνυμφους, στον οποίο η νύφη είχε φτάσει σε πολυτελές αμάξι της Πολυ-πόκετ. Στιγμιότυπο από το γάμο.

Και η μαμά-κουίτσα, η Κορδελλίτσα, έφαγε τον πλακούντα της μετά τη γέννα!! Αλλά αυτό κι αν είναι θέμα για ξεχωριστή ανάρτηση... (Σόρρυ για τα σχόλια του video, αλλά ήμουν σε σοκ!) Το ήξερες ότι μπορείς να φας και τον δικό σου; Έξω υπάρχουν ειδικές πλακουντο-μαγείρισσες. Εν πάσει περιπτώσει, κι εμένα δεν θα μου έκανε κέφι, αλλά λέμε τώρα.. μιας και δεν έχουμε αρκετές διαθέσιμες τροφές , ας δοκιμάσουμε κάτι... πιο φυσικό.
Α, και δεν μυρίζουν, είναι εξαιρετικά καθαρά (κάνουν κάτι κακάκια σαν πεπιεσμένες κάψουλες) και δεν χρειάζονται εμβολιασμό.

Αυτά.
Πρέπει να κλείσω, όσο αγχώνομαι, γίνομαι και πιο χειμαρρώδης...
Σχολιάστε ελεύθερα (αν αντέξατε να διαβάσετε ως εδώ... το αξίζω ;-)) γιατί μπορεί να κρίνω πολύ εξ' ιδίων...
Καλό ΣΚ!

ένα από τα μωρά μας,
γλειφόμενο υπομονετικά υπό χαρωπού επισκέπτη

Μέρες Ανάστασης

Πατήσαμε τα αστικά μας ποδαράκια στην εξοχή

και η φύση ήταν όπως πάντα συγκλονιστική...

όπου κι αν κοίταγες

στο πανηγύρι του Αϊ-Γιώργη!

Τελικά... ρίξαμε πέτρα πίσω μας κι επιστρέψαμε :-)

Χριστός Ανέστη! Καλώς σας βρήκαμε!

Το χιόνι δεν το περιμένουμε στο μπαλκόνι, το κυνηγάμε!

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να εξηγήσω το concept, είναι τόσο απλό κι όμως για εμένα υπήρξε αποκάλυψη!

Όπως το καλοκαίρι θα ψάξουμε να βρούμε μια ωραία, καθαρή και κατά προτίμηση ήσυχη παραλιούλα για να απολαύσουμε το μπανάκι με τα παιδάκια μας, έτσι και το χειμώνα μπορούμε να λειτουργήσουμε με αντίστοιχα κριτήρια, ψάχνοντας μια ήσυχη, χιονισμένη ραχούλα για να κάνουμε ατελείωτες γλίστρες όλοι μαζί! Το μόνο που χρειάζεται είναι να μην πάμε ξυπόλυτοι στ' αγκάθια, όπως π.χ. δεν θα ξεκινήσουμε για μπάνιο με τα μωράκια ή τα παιδάκια μας καταμεσήμερο χωρίς αντηλιακό.
Η Ελλάδα είναι προικισμένη με υπέροχα χιονισμένα βουνά, και μπορούμε να την χαρούμε και μαζί με τα παιδιά μας. Κι όμως, οι περισσότεροι δεν είμαστε εξοικειωμένοι με την χειμερινή εκδοχή της και όταν προσπαθούμε να πλησιάσουμε το χιόνι με τα παιδιά βραχυκυλώνουμε. Αποτέλεσμα; Συνήθως καταλήγουμε μπλοκαρισμένοι σε ουρές προς διάφορα χιονοδρομικά ή προορισμούς που "παραδοσιακά" θεωρούνται "χειμερινοί". Και το λέω εκ πείρας, πιστέψτε με... Ακόμη κι αυτοί που κατέχουν χειμερινά σπορ, όταν έρχεται η ώρα να κουβαλήσουν και το παιδάκι, μουδιάζουν και καταλήγουν να βαριούνται σε λασπωμένες παιδικές πίστες ή να προσπαθούν να "παίξουν χιονοπόλεμο" στην άκρη του δρομου, γιατί αυτό μοιάζει με παιχνίδι, άρα, είναι για παιδιά. Αλλά ο χιονοπόλεμος πονάει και συνήθως αυτές οι προσπάθειες στο τέταρτο καταλήγουν σε γκρίνιες, κλάματα, μαμαδίστικο άγχος και μύξες.
Αυτό που είδα πως κάνει τη διαφορά είναι το να αφήσεις τα παιδιά στο χιόνι να παίξουν, όπως στο νερό, σε ένα ήρεμο, φυσικό περιβάλλον χωρίς αυτοκίνητα και σπίτια. Να περπατήσουν, έστω και λίγα βήματα στο χιονισμένο δάσος, να κάνουν τούμπες, να γλιστρήσουν σε κατηφορίτσες και να αφεθείς κι εσύ να το διασκεδάσεις όπως σου έρχεται! Η φύση όλες τις εποχές έχει τη δύναμη να κάνει τη δουλειά της σε όλους, ακόμη κι αν την έχεις ψιλοξεχάσει. Αρκεί να της δώσεις το ρόλο της και τον χρόνο της!
Έτσι, με τα δικά μου μάτια, το πράγμα τελικά μπορεί να γίνει πολύ απλό:
1. Ντύσου σωστά κι εσύ και τα παιδιά.
Σωστά σημαίνει βασικά αδιάβροχα. Και να είσαι σίγουρος ότι δεν θα κρυώσετε. Αν δεν βραχείτε δεν θα κρυώσετε. Και αν κινείστε, θα παραμείνετε πολύ ζεστοί. Αν έχετε μωράκι, ένας μάρσιπος αγκαλιάς (κι εδώ θα χώσω το λινκάκι μου..) θα σας σώσει!
Αδιάβροχος (και όχι αδιάφθορος) γίνεσαι είτε με στολή (και το παντελόνι αρκεί) για χειμερινά σπορ και μπότες (κι αυτό τον καιρό υπάρχουν καταπληκτικές προσφορές) ή απλές γαλότσες (με 2πλές-3πλές κάλτσες), είτε με πατέντες. Μην το γελάς, η φετεινή μας παρέα παρασύρθηκε τελευταία στιγμή και βολεύτηκε μια χαρά με σακούλες μέσα από τις απλές τους μποτούλες και άλλα χαριτωμένα όπως βρακο-σακούλα εξωτερικά του παντελονιού κλπ. (εδώ μιλάμε για την επανάχρηση...) Και το μεγάλο μυστικό είναι τα αδιάβροχα γάντια για όλους. Μεγάλο μυστικό..
2. Κατευθύνσου προς κάποιο ψηλό βουνό.
Καλό κριτήριο για την επιλογή, να υπάρχει οικισμός σε μεγάλο υψόμετρο ώστε να είστε πιο σίγουροι ότι θα παραμείνουν ανοιχτοί οι δρόμοι. Προφανώς ρίξτε μια ματιά πριν σε ιστοσελίδες για τον καιρό. Κι όταν ο δρόμος σταματά να είναι καθαρισμένος, ήρθε η ώρα να το κόψετε με τα πόδια. Γιατί αν μιλάμε για κλειστό δρόμο, τότε λίγο πιο πάνω θα βρείτε κάπου να γλιστρήσετε. Και το πόση πλάκα θα έχει δεν μπορώ να στο γράψω... Μπορώ να σου δείξω ένα μεγάλο χαμόγελο:

Προφανώς γνωρίζουμε ότι το βουνό είναι απρόβλεπτο και η φύση δεν αστειεύεται πάντα. Μπορώ να σου πω πως αν ρίχνει πολύ χιόνι καλό είναι να μην απομακρυνθείτε κ.α. τέτοια, αλλά νομίζω πως απλά χρειάζεται σύνεση και όχι φόβος αναίτιος. Στη θάλασσα ας πούμε, παίρνεις μόνη/ος το μωρό με την κουλούρα και ξανοίγεσαι στο χιλιόμετρο από την παραλία; Ε, έχε και πάλι αντίστοιχα κριτήρια. Το μόνο που ήθελα να πω εδώ (τσάμπα έκατσες και διάβαζες όλο το post) είναι πως απλά το χιόνι δε δαγκώνει!

Η καινούρια μου καρέκλα και μια χούφτα αστεράκια!

Θαύμασε την καινούρια μου καρέκλα γραφείου! Τι, δεν σου αρέσει;;; Και ξόδεψα μια περιουσία, τι απογοήτευση!!!...

Γιατί το κάνω θέμα; Γιατί η ακριβής έκφραση είναι: καινούρια για εμένα! Για μια ακόμη φορά, βρίσκω κάτι υπέροχο στα σκουπίδια!! (εχθές το πρωί, πηγαίνοντας τον Παύλο στον παιδικό, με περίμενε μέσα στο κρύο, φρέναρα και την φόρτωσα στο κάρο... όταν ψάχνοντας είδα ότι δεν είχε ούτε μια φθορά στην ψάθα της, η χαρά μου ήταν τόση... και δεν ήξερα και ποιόν να ευχαριστήσω!) Δεν είναι η πρώτη φορά που "ψωνίζω" από την ίδια "αλυσίδα", (μια φίλη μου έλεγε ότι έχω φοβερό μάτι στα σκουπίδια) αλλά η αλήθεια είναι πως ενδόμυχα αντιμετωπίζω τους κάδους κάπως σαν τις δικές μου... "βιτρίνες". Οδηγώ και το μάτι μου σκανάρει τους κάδους ασυναίσθητα. Μ' αρέσει να βρίσκω χρήση σε κάτι που κάποιος άλλος δεν χρειάζεται κι όσον αφορά στα έπιπλα, ώρες ώρες είναι ν' απορείς για το τι μπορεί να θεωρήσει κανείς άχρηστο. Ίσως πήρε το μάτι σου τη γωνίτσα του μεγάλου μας λευκού καθρέφτη στη φωτογραφία (παλιό απόκτημα του μπαμπά μου.. Είχε βρει έναν πίνακα με σκούρα βαριά κορνίζα σε μια γειτονιά στην Κηφισιά και με λίγη δουλίτσα έχει γίνει το καμάρι του σαλονιού μας. Ναι, προφανώς είναι... κληρονομικό το χάρισμα ;-)) Δεν θα σε κουράσω με συνδέσμους και στατιστικά για το τι πετάμε καθημερινά, το πόσες κοινότητες επιβιώνουν ψάχνοντας στα σκουπίδια είτε λόγω υπερβολικής φτώχειας είτε ακόμη και από άποψη (freegans). Όχι τίποτε άλλο, θα με πάρει κι εμένα η μπάλα... Απλά θέλω να "μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σου" για την καρεκλίτσα μου!

Και μια εικόνα-σχόλιο, για το τι μπορεί να κάνει ακόμη και στις μέρες μας μια χούφτα αστεράκια τρουκς σ' ένα ζευγάρι μπότες! (500τόσα αρχική, 315 με την έκπτωση...)

Τι να πω βρε κορίτσια, αν είστε τόσο απελπισμένα εθισμένες στο μοδάτο ελάτε σ' εμένα, σας τα πατάω και σας κερνάω και καφεδάκι να συνέλθετε! Εντάξει, δεν είμαι ο Jimmy Choo αλλά τα τρουκς τα έχω.

Βάζα γεμάτα πρασινάδα χωρίς να ξοδεύεις μία!!

Τα φρέσκα λουλούδια στο σπίτι μου είχαν λείψει. Όταν παντρεύτηκα με τη Λογική που θεωρούσε το συνήθειο αυτό πεταμένα λεφτά, έπρεπε να βρω άλλο μονοπάτι... Και μπορώ να πω ότι το βρήκα! Το κόλπο αυτό το ανακάλυψα σιγά-σιγά. Πέρναγα από κάπου, έβλεπα ένα όμορφο φυτό, έκοβα ένα κλωναράκι και το έβαζα στο νερό. Με τον καιρό αν δεν μαραινόταν, άλλαζα το νερό και συνέχιζα να απολαμβάνω. Χωρίς να έχω ιδιαίτερες γνώσεις, αυτό που κατάλαβα είναι ότι μπορούν να επιβιώσουν αρκετά στο νερό και να βγάλουν ρίζες, φυτά με μαλακούς μίσχους ή αναρριχητικά, "επεκτατικά" φυτά (αν ξέρεις κάτι παραπάνω, πες μας!..) Εν πάσει περιπτώσει, μια δοκιμή θα σε πέισει. Σ' αρέσει; Κόψε και δοκίμασε! Από φίλους, από κήπους, από δημόσια παρτέρια, πρασιές, χαμηλά μπαλκόνια ;-)...Έτσι έχω γεμίσει όχι μόνο ανθοδοχεία αλλά και γλάστρες, αφού όταν πια το φυτό αναπτυχθεί αρκετά ή δω ότι βασανίζεται με μόνη τροφή το νερό, το μεταφυτεύω. Στην φωτογραφία, ένα ταπεινό κλωναράκι από αναρριχητικό σ' ένα γυάλινο μπουκάλι από γάλα (του έφιαξα κι ένα στήριγμα σε σχήμα καρδιάς από σύρμα) κάνει το κομμάτι του σαν ανθοδοχείο περιοπής! Α, και κάτι ακόμα: όμορφη και χρηστική πρασινάδα μπορείς να έχεις και με μυρωδικά (μαϊντανούς, σέλινα κλπ) αν φροντίσεις να διαλέξεις κάποιο με λίγη ριζούλα και το αφήσεις στο νερό! Οπότε, να που εξοικονομούμε και χρήματα (για 'σένα το λέω, Λογική...).

όπου κι αν πας... οι ψείρες θα σε ακολουθήσουν!

Ίσως το έχω παραπεί τον τελευταίο καιρό, αλλά καταλάβετέ με... μετακομίσαμε! και δεν νομίζω να μπορεί κανείς να φανταστεί τι συνοψίζει αυτή η μικρή λεξούλα, και πόσο μπορεί να ποικίλλουν αυτά που συνοψίζει, ανάλογα με το χρόνο:

θα μετακομίσουμε, μετακομίζουμε, μετακομίσαμε... εμείς, τα 3 παιδιά μας, η γιαγιά, τα 2 ινδικά μας χοιρίδια, ένα εκ των οποίων (τα παιδιά θέλουν να πιστεύουν ότι) εγκυμονεί και από ο,τι φαίνεται και οι ψείρες μας...

Και όπως πάντα, ως γνήσιο δασκαλοπαίδι, επανακάμπτω με τα διδάγματά μου, ή μάλλον τα:

Συμπεράσματα:

Δεν μπορείς να μετακομίσεις με απόλυτα φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο

Δεν μπορείς να μετακομίσεις σε ένα μέσο Ελληνικό σπίτι (και όχι στο Ηλίου Μέλαθρον) μεταφέροντας μαζί σου ο,τι φύλαττες ως μη πετώμενο, έχοντας σαν γνώμονα την επανάχρηση

Μπορείς να λειτουργήσεις άριστα με το, θα έλεγα (μετά από ακριβείς υπολογισμούς), ένα τριακοστό των αντικειμένων που βρίσκονται στο σπίτι σου.

Τα παιδιά μπορούν να παίξουν ακόμη και χωρίς καθόλου παιχνίδια

Διδάγματα:

Αν απέφευγα περισσότερο να αγοράζω πλαστικά πράγματα δεν θα ένιωθα δεμένο το πεπρωμένο μου μαζί τους, άρα, θα μπορούσα να τα ανανεώνω που και που.. (π.χ. να πετάξω επιτέλους αυτόν τον γαλάζιο σκουπιδοτενεκέ του μπάνιου..)

Μην πιστέψεις ποτέ ότι υπάρχουν πράγματα που δεν γίνονται.

Αν κάποτε ανυποψίαστος νοίκιασες το κεφάλι σου, δεν θα είναι εύκολο να εξώσεις τις παμπόνηρες, μεταλλαγμένες και ανθεκτικότατες νιου-έητζ ψείρες με μια απλή δική σου μετακόμιση (λεπτομέρειες για αυτή την οικογενειακή πληγή ίσως δοθούν σε άλλο ποστ..)

Τι ανακάλυψα εγώ προσωπικά:

το ρολόι του μπαμπά μου δουλεύει μετά από 15,5 χρόνια άριστα.

Συμβουλές:

Μπαμπάδες, αν έχετε ανησυχίες για την υστεροφημία σας, πάρτε ρολόγια Seico!

Και για το τέλος, η αποχαιρετιστήρια φωτογραφία από τη θέα που αφήσαμε που (αν έκανες φόκους ψηλά και παρέβλεπες όλο αυτό το τσιμέντο) σου χάριζε τους καλύτερους ουρανούς. Και ο ουρανός είναι γενναιόδωρος όλες τις ώρες!

Υ.Γ. Εμένα πάντως τελικά, μετά από 4 μετακομίσεις, αρχίζει να μ' αρέσει αυτή η αίσθηση της νομαδικότητας! νομαδική... ε,.. μο-ναδική!

Ψήφισες; κάτι άλλο που μπορείς να κάνεις με τα δυό σου χέρια!

Δυό χέρια, σε τριάντα λεπτά, όπου να ναι!.. Και όσο περισσότεροι, τόσο το γρηγορότερο θα καθαρίσουμε!!

Γιατί απλά, αρκούν τα δυο μας χέρια!

Δείτε την όμορφη ιδέα της οργάνωσης και προβολής αυτής της συνεργατικής προσέγγισης του καθαρισμού, στην σελίδα του "Two Hands Project" .
Διαλέγουμε έναν τόπο που επισκεπτόμαστε και δείχνει "παραμελημένος από την δημοτική υπηρεσία καθαριότητας" (sic), φοράμε τα γαντάκια μας, χρονόμετρο και ξεκινάμε! Αν θέλουμε να γίνουμε και αφορμή για να εμπνευστούν κι άλλοι, πριν πάμε για καθαρισμό, τυπώνουμε το χαρτάκι που θα βρούμε εδώ, φωτογραφιζόμαστε μαζί του και ανεβάζουμε τη φωτογραφία μας στην ίδια σελίδα. Το ίδιο κάνουμε και αν έχουμε ψώνιο με τη δημοσιότητα, αν θέλουμε να το "παίξουμε πράσινοι", να τραβήξουμε βλέμματα, να κάνουμε θέμα, να επιδείξουμε τις ευαισθησίες μας γενικώς... Και δεν είναι καθόλου κακό, το μάζεμα μετράει! Κι όταν η ιδέα διαδοθεί αρκετά και στην Ελλάδα, μας βλέπω: πάρε τα χέρια σου απ' τα σκουπίδια ΜΟΥ.. ΕΓΩ θα τα μαζέψω! χε χε..

Υ.Γ. Ψήφισα την Κυριακή, έμαθα τ' αποτελέσματα, δεν έχω και πάλι προσδοκίες δυστυχώς, η μόνη προσδοκία μου παραμένουν τα δικά μας "ξυπνήματα"!

για το τέλος: φωτο από πεζοδρόμιο στον Πειραιά

η αμαρτία μου: εδώ κωλύομαι να εφαρμόσω το άνωθεν αναλυόμενο πρότζεκτ ... γάντια ξεγάντια, θα διαλέξω κάτι πιο λάιτ για αρχή...

Ένας αργαλειός που δεν κάνει "τάκου-τάκου"!

Με ευτελέστατα υλικά, περάσαμε ένα Σαββατοκύριακο χάρμα! Από το βιβλίο του Πατάκη "Φιάξ'το!-μην το πετάς, δημιούργησε", θυμηθήκαμε αυτή την φανταστική (και πανεύκολη) εκδοχή χειροποίητου - επιτραπέζιου αργαλειού!

Υ.Γ.

δικός μου είν' ο αργαλειός,
δικό μου και το χτένι
δική μου και η πέρδικα
που κάθεται κι υφαίνει!