Χειροποίητο δωράκι για τους δασκάλους, εύκολα, γρήγορα και οικονομικά, αποκλειστικά από τα παιδικά χεράκια!

Σπανίως αναρτώ εποχιακά, μιας και πάσχω από αυτή την χρόνια σνομπιστική πάθηση που με ταλανίζει (στο blog οξύνεται όποτε αλλάζει ο καιρός). Αφού το κάνουν όλοι, ποιός ο λόγος να το κάνω κι εγώ; Ναι, έρχονται ας πούμε απόκριες, όλοι το ξέρουμε, πρέπει όμως όπως και δήποτε όλοι μαζί οργανωμένοι να ποστάρουμε ακατάσχετα αποκριάτικα; Αυτή είναι μια σύντομη περιγραφή της πάθησης, που όπως καταλαβαίνετε δεν βοηθά καθόλου την ήδη βεβαρυμένη κατάσταση του ιστολογίου. Τι να κάνουμε, έτσι έμαθα, έτσι αυτόματα αντιδρώ, έχει τα καλά του, έχει και τα κακά του.. μερικώς και με προσπάθεια, με τον καιρό το ξεπερνάω...
Στα πλαίσια της αποθεραπείας μου λοιπόν, ας βάλω και μια φορά (στην ώρα της) μια ιδέα.. εποχής!  Το να κάνει κανείς ένα δωράκι στον δάσκαλο που είχε το παιδάκι του όλη τη χρονιά, είναι νομίζω πολύ θετική κίνηση και η ελάχιστη ένδειξη σεβασμού των προσπαθειών του. Όποια κι αν ήταν η σχέση μας μαζί του, μόνο θετικά μπορεί να φέρει μια τέτοια κίνηση νομίζω. Για εμάς δε, που έχουμε την ευτυχία φέτος να έχουμε και στα 3 παιδιά μας αξιόλογους, φιλότιμους και εξαιρετικά πλούσιους (συναισθηματικά ;-)) δασκάλους, ένας λόγος παραπάνω. Η φετεινή μας εκδοχή, με δεδομένη την έλλειψη χρόνου και το πλήθος των δασκάλων όλο και να μεγαλώνει (σχολεία, αγγλικά, αθλήματα, μουσικές), δίνει έμφαση στο γρήγορο και το οικονομικό. Δεν ξέρω πώς τη βρίσκετε, εγώ την βρήκα εξαιρετική και ειδικά αφού έγινε με υλικά που είχαμε και στο σπίτι και αποκλειστικά από τα ίδια τα παιδιά!

διακοσμητικός δίσκος: κατασκευές με βότσαλα!

Έχετε νιώσει ποτέ να σας κουράζει ο εαυτός σας; Εγώ που και που μεταξύ άλλων, αγανακτώ και με την εμμονή μου με τις πέτρες και τα βότσαλα! Προσπαθώ να με συμβουλέψω.. "πόσα ακόμη θα κουβαλήσεις; έχεις γεμίσει το σπίτι.." και άλλα μάταια, μιας και η έλξη που μου ασκούν είναι συχνά ακατανίκητη..

Οι παραλίες στη Φρεαττύδα και τα Βοτσαλάκια στον Πειραιά, είναι γεμάτες από μπάζα οικοδομικών υλικών από τα νεοκλασσικά που πάλαι ποτέ κοσμούσαν όλη την Ακτή Θεμιστοκλέους.. Τώρα πια ελάχιστα έχουν παραμείνει. Τα θραύσματα από μωσαϊκά και μάρμαρα, πλινθινα τούβλα και κεραμίδια που βρίσκονται ακόμη στις παραλίες ανάμεσα στα βότσαλα όμως, είναι εκεί για να θυμίζουν σε όποιον έχει τα μάτια να δει πόσο εύκολα και για ποιό αντίτιμο οι μεταπολεμικοί παππούδες και γονείς μας, βασανισμένοι και στερημένοι  Έλληνες, αντιπαρείχαν και πέταγαν. Έτσι, για να μην παρασυρόμαστε σε βιαστικές αποφάσεις, παρμένες από ανάγκη και χάριν ευκολίας, δικαιολογούμενοι από τις "κρίσιμες" συνθήκες.

Με τα παιδιά κάνουμε συχνά εκεί βόλτα για ανεφοδιασμό πετρών τις οποίες μανιωδώς ζωγραφίζουμε. Είναι τόσο κοντά! Και τόσο όμορφα.. ιδιαίτερα εποχές ή ώρες που δεν είναι πολυσύχναστη, μια βόλτα στην  παραλία κι ας είναι αστική, είναι πάντα ευεργετική στη διάθεσή μας! 

Κι εδώ δείτε μια ακόμη ιδέα που προέκυψε από τη συλλογή των αγαπημένων μωσαϊκών: Ένας δίσκος! Διακοσμητικός δίσκος από... ανακυκλωμένα νεοκλασικά λοιπόν, για να παραμένουμε και εντός θέματος ιστολογίου ;-) Μπορεί να γίνει φυσικά και με απλά βότσαλα ή ο,τι άλλο βρει κανείς και του θυμίζει θάλασσα, κοχύλια, ή ο,τι άλλο. 

Αρχικά ήθελα να τα συνδέσω με λευκό αρμό, αλλά στο σπίτι είχε ξεμείνει λίγο μπεζ υλικό από παλιότερη χειροτεχνία μας. Είχα και τότε χρησιμοποιήσει αρμό για πλακάκια στα ψηφιδωτά που είχαμε κάνει με τα παιδιά. Αν και πρωτοβλέποντάς τον, το θεώρησα απόλυτη αποτυχία, τελικά νομίζω πως η χρήση χρωματιστού αρμού πλακιδίων (τον βρίσκεις σε χρωματοπωλεία) ήταν επιτυχέστερη επιλογή μιας και θυμίζει λίγο τη φυσική άμμο. Και μην τρομάζετε όταν ακούτε για οικοδομικό υλικό, είναι πολύ πιο απλό από τα περισσότερα που ήδη καταπιάνεται μια γυναίκα καθημερινά. Όχι, αλήθεια, τη μέρα που το έφιαξα, είχα ήδη φιάξει ένα κέϊκ και ζύμη για μια πίτσα. Η κατασκευή αυτή μπορώ λοιπόν με βεβαιότητα να πω πως ήταν πολύ πιο εύκολη! Σαν τη βάση μιας τούρτας με σαβαγιάρ ας πούμε..με οικοδομικά υλικά για πιο μόνιμο αποτέλεσμα...
Το μείγμα για τη λάσπη του αρμού γίνεται με νερό,
ανακατεύεις με αυγοδάρτη (καλό είναι να γίνει κάπως πηχτή η λάσπη),
στρώνεις το υλικό στον δίσκο
και απλά στολίζεις ακουμπώντας τα βότσαλα!
Μην ανησυχήσετε αν τα βότσαλα λερωθούν από τη λάσπη, στρώστε καλά τον αρμό ανάμεσά τους και καθαρίστε την επιφάνεια με βρεγμένη πετσέτα. Μαγειρική με οικοδομικά υλικά! Δεν είναι όμορφο;

Και φυσικά το απλούστερο που μπορεί να κάνει κανείς με τα βότσαλα και τις πέτρες της παραλίας, είναι να τα ζωγραφίσει. Σας έχω δείξει και παλιότερα ζωγραφιστά μας βότσαλα, πάρτε όμως μια γεύση από τα φετεινά μας.

Κι ακούστε και το μεγάλο μυστικό!... Τα βότσαλά μας πια δεν τα ζωγραφίζουμε με πινέλο! Ανακαλύψαμε, μετά από τους μαρκαδόρους για επιφάνειες της Giotto, τους επίσης υπέροχους (αν και τσιμπημένους, κοστίζουν περίπου 2έουρα ο ένας αλλά έχουν απίστευτη διάρκεια) μαρκαδόρους ζωγραφικής Posca. Κυκλοφορούν σε 3 πάχη και σε πολλές-πολλές αποχρώσεις, απ' ό,τι κατάλαβα συνηθίζουν να τους παίρνουν τα παιδιά, βασικά για graffiti σε τοίχους κι έτσι τους βρίσκεις σχεδόν σε κάθε βιβλιοπωλείο. Έχουν υπέροχη έντονη απόδοση στο χρώμα και το σημαντικότερο, ειδικά αν τα καλοκαιρινά σου μπάνια περιλαμβάνουν παιδιά: μπαίνουν στην τσάντα σου κι εξασφαλίζουν καθαρές δουλειές... Μην φοβηθείς να τους δώσεις και στα παιδιά (εξήγησε πρώτα ότι δεν είναι για body painting) μιας και δεν χαλούν καθόλου εύκολα. Κι εδώ δείτε κάτι από το τι μπορεί να συμβεί αν τους τους δώσεις.

Και πια μπορώ να ησυχάσω που τελικά θα γλιτώσουμε από το ενοίκιο και μετά από τόσα χρόνια γάμου, θα τακτοποιηθούμε! Είμαστε έτοιμοι για το χτίσιμο του σπιτιού μας! ε, τις πέτρες τουλάχιστον τις έχουμε... 

Καλημέρα! Α, και καλό χειμώνα είπαμε;

προσοχή, η κατασκευή που ακολουθεί δεν είναι χριστουγεννιάτικη!

 Όχι, δεν είναι χριστουγεννιάτικο χωριό! Μετά από την τελευταία μου απόπειρα να χριστουγεννιάσω μοδάτα και φυσιολογικά, κρατάω χαρακτήρα και ακολουθώ το προσωπικό μου γούστο και στις γιορτές. Ναι, δεν είμαι πολύ χριστουγεννιάτικος τύπος, είμαι δηλαδή λίγο έτσι, αλλά δυστυχώς (το εννοώ) τα χριστούγεννα δεν μου πολυβγαίνουν... ας πούμε ότι προτιμώ το Πάσχα, την Ανάσταση (απλά αν γίνεται χωρίς να δω από πολύ κοντά, αν γίνεται ξαναλέω, το νεκρό αρνί).  Το προσπαθώ πάντως το εορταστικό, κι αυτό γιατί είμαι τέτοιος υπέροχος άνθρωπος, κάνω τα πάντα για τα παιδιά μου...

Τέλος πάντων, για έναν απλούστερο πρόλογο που ίσως δεν θα σκιάξει τις χαριτωμένες μας αναγνώστριες, θα το πω απλά: Καινούρια κατασκευούλα! Εμπνευσμένη μεν από τον όρο χριστουγεννιάτικα σπιτάκια, χριστουγεννιάτικο χωριό, αλλά σε διασκευή δική μας. Ανακύκλωση λοιπόν, από χρησιμοποιημένες συσκευασίες χάρτινες ή tetrapack, κι έχουμε ένα ολόκληρο χωριό. Εγώ πολύ το χάρηκα, κι έκαναν και τα παιδιά τα δικά τους. Κατασκευή για όλες τις ηλικίες θα έλεγα, σε μικρότερα παιδάκια απλά κόβουμε εμείς τα ανοίγματα και τα αφήνουμε να κολλήσουν και να καλύψουν με χρωματιστά χαρτιά το κουτάκι τους.Το σημαντικό είναι ότι βλέπουν ένα κουτί που πριν είχε το γάλα τους, τη σάλτσα για το φαγητό ή ό,τι άλλο, να μεταμορφώνεται από τα χεράκια τους, σε παιχνίδι!

 

Δεν είναι ωραίο;; Το σπιτάκι με την καμινάδα το κάναμε με χαρτί συσκευασίας ανακυκλωμένο/craft και ατλακόλ. Η τεχνική με ατλακόλ έχει σαφώς καλύτερο αποτέλεσμα, πιο σκληρό τοίχωμα και πιο σοφιστικέ φινίρισμα (μα τι Ελληνικά...) αλλά αν είναι να το προσπαθήσετε με μικρότερα παιδάκια προτείνω θερμά την χαρτοταινία για καθαρότερες δουλειές αλλά και γιατί δεν έχει χρόνο στεγνώματος όπως η κόλλα. 

Αν πάλι θέλετε να δοκιμάσετε, απλά απλώνετε με πινέλο μια στρώση ατλακόλ πάνω στο κουτί, ακουμπάτε το κομμάτι του κραφτ χαρτιού και από πάνω πάλι με το πινέλο μια δεύτερη στρώση ατλακόλ. Βεβαίως και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αλευρόκολλα, όπως είχα δείξει παλιότερα, με παρόμοιο αποτέλεσμα. Συνεχίζετε μέχρι να καλυφθεί η συσκευασία και περιμένετε να στεγνώσει για τα επόμενα βήματα. 

Από πίσω διακρίνεται και το όμορφο δεντράκι (ούτε αυτό χριστουγεννιάτικο ;-)), που ήταν μια ακόμη κατασκευούλα μας που δεν πρόλαβα να ανεβάσω. Θα προσπαθήσω να το κάνω όμως, γιατί είναι κι αυτή τόσο απλή, όσο δεν φαντάζεστε και υλοποιείται και από παιδάκια.Το ένα από τα δύο δέντρα το έκανε η Ευανθία και νομίζω φαίνεται τι ωραία που κατάλαβε το σκεπτικό της ζωγραφικής των καρπών και των φύλλων. Προσεχώς οδηγίες και σ' εσάς λοιπόν..

Εμάς πολύ μας άρεσε, το αυτό θα επιθυμούσαμε και δι εσάς. 

Τους ασπασμούς μου.

Όχι, πείτε, (που το ξέρω ότι δεν θα πείτε, μόνο η μονάκριβη - επίτιμη σχολιάστριά μου mama4 ίσως με ανεβάσει λίγο..) δεν είναι ομορφούλι φωτισμένο; Ε, άντε, άμα θες εσύ, μπορείς και να του βάλεις χριστουγεννιάτικα φωτάκια, να γίνει και πιο γιορτινό!

Πασχαλινή λαμπάδα από φυσικό κερί, χειροποίητη και ανέξοδη!

Το φυσικό κερί πλάθεται.
Μυρίζει όμορφα.
Και καίει γλυκά.
Η παραφίνη μου τη δίνει.
Όχι γιατί δεν είναι "οικολογικό υλικό". Απλά, νέτα και σκέτα, μου-τη-δί-νει! Είναι κρύα, σπάει, πάς να παίξεις με τα σταξίματά της και σου τρίβονται στα χέρια, είναι σπα-στι-κή...
Κι αφού έχω κι εγώ μια μονάκριβη (κάτι λέει αυτό..) βαφτιστηρούλα, είπα να το παλέψω με μια λαμπάδα από φυσικό κερί (συν μερικά κορδελλάκια και λίγα χρησιμοποιημένα κεράκια που πήρα από την εκκλησία μας). Και αν και το χρώμα του κεριού είναι αρκετά δεσμευτικό, νομίζω πως δεν αρκεί αυτό για να το αποκλείουμε από τις λαμπάδες. Εμένα μου άρεσε κι είχε πολύ καιρό να μου αρέσει κάτι που έφιαξα! Εσάς;;;

 

Και... μετά τα εγχάρακτα πασχαλινά αυγά του ΄12, φέτος δικαιωματικά τα παίρνω έτοιμα, μοναδικά διακοσμημένα από τις ορτυκούλες μας!

Φιλιά, καλή Ανάσταση.

Ψηφιδωτό με τα παιδιά

Όλον αυτόν τον τελευταίο καιρό (και δεν είναι λίγος), είμαι σε μια εντελώς μουδιασμένη κατάσταση, άκρως... αντιμπλογκαριστική. Δυσκολεύομαι να μιλήσω για οτιδήποτε ελαφρύ κι υγιεινό, υπό το βάρος των εθνικών συνθηκών. Δεν μπορώ να ποστάρω κατασκευές και οικολογήματα (κι ας συνεχίζουμε να χειροτεχνούμε ασύστολα κατ' οίκον). Μα προσφάτως κάτι φωτίστηκε και (αν και στοιχηματίζω ότι τελικά δεν θα καταφέρω να το μεταφέρω επιτυχώς) θέλω να προσπαθήσω να το πώ μιας και -για άγνωστο λόγο κι ενώ το σύμπαν γκρεμίζεται- νιώθω συνεχόμενη βαθιά αισιοδοξία. 
Έτσι λοιπόν σήμερα το μενού θα έχει μια ιδέα για χειροτεχνία με τα παιδιά, συνοδευόμενη από άτακτες σκέψεις και για επιδόρπιο τούρτα με θέμα εθνικόν. Ψηφιδωτό πολλών επιπέδων!

Πουλάκι ψηφιδωτό από την περιστέρα μου

Από καιρό είχα τον πόθο να παίξουμε με τα παιδιά τους ψηφοθέτες. Στόχος μου σε αυτές τις κατασκευές είναι πάντα το χαλαρό παιχνίδι και η απλή επαφή με διάφορες τεχνικές (κι έχω δει στην πράξη ότι έχουν πολλά να μάθουν μέσα από το παιχνίδι αυτό). Έτσι, χωρίς να είμαι η ίδια καθόλου ειδική, και μετά από διάφορες δοκιμές, διάβασμα και συμβουλές από ειδικούς, προτείνω την εξής, ενδεχομένως ανορθόδοξη εφαρμογή, προσαρμοσμένη για παιδιά δημοτικού και όχι μόνο (η Μαρία μας είναι 4,5 και μια χαρά τα πήγε) για μια εύκολη, πρώτη επαφή με το ψηφιδωτό:

• Για να μπουν τα παιδιά στο κλίμα, κάτσαμε μαζί και είδαμε διάφορα μεγαλουργήματα από αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά και σύγχρονα ψηφιδωτά έργα, μας έπεσε το σαγόνι από το θάμα, κι έπειτα είπαμε να κάνουμε τα δικά μας.  

• Φιάξαμε το κονίαμα. Εμείς -ευχαριστώ Κατερίνα- βάλαμε αρμό για πλακάκια που βρίσκεις εύκολα σε χρωματοπωλεία, σε μορφή σκόνης που αναμειγνύεις με νερό. Τη λάσπη την κάναμε αρκετά σφικτή, ώστε να μην βυθίζονται οι ψηφίδες μας (ακολουθήσαμε την πιο απλή μέθοδο με άμεση ψηφοθέτηση που νομίζω βολεύει για τα παιδιά και λόγω απλότητος και λόγω ταχύτητας).

• Ρίξαμε τη λασπούλα σε ένα εύκαμπτο καπάκι από μπωλ, με βάθος περίπου ένα εκατοστό, ώστε να υπάρχει στήριξη και πίσω από τις ψηφίδες.

• Χαράξαμε (όσοι θέλαμε) το σχέδιό μας με οδοντογλυφίδα πάνω στην υγρή λάσπη και αρχίσαμε να ταιριάζουμε τις ψηφίδες μας. 

• Περιμέναμε μία ημέρα να στεγνώσει καλά και να βγάλουμε το ψηφιδωτάκι μας από το καλούπι.  

Ψηφίδες γυάλινες και κεραμεικές προμηθευτήκαμε αρχικά από e-shop και Ελληνικό και από την Αγγλία, αλλά αν είχα ανακαλύψει τις ψηφίδες (ψιλό χαλίκι) από φυσικά πετρώματα που μπορείς να βρεις σε μάντρες κατασκευαστικών υλικών σε αρκετή ποικιλία χρωμάτων, ίσως να μην είχα μπει στον κόπο και τα έξοδα.  Εξάλλου η ομορφιά της ψηφίδας και της ψηφοθέτησης έγκειται κατά πολύ στο ακανόνιστο σχήμα.
Και θα το πω για άλλη μια φορά, κι ας ξέρω πως γίνομαι γραφική, αλλά οι χειροτεχνίες έχουν να προσφέρουν τόσο πολλά στα παιδιά, που δεν το φανταζόμουν ούτε η ίδια! Πέρα από το καλλιτεχνικόν της υπόθεσης, σκέψου πόσο όμορφη άσκηση της υπομονής, της συγκέντρωσης σ' ένα στόχο, της ικανότητας να συνδυάσεις και να αξιοποιήσεις διαφορετικά στοιχεία για να δημιουργήσεις ένα ενιαίο έργο μπορεί να γίνει ένα ψηφιδωτό. Κι εμένα με ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, όταν κυλούσε με ρυθμούς ανθρωπινούς, κι η μέρα ήταν ένα τσούκου-τσούκου της μιας ψηφίδας που έμπαινε μετά την άλλη. Κάναμε αυτό, μετά τσούκ, ήρθε κι αυτό, κι η μέρα κύλαγε. Πολύ μακράν του τωρινού τρεχαλητού μου...

Πεταλούδα της Ευανθίας, πασχαλινός λαγός του Παύλου. Βλέπεις το αποτέλεσμα με τρεις μόνον αποχρώσεις από πέτρινες ψηφίδες και έγχρωμο αρμό για πλακάκια.

Και οι συνοδές σκέψεις. Προ καιρού, βρεθήκαμε στο Ναύπλιο, κι εκεί, λίγο πριν ανεβούμε στο Παλαμήδι και μπούμε στην φυλακή του Κολοκοτρώνη (που δεν ήταν λέει ακριβώς αυτή τελικά, αλλά εγώ δεν το ήξερα ακόμη), εκεί λοιπόν, ένα χέρι με τράβηξε από τον αστράγαλο, κι είδα ξανά την Ελλάδα μου. Το ποιά είναι η Ελλάδα μου δεν θα είχα ποτέ τη φιλοδοξία να προσπαθήσω να το εξηγήσω, αλλά σε αυτό που θέλω να πω δεν έχει και καμιά σημασία. Το σημαντικό για εμένα είναι πως ένιωσα την αλώβητη πλευρά της. Οκ, μεγάλη κουβέντα, ας πούμε την μη αναστρέψιμα βλαμμένη πλευρά της.

Ένιωσα πως η Ελλάδα είναι πάντα εδώ και μας περιμένει.

Για εμένα ας πούμε, είναι οι πέτρες της. Λόξα, ίσως, αλλά είναι. Ή τα ξωκκλήσια της. Είναι ακόμη εδώ αυτά τα δύο λάμδα και το δέλτα στο όνομά της, που όποτε το λέω - ακόμη και για κακό, γεμίζει το στόμα μου. Για εσένα η Ελλάδα σου ίσως είναι κάποια άλλα, αλλά υποψιάζομαι πως δεν θα είναι μόνον το εθνικό μας ακαθάριστο (ακαθόριστο...) εισόδημα, ακόμη ούτε μόνον η γενέτειρά σου. Και φοβάμαι πως είναι μάλλον εδώ και μας περιμένει κι εμένα κι εσένα, χρόνια τώρα. Και δεν έχει τόσο αυτή πρόβλημα, όσο εμείς. 
Τα είπε κι ο Αλκίνοος εξάλλου ;-)

25 Μαρτίου έχει γεννέθλια η μανούλα μου! Τριπλή γιορτή... προσπάθησα να κάνω εορταστική τούρτα, κατά τα άλλα... δεν τρωγόταν :-(

Άλτ! HTC? Ψηλά τα κέφια!

Ίσως θα έπρεπε να ασχολούμαι με σοβαρότερα πράγματα αυτή την περίοδο, αλλά αυτός φρονώ είναι ο ρόλος της σύγχρονης Ελληνίδας μάνας. Μπορεί να μην πλέκω κάλτσες ή να μην μεταφέρω προμήθειες στο μέτωπο (υπάρχει και κανένας πόλεμος εξάλλου;) αλλά νιώθω πως οφείλω να διατηρώ αφράτο το έδαφος για να φυτρώνει η καθημερινή μας ανεμελιά και να αναπτύσσονται σωστά τα απαραίτητα παιδικά χάχανα ξεχορταριάζοντας τις μαύρες ειδήσεις, πετώντας απ' το παράθυρο τα δυσοίωνα προγνωστικά λιθάρια που πέφτουν από το μυαλό μου...
Μπέρδεμα ε; Και που να δεις στην πράξη!.. Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να είσαι ο ίδιος σε άριστη φόρμα. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, εξάλλου από το περιβόλι με τα χάχανά τους τρέφομαι μερικώς κι εγώ, και δεν είναι καιρός για δίαιτες.
Και οι μικρές χειροτεχνίες είναι από αυτά που με κρατάνε σε φόρμα! Αν κι εχθές το βράδυ φούσκωσα με ένα χειροποίητο τσαντάκι για το κινητό (HTC, τίτλος ανάρτησης; και όχι, δεν πήρα άη... άσε που θα το 'χανα πάραυτα.) που πάντα και παντού ξεχνάω. Φεύγουμε για το τελευταίο αναμνηστικό καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο πριν χώσουμε για τα καλά τα κεφάλια μέσα, για ένα μέρος που όποτε πάω χάνω το κινητό μου και το ξαναβρίσκω στην επιστροφή, κατά κάμποσες αναπάντητες βαρύτερο. Μπορεί στο βάθος να μην το αγαπάω, να μην ήθελα να έχω καν κινητό και να μην το χάνω και τόσο... αθώα, ή ακόμη και να θέλω υποσυνείδητα να μετράω αναπάντητες, αλλά οι συνθήκες μου επιβάλλουν το mobile-wearing.
Οπότε, να η λύση για να νικήσω την απώθησή μου. Για να το έχω πάνω μου κι εκεί που δεν χρειάζεται τσάντα, αλλά κι όταν έχω τσάντα, να μην χάνω την κλήση μέχρι να το ψαρέψω από μέσα.

Δεν έχει αναλυτικές οδηγίες γιατί η ώρα ήταν άγρια κι αντί να φιάχνω βαλίτσες είχα κολλήσει με το τσαντάκι μου, είναι όμως πολύ απλό. Δύο κομμάτια δέρμα που είχα από παλιά και λίγες βελονιές. Μπορεί κάλλιστα να γίνει και με υφάσματα και σε άλλα σχέδια ζώων, η μύτη των οποίων γίνεται το θηκάκι του κινητού. Έκανα μερικά προσχέδια ωραιότατα, αλλά όπως είπαμε, η ώρα, αι βαλίτσαι, τέλος πάντων αυτή είναι η πιο πρόχειρη εκδοχή του και με υλικά που ήδη είχα σπίτι. Ελπίζω να σας αρέσει.
Σακ βουαγιάζ!

ΚΑΛΥΓΡΑΦΗΑ

 αυτοπροσωπογραφία του Μπομπ του Ζωγράφου που μπορεί να απεικονίζεται με τα εργαλεία του, αλλά βρίσκεται υπό τον καλλιγράφο ήλιο. Το μαλλί είναι το καθημερινό μας Μιραλάς-λουκ. Τι, δεν είναι ο Μιραλάς σοφιστικέ;;

Ένα ωραίο θέμα για μίνι εργαστηριάκι με τα παιδιά στο σπίτι, είναι η επαφή με την καλλιγραφία. Εμείς το πρωτοδοκιμάσαμε τον χειμώνα, τα κρύα απογεύματα που μέναμε σπίτι. Αλλά και πάλι τώρα, στο κατακαλόκαιρο, αν και πολύ θα θέλαμε να πλατσουρίζουμε ολημερίς, είναι τελικά πολλές οι ώρες που περνάμε μέσα σε αστικούς ή μη τοίχους ή σε σκιερές αυλές και βεράντες. Και οι ώρες με τα παιδιά στο σπίτι πρέπει να είναι όσο γίνεται δημιουργικές, κι αυτό όχι γιατί -π-ρρρ-έ-π-ε-ι- ή γιατί οι στατιστικές λένε πως έτσι θα γίνουν εξυπνότερα, αλλά γιατί έτσι περνάμε πιο ωραία! 

Οπότε να μια σκέψη: Μπορείς να πάρεις στο παιδί πένα (χωρίς αμπούλα, όπως αυτή, οικονομικότατη και με πολλές μύτες - αν έχεις χρόνο ψάξε για ξύλινη, αξίζει..) μελανάκι (εμείς πήραμε αυτά από το πλαίσιο, έχει σε διάφορα χρώματα) και να το αφήσεις να δει 

την ομορφιά της καμπύλης των γραμμάτων, 

πώς μπορεί να είναι το κείμενο σαν μια ζωγραφιά και 

τι ρόλο μπορεί να παίξει στην γραφή η πίεση που ασκείς στην πένα. Και βεβαίως 

τη γλύκα του να βουτάς και να ξαναβουτάς πριν καν τελειώσεις τη λέξη σου ή 

να πασαλείβεις με το ένα χέρι ο,τι με κόπο έγραψες με το άλλο... 

Μπορείτε για αρχή να κάνετε διάφορες ασκήσεις όπως στην εικόνα, για εξάσκηση:

 Εγώ έφιαξα και μια βοηθητική διαγράμμιση για να δοκιμάσουν να γράψουν κρατώντας σταθερό ύψος και κλίση των γραμμάτων, όπως επίσης βλέπεις στην εικόνα. (Απλά το κοινό φωτοτυπικό χαρτί δεν είναι κατάλληλο, από εκεί που θα πάρεις τις πένες μπορείς να πάρεις και χαρτιά ή διαφανές canson για μελάνι.)

Την ιδέα την πήρα από μια ρωσσική σχολή καλλιγραφίας - παρε(μ)πιπτόντως... έπαθα πλάκα! αξίζει η περιήγηση.

Μπορείτε να μιλήσετε και λίγο για την ιστορία της γραφής, είναι μια ευκαιρία και για εμάς να το ψάξουμε λίγο.
Μπορείτε επίσης αν σας βρίσκονται να ζητήσετε από παππούδες ή γιαγιάδες που είχαν την καλλιγραφία στο πρόγραμμα των μαθημάτων τους να σας πουν για τις αναμνήσεις τους.
Μπορείτε να χαζέψετε στο διαδίκτυο ή σε εγκυκλοπαίδειες κινέζικα ιδεογράμματα ή βυζαντινά χειρόγραφα και να προσπαθήσετε να τα αντιγράψετε. Ιδίως τα βυζαντινά χειρόγραφα ανοίγουν μια ακόμη πόρτα με τα διακοσμημένα αρχιγράμματα και τις μικρογραφίες - πάρε κι ένα χρυσό μαρκαδόρο σου λέω και δοκιμάστε να κάνετε ένα μικρό παραμύθι και θα γίνει χαμός!

Εμείς το Πάσχα, σ' ένα μουσείο ενός υπέροχου μοναστηριού της Λέσβου, πέσαμε πάνω σ΄ένα σετ καλλιγραφίας με τα όλα του, με ενσωματωμένα μελανοδοχεία, θήκες για πένες, ακόμη και ενσωματωμένο κηροπήγιο! Βλέπεις εδώ την αντίδραση του κοινού:

Και για το τέλος, αυτό το ποίημα που το βρήκα πάλι τυχαία, πεταμένο κάπου μέσα στο σπίτι, τις μέρες που καλλιγραφούσαμε (μέσα στο χειμώνα) κι έλιωσα... όπως είχα λιώσει και παλιότερα με αυτό το σημείωμα, από τα πρώτα γραπτά της Ευανθίας.

 

ο δικός μας οίκος αξιολόγησης

 

Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τους οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας... ουπς, συγγνώμη, για τους πίνακες επιβράβευσης συμπεριφοράς εννοούσα... Με άλλα θα συμφωνήσεις, με άλλα όχι. Από μόνο του το όνομα πάντως, ακούγεται λίγο σκιαχτικό, έτσι;;

Παρένθεση (μεγάλη): Εγώ δεν είμαι πολύ ερευνητικός τύπος και συνήθως το πάω διαισθητικά ακόμη και σε σχέση με την αγωγή των παιδιών. Εδώ πραγματικά δεν γράφω για να πείσω κάποιον να ακολουθήσει τις επιλογές μας (αν και συχνά μου βγαίνει κάπως έτσι) αφού πολλάκις κι εγώ η ίδια δεν είμαι σίγουρη πως είναι οι σωστές. Μα όταν είσαι γονιός καθημερινά παίρνεις χιλιάδες αποφάσεις, είτε το θέλεις είτε όχι. Κι εγώ δεν μπορώ να βασίζω αποκλειστικά τις δικές μας στις κατά καιρούς έρευνες (φυσικά και τις λαμβάνω υπ' όψιν), ή τις τάσεις, ή ακόμη και τις διάφορες παιδαγωγικές σχολές που υπάρχουν. Κρατάμε αυτά που μας πάνε, μαθαίνουμε και εμπλουτίζουμε ή αλλάζουμε τις απόψεις μας αλλά εφαρμόζουμε σε σχέση με τις δικές μας ισορροπίες. Το αποτέλεσμα θα δείξει, ή μάλλον θα μας το πουν τα ίδια τα παιδιά μας - όταν πια θα είναι αργά :-(... Στα δικά μου τα παιδιά έλαχα εγώ για μαμά, κι εδώ θα δείτε την πορεία τη δική μας, οπότε: do not try this at home αν δεν σας πάει... Εδώ θα διαβάσεις ημερολογιακές σημειώσεις, όχι "συνταγές επιτυχίας".

Ας πούμε, ενώ παλιότερα είχαμε πάλι λειτουργήσει με αντίστοιχους πίνακες, όταν έπεσα κατά τύχη σε έναν πίνακα επιβράβευσης όπου κάποιο παιδάκι βαθμολογούσε τη μαμά του για τις δικές της επιδόσεις ως "καλή μαμά", μ' έπιασε ένα σφίξιμο... Δεν θα μου άρεσε καθόλου να με βαθμολογούν για το αν τα πήγα στην ώρα τους στο σχολείο, αν το φαγητό μου ήταν καλό, αν τους είχα πλύνει στην ώρα τους τα αγαπημένα τους μπλουζάκια, αν.... αν... αν! Εγώ πάντα κάνω ό,τι μπορώ κι ακόμη παραπάνω, ποιός θα μου πει ότι δεν το κάνω καλά;; Κάπως έτσι φαντάζομαι σκέφτεται ο καθένας, είτε είναι παιδί είτε μαμά. Άρα το σύστημα σε βαθμολογώ για τις επιδόσεις σου δεν μου πήγαινε κι αυτό όχι γιατί δεν θεωρώ εποικοδομητική την επισήμανση των αρνητικών μας σε κάθε ηλικία. Έτσι κάπως διεκόπη η "βαθμολόγηση" και τα πινακάκια... 

Απλά, όσο κι αν θαυμάζω τους γονείς που διατείνονται ότι μπορείς να επιτύχεις απόλυτα αρμονική καθημερινότητα χωρίς να θέτεις όρια, μέσα μου τελικά αμφισβητώ ότι πραγματικά συμβαίνει αυτό  (ιδιαιτέρως όταν κλείσει η πόρτα μας). Μπορεί  βεβαίως επειδή η ίδια δεν έχω τις ικανότητες ή την υπομονή να το κάνω, αλλά δεν νομίζω ότι θα μου έβγαινε ποτέ, είτε χρησιμοποιούσα πίνακες είτε όχι. Αλλά μπορεί και γιατί πιστεύω πως η αποδοχή και η άνευ όρων αγάπη του γονιού προς το παιδί του είναι ένα "γεγονός" που όταν πράγματι συμβαίνει στον γονιό, τότε μόνον μπορεί να μεταφερθεί στο παιδί και αυτό είναι ανεξάρτητο πολλές φορές από τις διάφορες παιδαγωγικές μεθόδους που ο γονιός χρησιμοποιεί. 
Αλλά να που τελικά δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος...

Κι έτσι η Μπιγκ Μάμα που σε παρακολουθεί ο,τι κι αν κάνεις, επανήλθε πιο οργανωμένη, με μικρές βελτιώσεις και στο πρακτικόν και στο παιδαγωγικόν του πίνακος:

• Δεν βαθμολογούμε συγκεκριμένες επιδόσεις σε συγκεκριμένους τομείς, βγάζουμε απλά μια σούμα της ημέρας. Για λιγότερο άγχος.
• Δεν χρησιμοποιούμε βαθμούς. Αν ήμασταν οκ, λειτουργήσαμε καλά και ευτυχισμένα, στο τέλος της ημέρας παίρνουμε πεταλούδα. Αν ήμασταν υπερ-σουπερ-τέλειοι και αστράφταμε καλοσύνη, παίρνουμε αστέρι. Αν πάλι την κάναμε την κουτσουκέλα μας, θα πάρουμε ένα σουληκάκι. (Εδώ υπάρχει υπόγειο μήνυμα, μιας και οι πεταλούδες, πριν γίνουν πεταλούδες,  ήταν σκουληκάκια ως γνωστόν. Άρα δεν είναι καταδίκη, έχει μια προοπτική, όσο να 'ναι.) 
• Προσετέθη και θέση για τη μαμά, όπου τα παιδιά την αξιολογούν μετά από σύσκεψη και αν δεν υπάρξει συμφωνία βγαίνει μέσος όρος (ένα θα σας πω, έχω ήδη ένα σκουλήκι). Ο μπαμπάς εξαιρέθηκε λόγω φόρτου εργασίας.
• Δεν αποκαλύπτουμε δημοσίως την επιβράβευση που δίνουμε γιατί θα πέσουν να μας φάνε που το παίζουμε και παιδαγωγικοψαγμένοι... 

Και στο χειροτεχνικό κομμάτι, μιας και το να φιάχνεις και να ξαναφιάχνεις (ή να ξανατυπώνεις) πίνακες μου είχε φανεί κουραστικό και είναι και κομμάτι σπάταλο, η ιδέα να φιάξουμε δικά μας συμβολάκια-πεταλουδοσκουληκάκια, να τους κολλήσουμε μαγνητάκια και να τον βάλουμε στο ψυγείο, είναι νομιζω η καλύτερη που έχω δει ως τώρα, και ήταν και δική μου :-Ρ

σχολιάστε ελεύθερα :-)

 

Για φέτος, Χριστουγεννιάτικο δέντρο απ΄τα χεράκια μας! Καλά Χριστούγεννα!

Το δέντρο μας το είχαμε πάρει τα πρώτα μας οικογενειακά Χριστούγεννα, κι ήταν κατάτι μεγαλύτερο από αυτό που θα περίμενε κανείς για το σαλόνι μας. Φουντωτό, ψηλό, ένα δέντρο με τα όλα του και είχα σκοπό να το κρατήσω πολλά χρόνια (έλεγα στον εαυτό μου δικαιολογώντας την πλαστικούρα του). Τέλος πάντων, ό,τι πρέπει για να ξορκίσει κανείς τις αναμνήσεις των παιδικών του κουλτουριάρικων εναλλακτικών Χριστουγέννων σε καιρούς ευημερίας. Κάτι κανονικό. Πέρισυ όταν ήρθε η ώρα του, αφού ανακαλύψαμε πως στην τελευταία μας μετακόμιση είχαμε χάσει το κοντάρι (βασικό...) στολίσαμε ένα ωραιότατο λέιλαντ σε γλάστρα. Ψιλομίζερο, ψιλοκάθετο, ελαχίστως Χριστουγεννιάτικο, αλλά απ' ό,τι έμαθα για να σου επιβιώσει έλατο στο Αττικό κλίμα θα πρέπει να του αφιερώσεις ειδικό κλιματιζόμενο δωμάτιο. Κι εφέτος ήρθε η ώρα να επαναλάβω τα λάθη των γονέων μου... Αυτό που μάλλον συμβαίνει σε πολλούς, που καταλαβαίνουμε τους γονείς μας μόνον όταν γίνουμε κι εμείς, και συγγνώμη μπαμπά. Αλλά καταλαβαίνεις πια, αυτό το ασημί κλαρί που στόλιζες ουδεμία σχέση έχει με το δικό μου ;-)

Μερικές κατασκευαστικές λεπτομέρειες. Βιδωτό γαντζάκι ανά 40-50εκ., για να στηριχθούν τα συρμάτινα κλαδιά. Τα κλαδιά μοιάζουν με σκίτσο ελάτου, γυρισμένα προς τα επάνω για να μπορούν να κρεμαστούν όλα τα παλιά μας στολίδια. Ναι, μάλλον τα λαμπάκια θα έπρεπε να είναι άσπρα. Συνολικό κόστος γύρω στα 25ευρώ.

καλό;

και μια νυχτερινή λήψη της μικράς που με τσάκισε άλλη μια φορά:
Ενώ μαστόρευα το "δέντρο" κι αυτή έπαιζε τριγύρω, μου λέει (όπως ακριβώς το μεταφέρω, πλην της προφοράς)
-μαμά, έχεις καταλάβει ότι αυτό που φιάχνεις δεν είναι δέντρο;
-(ενώ κατάπια με δυσκολία..) και τί είναι δηλαδή βρε Μαρία;
-Είναι κάτι άλλο! δεν ξέρω!.... εμ... είναι ένα παιχνιδάκι για μεγάλους!

Αλλά παρά τους ενδοιασμούς μου(που ακόμη τους έχω ;-)), οικογενειακώς το καμαρώνουμε και μας πάει, κι ας μην είναι εντελώς... "χριστουγεννιάτικο δέντρο"!
Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας!
Θυμήσου, τα Χριστούγεννα δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με την κατανάλωση. Μίλησε στα παιδιά γι'αυτό και με τις πράξεις σου!

Τρέμετε πολυεθνικές, τα παιδιά μπορούν και μόνα τους :-))

Ποίο κάστρο της Barbie... Λοιπόν, αν δεν το έχετε ήδη πάρει, μην...

Κουτιά παπουτσιών έχετε; Χαρτί υγείας χρησιμοποιείτε; Κανένα ντεπονάκι αναβράζον που και που; Ε, έχετε ένα υπέροχο κάστρο και δεν το ξέρετε!

οδηγίες για τους πυργίσκους:αφού κολλήσαμε όλα τα μέρη,
το βάψαμε άσπρο με μπογιά για τοίχους, βρήκαμε λίγη πράσινη τσόχα για γρασίδι και μετά...
οργιάσαμε διακοσμητικά ;-)

Και τα επιπλέον σχόλια:
1. Τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν πολύ περισσότερα από ό,τι συνήθως νομίζουμε. Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να πανικοβάλλεσαι και να αισθάνεσαι αμέσως υποχρεωμένος-η να καλύψεις κάθε επιθυμία τους. Οι πραγματικοί λόγοι που σε κάνουν να δυσκολεύεσαι μπορεί να είναι απολύτως κατανοητοί και από το παιδί σου. Αν π.χ. πιστεύεις πως αυτό που επιθυμεί είναι μια άχρηστη βλακεία που θα την βαρεθεί αμέσως και την θέλει απλά γιατί το είδε σε μια διαφήμιση, μπορείς με όμορφο τρόπο να του το εξηγήσεις. Και οι εξηγήσεις στα παιδιά περιέργως δίνονται αποτελεσματικότερα με πράξεις κι όχι με θεωρίες κι αναλύσεις. Αρχικά μπορείς να του πάρεις εν γνώσει σου κάτι που στη διαφήμιση φαίνεται λαχταριστό και φανταχτερό και να το αφήσεις να νιώσει μόνο του την απογοήτευση. Να δει μόνο του ότι αυτό που προβάλλεται δεν είναι πάντα αυτό που πραγματικά είναι. Η επιλογή στην κρίση σου, είναι πολλά τα προσφερόμενα ;-)
2. Εμείς μέσα από τη διαδικασία αυτή, βρήκαμε και κάτι χρήσιμο στην πανέξυπνη δράση "φρούτα στα σχολεία" που μας είχε αφήσει (όχι μόνον εμάς..) κατάπληκτους λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς! Λοιπόν, το κάτω μέρος του πύργου φιάχτηκε από την κούτα που περιείχε τη συνιστώμενη ετήσια δόση "φρέσκων" φρούτων και λαχανικών που ο Έλληνας γονιός δεν έχει πια τη δυνατότητα να δίνει ο ίδιος στα παιδιά του!
3. Όσοι παραμένουν στις πόλεις καλοκαιριάτικα, το ξέρουν καλά.. Το να περνάς καλά στο σπίτι με τα παιδιά, χρειάζεται κέφι, ευελιξία και μια κάποια εγρήγορση! Οι χειροτεχνίες και οι κατασκευές είναι μια διασκεδαστική απασχόληση, με πολλά-πολλά θετικά.
4. Σας άρεσε το καστράκι μας;

Ανακύκλωση... λαμπάδας!

Ο βασικός λόγος που επιμένω να κάνω τέτοιες χειροτεχνίες με τα παιδιά, δεν είναι τόσο το ότι πιστεύω ότι μειώνω δραστικά τα απορρίμματα της οικογένειας. Ξέρω, στο καζάνι της πόλης που βράζουμε, το οικολογικό μας αποτύπωμα έχει το μέγεθος των πελμάτων του ελέφαντα! Αλλά νιώθω πως ό,τι κι αν πεις κι όσο κι αν θεωρητικολογήσεις για την ανακύκλωση, την επανάχρηση και άλλες πρασινάδες, τίποτα δεν είναι πιο διδακτικό από το να παρακολουθήσουν τα παιδιά ένα άχρηστο αντικείμενο να παίρνει μια δεύτερη ζωή. Είναι μια διαδικασία που μιλά από μόνη της, εγώ την είδα από τη γιαγιά μου και μάλλον με σημάδεψε. Ήταν μέρος του τρόπου που σκεφτόταν.
Αν δεν πετάξατε ακόμη τις λαμπάδες σας, ιδού οι οδηγίες. (Κι αν τις έχετε ήδη πετάξει, κρατήστε τις οδηγίες για μελλοντική χρήση ;-))
Σπάμε τις λαμπάδες μας σε μικρότερα κομμάτια και τις βάζουμε σε μικρά σκεύη, τα οποία τοποθετούμε σ' ένα μεγαλύτερο με νερό που βράζει (μπαιν μαρί). Όσο πιο μικρά είναι τα κομμάτια, τόσο πιο γρήγορα θα λιώσουν. Λιώνουμε σε ξεχωριστά σκεύη τα διάφορα χρώματα για πολύχρωμα κεράκια.

Έχουμε δίπλα μας τα βαζάκια που θέλουμε να γίνουν τα "δεύτερης γενιάς" κεράκια μας. Γι' αυτή τη χρήση προσφέρονται ιδιαίτερα:

• γυάλινα ή κεραμεικά μικρά βαζάκια
• γυάλινα διάφανα ποτηράκια
• φόρμες για muffins (αν είναι μεταλλικές, τις αλείφουμε πριν με λαδάκι ώστε όταν τα κεριά πήξουν, να τα βγάλουμε πιο εύκολα)
• κουπ-πατ σε δίαφορα σχέδια (τα κολλάμε με ταινία σε χοντρό χαρτόνι για πάτο και επίσης τα αφαιρούμε μετά)

Φροντίζουμε να έχουμε βαμβακερό σπάγγο για τα φυτίλια. Ένα θέμα που θα αντιμετωπίσετε είναι η σταθεροποίηση του φυτιλιού στον πάτο του δοχείου-βαζακίου. Πολλές πατέντες έχουμε δοκιμάσει, η πιο αποτελεσματική φάνηκε αυτή με τα βοτσαλάκια. Αν δεν έχεις βοτσαλάκια, ρίξε μια μικρή στρώση λιωμένου κεριού και περίμενε ώσπου να πήξει εντελώς πριν συνεχίσεις με τις επόμενες. Για φυτίλι μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτό της λαμπάδας, αν δεν την κόψεις και απλά τη σπας και τραβάς τα κομματάκια(ελπίζω να με πιάνεις...).
Μπορείς να χρησιμποποιήσεις μόνο ένα χρώμα, αν όμως έχεις διάφορα χρώματα μπορείς να τα ρίχνεις διαδοχικά ώστε να σχηματίζουν στρώσεις ή και να τα αναμείξεις.



Κάποτε ήταν οι λαμπάδες μας... Τώρα είναι τα προσωπικά μας κεράκια και περιμένουμε το Σαββατοκύριακο για να κάτσουμε στο μπαλκονάκι μας και να χαζομαρίσουμε υπό το φως τους! Υ.Γ. Η διαδικασία μου προέκυψε όταν μετά την πρώτη μας Ανάσταση με παιδάκι, ένιωθα χάλια να πετάξω τη λαμπάδα της μικρούλας μας. Να λοιπόν ένας τρόπος να κρατήσεις την πρώτη του λαμπάδα!

μια κατασκευή για τα ζεστά μεσημέρια των "έγκλειστων" του Σαββατοκύριακου!

Απλούστατο! Και αυτό το βρήκα στο για άλλη μια φορά υπέροχο Φιάξ'το! Μην το πετάς, Δημιούργησε! Για όσους λοιπόν ψάχνουν για ιδέες... δημιουργικής απασχόλησης μέσα στο σπίτι (ναι, δεν είναι ο,τι καλύτερο, αλλά πολλοί μένουμε τελικά μέσα θερμομετρώντας, γκρινιάζοντας ή απλά.. εξαντλημένοι) δείτε πόσο απλά μπορούμε να μετατρέψουμε τα κιλά έντυπης ενημέρωσης του ΣΚ σε χρήσιμα μπολάκια:

Προετοιμασία: κόβουμε λωρίδες ή κομμάτια χαρτί από εφημερίδες/περιοδικά (μπορούμε να διαλέγουμε εικόνες με κοινό χρώμα ή θέμα για πιο προσεγμένο αποτέλεσμα)

Ετοιμάζουμε αλευρόκολλα (1 ποτήρι νερό & 1 ποτήρι αλεύρι σε ένα κατσαρολάκι, ανακατεύουμε για να ενωθούν καλά, προσθέτουμε 2 ποτήρια νερό ακόμη και ανακατεύοντας συνεχώς περιμένουμε να κοχλάσει. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και αφήνουμε να κρυώσει-έτοιμη!)

Εκτέλεση: Αλείφουμε μια εύκαμπτη γαβάθα - μπολ με βαζελίνη και στρώνουμε μια στρώση λωρίδες χαρτιού που έχουμε προηγουμένως κόψει από περιοδικά/εφημερίδες. Με ένα πινέλο περνάμε μια στρώση σπιτικής αλευρόκολλας και προσθέτουμε μια ακόμη στρώση χαρτιού. Επαναλαμβάνουμε για τουλάχιστον 2 φορές - περιμένουμε να στεγνώσει εντελώς πριν βγάλουμε το χαρτομπολάκι μας από τη γαβάθα (εμείς βιαστήκαμε και μας βγήκε λίγο.. "σγουρό", αν το αφήσεις αρκετά, σκληραίνει πολύ καλά και γίνεται και πολύ ανθεκτικό)

(Στο βιβλίο θα βρείτε επιπλέον οδηγίες για ακόμη πιο "προχωρημένες" κατασκευές)

Καλό μας Σαββατοκύριακο!

Κατασκευές με πλαστικές τσάντες!

Δείτε πώς μπορείτε να ανακυκλώσετε τις πλαστικές σακούλες και να φτιάξετε διάφορα χρηστικά αντικείμενα Μπορείτε ακόμα και να κατασκευάσετε μια επαναχρησιμοποιούμενη τσάντα για τα ψώνια σας!

Τάκου και σε λίγο φτάνει, για φιλί και για στεφάνι!

Λοιπόν το θέμα της δημιουργικής απασχόλησης με τα παιδιά μας στο σπίτι, είμαι σίγουρη πως απασχολεί πολύ πολλούς. Εδώ δείτε μια ακόμη ιδέα: αφού περάσαμε τόσο ωραία με το πρόχειρο χειροποίητο αργαλάκι μας, είπα να το κάνουμε ένα βήμα πιο επαγγελματικό. Βρήκα αυτό εδώ (θα βρείτε κι άλλα, καταπληκτικά υλικά, εργαλεία, ιδέες κι ένα σωρό ενδιαφέροντα για κατασκευές και είναι και ελληνικότατο), το παρήγγειλα, το έλαβα πολύ άμεσα, το συναρμολογήσαμε και ιδού:

Η ιδέα είναι πολύ απλή, μπορεί να γίνει εύκολα και με ήδη υπάρχοντα υλικά στο σπίτι (4 πηχάκια για το σκελετό, μερικά καρφάκια κι 1 λεπτό πηχάκι για τη σαϊτα που το τρυπάμε στη μια άκρη & το κάνουμε μυτερό στην άλλη) Το πόσο ωραία είναι τέτοια προτζεκτάκια, ας μην το ξαναλέω, για εμένα πάντως έχουν φτάσει στα όρια εμμονής! Μουσικούλα και χειροτεχνίες, τι να πω, τα καλύτερα απογεύματα.. Μη δίνετε σημασία στον τίτλο, δεν πέφτουμε σε στερεοτυπικά κλισέ, μπορεί να απασχολήσει άριστα και αγοράκια.

Τελευταία ενημέρωση: μπορείς πια να βρεις και σ' εμάς, δες και τον αργαλειό της 4Μ στην Ecofamily.gr

Πολλές χρήσεις για πιάτα μιας χρήσης!

Πρόσφατα μυήθηκα (άργησα, το ξέρω..) στον κόσμο των χειροτεχνιών με χάρτινα πιάτα κι από ο,τι κατάλαβα είναι πολύ δημοφιλείς (έως κοινότυπες πλέον). Ε, λοιπόν, δοκίμασα κι εγώ και περάσαμε ένα υπέροχο απόγευμα "Χριστουγεννιάτικων χειροτεχνιών" με τα παιδιά μου! Με ένα πολύ πρόχειρο ψάξιμο στον ιστό, προκειμένου να υλοποιήσουμε τελικά κάτι (στα παιδιά των ηλικιών που διαθέτω, κάτω των 5 δηλαδή, το επίμονο σερφάρισμα της μαμάς προκαλεί έντονα συμπτώματα) βρήκαμε αρκετές ιδέες...

Και φυσικά... αφού το κάνεις, γιατί να μην το κάνεις σωστά? Τα πιάτα από ζαχαροκάλαμο αποδείχτηκαν πολύ σταθερά και απορροφούν πολύ καλά κόλλα και μπογιές! Και μείωσαν και το οικολογικό μας αποτύπωμα (αν και άλλα, πιο χρωματιστά αποτυπώματα, ίσως παραμείνουν...) Ένας τάρανδος - θήκη για κάρτες, αγγελάκια και χιονάνθρωποι ήταν τα ταπεινά μας έργα, και με σεμνότητα σας παραθέτω φωτογραφικό υλικό:

ο τάρανδος - θήκη για κάρτες (η ιδέα και οι οδηγίες εδώ)

το αγγελάκι - δεν είναι το μόνο.. (η ιδέα και οι οδηγίες εδώ)

κι ένας χιονάνθρωπος (επίσης εδώ)

(τα φωτάκια συγκεντρώθηκαν για τις ανάγκες της φωτογράφησης)

*Θα ήθελα πολύ να φιάξουμε κάτι λιγότερο ξενίζον, ας πούμε ένα Χριστουγεννιάτικο καραβάκι - θήκη για κάρτες, αλλά αδυνατώ να δεσμευτώ, απλά επιφυλάσσομαι!