μια κακή, κακή μαμά μπλόγκερ επιστρέφει στη φάκα...

Κοιτάζω την ημερομηνία της τελευταίας μου ανάρτησης και δακρύζω.. Κοίτα, σαν θέμα, δεν είναι κακό: "δωράκι στον δάσκαλο" -τώρα για τη νέα σχολική χρονιά, για την παλιά, τι τα θες.. Κι ότι είχα πιστέψει πως θα μπορέσω να γίνω συχνή κι επίκαιρη! Λοιπόν για να βοηθήσω τους -όποιους- αναγνώστες μου να μην με εγκαταλείψουν χωρίς τύψεις, θα σας σερβίρω το ξεκίνημα μιας ανάρτησης που προσπάθησα να ανεβάσω λίγο πριν επιστρέψουμε από τις διακοπές μας, έτσι για να με πονέσετε λίγο, που βασανιζομαι, που δεν έχω σήμα, δεν έχω κομπιούτερ, δεν έχω ειρμό, ψευτοκουλτουρίζω, γράφω πάντα νύχτα μιας και τα παιδιά έμαθαν το παιχνιδάκι μου και στήνονται στην οθόνη να δουν τι θα γράψω (είχε και τα ωραία του πριν μάθουν να διαβάζουν).. Ιδού το λοιπό, ψέξτε ελεύθερα αλλά πάρτε και μια δωρεάν δόση καλοκαιρινών εικόνων, γιατί είμαι και άνθρωπος που θέλω να μοιράζομαι (μπλιαξ) και ξέρω πως οι περισσότεροι είμαστε πλέον, Σεπτέμβρη μήνα, α ι χ μ ά λ ω τ ο ι της καθημερινότητάς μας. Βαρύ ακούγεται, να το σβύσω; Όχι, άσε, εδώ θα διαβάσουν άλλα κι άλλα αλλοπρόσαλλα, αυτό σε μάρανε. Κι αν αντέξετε μέχρι τέλους, ίσως μάθετε και κάτι.

το χέρι του κυρ-Καμπόσου

Έγραφα: " Πρωτη φορα γραφω απο ταμπλετ με το δαχτυλακι στην οθονη. Οχι, σας προειδοποιω, δεν θα βαλω τονους οσο κι αν με τσαντιζει το κειμενο μου ετσι, αγαπω τα Ελληνικα αλλα μεγαλωνοντας μαθαινω να ελεγχω τον βαθμο αυτοκαταστροφικοτητας μου και το να τονιζεις τις λεξεις σε μεγαλο κειμενο με το ακροδαχτυλο παει πολυ. Αρκει που καθε τοσο σηκωνω το ταμπλετι ψηλα για να πιασει σημα... Λοιπον γραφω γιατι σε 3 μερες επιστρεφουμε απο τις ομορφες οικογενειακες μας διακοπες και βλεπω ηδη τη φακα με την πορτα ανοιχτη. Μια μπουκαπορτα θα μας αδειασει μες στη φακα που πια δεν εχει καν τυρι, κι εγω το σκεφτομαι απο 'δω, το σκεφτομαι απο 'κει (αποστροφους δεν ειπα οτι δεν θα βαζω :-Ρ) και προσπαθω να το αναλυσω, αφου γνωριζω πως δεν μπορω να το αποφυγω. Τι ειναι η φακα; γιατι ο τοπος που ζω να μου δημιουργει αυτο το συνειρμο;; αρκει μονο η φυσιολατρικη μου φυσις για να τον δικαιολογησει; ειναι δηλαδη η απωθηση μου για την πολη που το κανει αυτο; (ειδικα στις λεξεις με 2 τονους, θελει πολυ σθενος για να κρατησω την αρχικη μου δεσμευση, αλλα δε λυγαω τοσο ευκολα...)

Θυμαμαι καποιο παρελθον καλοκαιρι που προσπαθωντας παλι να δω τι μου φταιει και αλλιως νιωθω στις διακοπες κι αλλιως στην καθημερινοτητα μας, ειχα προσανατολιστει στο οτι η τουριστικη θετικη διαθεση ειναι που κανει τη διαφορα, το ειχα γραψει κι εδω μαλιστα. Περσι παλι, παρηγοριομανε ζωγραφιζοντας. Φετος μου ηρθε κατι αλλο.

Παρενθεση. Γιατι το ζαλιζω τοσο; οχι μονο γιατι ο συμβιβασμος της εθελουσιας επιστροφης μου στο κλουβακι μου, μου πεφτει βαρυς στο στομαχι ή (ενας τονακος ας μου επιτραπει...) στον εγωισμο μου, αλλα γιατι υποψιαζομαι πως παρομοια συναισθηματα απο την πλευρα της μητερας ενδεχεται να μεταφερουν τοξικοτητα στα παιδακια, ακομη κι αν μενουν ανεκφραστα, η καλυτερα ειδικα οταν μενουν ανεκφραστα. Τοξικοτητα υποψιαζομαι παλι, αν οχι μεγαλυτερη, τοτε συγκρισιμη με αυτη των φαρμακων που προσπαθουμε ευλαβικα να αποφυγουμε να τα ταισουμε (θα πεθανω, που ειναι τα διαλυτικα;;;). Πειτε με υπερβολικη, αλλα ετσι αισθανομαι, πως ο,τι κι αν εχω, καλα θα κανω να το λυσω (οπως λενε και τα παιδια μου στα τσακωματα τους, εχεις προβλημα; παρε χαρτι και μολυβι και λυσ' το..) οχι μονο απο ευθυνη για τα παιδια μου αλλα πρωτιστως για εμενα την ιδια. Τωρα γιατι το κανω ετσι ερασιτεχνικα και μονη μου και δεν παω να κοιταχτω σε κανα γιατρο (οχι, πες μου πως δεν το σκεφτηκες, ειδικα μετα τις παρενθεσεις περι των σημειων στιξης) και μαλιστα γιατι το κανω και δημοσιως, επιφυλασσομαι. Σε άλλη συνεδρία. Οπως και να 'χει, την ξεκινησα την αναρτηση, κι ειμαι μαχητρια εγω, δεν τα παραταω ετσι ευκολα. Ειδες και με τους τονους, βραχος... Και καπου ειχα ανοιξει μια παρενθεση. Α, εκει, πριν την τοξικοτητα. Για να πω εν τελει, τι νομιζω οτι φταιει. Και αισθανομαι οτι δεν μπορω να το εκφρασω καθαραααα.... Το ειχα, προς στιγμην το ειχα εντοπισει!.. Αν εχετε παντως καποιο τηλεφωνο απο καποιο καλο γιατρο, Αθηνα μενω, νοτια προαστια κατα προτιμηση, στειλτε ινμποξ. Χε, χε, διασκεδαζω, τι ομορφα, ειχα καποτε κι εγω καποιους αναγνωστες, τωρα πια... καλη τους ωρα!... Αν πω οτι γραφω σχεδον αποκλειστικα νυχτα κι οτι η μανουλα δεν το σηκωνει πια το ξενυχτι, θα βοηθησει;

Λεω να σας βαλω καναδυο ευχαριστες φωτογραφιουλες να ξεχαστει το ολο θεμα, τι αναλυση, ποια αναλυση, ενα αστειο καναμε βρε αδερφε...

Τι αλλα νεα; Καναμε και μπολικο καμπινγκ, σας τα 'πα; Να, για δες εδω... Ουπς, τι, δεν το τραβηξα με το ταμπλετ; Α, τι, κι η φωτογραφικη δε συνδεεται στο ταμπλετ; Μωρε εγω θα την κανω την αναρτηση, ο κοσμος να χαλασει! Θα την κανω, κι ας μου βγει και σε κακο... Να, εδώ, είχα ανεβάσει κανα-δυο:

Σε οργανωμενο camping με την αγαπημενη, αγαπημενη μας σκηνη, που μονο να μυριζω την πλαστικουρα της τρελλαινομαι!! Παρε καλη σκηνη και θα με θυμηθεις, outwell παιδι μου, αποσβεση σιγουρη!

Εδω την 1η μερα μας στο νησι, το παιξαμε μαγκες και λιγο πιο χυμα, ελευθερη κατασκηνωση σε παραλια της αρεσκειας μας αλλα μειναμε ξαγρυπνοι με πολλαπλες αιτιασεις.. Αποσβεσαμε το κοστος της μιας εκ των δυο popup σκηνων μιας και το καναμε για μονο μια νυχτα - αφασια το pop-up στην πραξη!

Να, οριστε και κατι αλλο ενδιαφερον, ανεβηκαμε και μια κορυφη αυτο το καλοκαιρι, την πρωτη των παιδιων, 5 ωρες συνολικα η πορεια και αρκετα δυσκολη αναβαση παρακαλω... Σημειωτεον, τα παιδια (δημοτικου) την εβγαλαν παλληκαρισια - εγω  παλι οχι.. Ειχα χρονια να περπατησω και μαλλον γερασα και λιγουλακι και στα μισα της επιστροφης εγινα ρομπα... τα γονατα μου, αχ και βαχ και γενικως πηραμε και τη θεια μαζι και καθυστερησαμε. Ας όψεται το ένδοξο ορειβατικό μου παρελθόν...

Εδω λιγο πριν την κορυφη, σε ενα απαγγειο που βρηκαμε να κουρνιασουμε γιατι ξυριζε, και το κλου, που δεν φαινεται βεβαια, οτι βλεπαμε απο ψηλα δελφινια να ξεπετιουνται στο βαθος, ολοκληρα κοπαδια!!

 Και κατι ακομη για να ξεχαστουμε... Να, εδω εμεις καλα περναμε, τρωμε και πλουσια γευματα, φαγαμε και κοχυλια βραστα με ψιλοκομμενη αμμο, φαγαμε και ασπρα βοτσαλα τηγανητα, που να σας τα λεω..

Εδω σουτζουκακια με μακαρονια, βλητα και μπιφτεκι σχαρας.

και αμμάνθρωπο φιάξαμε...

 

και κατι ψιλοζωγραφισα, κακη φωτογραφια αλλα κατι φαινεται..

..........................................................................................................................................................

Και κάπως έτσι, απλά και άδοξα, εγκατέλειψα τη στερνή καλοκαιρινή μου απόπειρα ανάρτησης, λίγο πριν να χαράξει σ' ένα όμορφο ελληνικό νησάκι.

Τώρα, σκεπτόμενη λίγο (έστω, ελάχιστα) πιο ψύχραιμα, έχω να πω:

Θυμάμαι πια αμυδρά πως αφορμή για την παραπάνω (πανάθεμά την) ανάλυση, ήταν μια διαπίστωση πως στις μεγαλουπόλεις μη έχοντας ουσιαστική επαφή με τους φυσικούς μας γείτονες χάνουμε και τη σύνδεσή μας με τον τόπο και μπλα μπλα μπλα και θετικά παραδείγματα και να'χαμε να λέγαμε. 

Μα νομίζω πως όντως η πόλη είναι κλουβί! Είναι τόσο απλό, δεν θέλει ανάλυση! Είμαστε σε ένα μεγάλο κλουβί. Αφύσικο, χωρίς μεγάλο ορίζοντα βιωσιμότητας και συχνά απλά άσχημο και βρώμικο. Γιατί να το κρύψωμεν; Κι εγώ έμαθα να αγαπώ στοιχεία της πόλης και σίγουρα η πόλη έχει πολλά θετικά, σκέψου όμως συνολικά τον τρόπο που ζεις σε αυτήν, δεν είναι εν πολλοίς αφύσικος; Οπότε γιατί να μη νιώθω σαν το ποντίκι που πάει μόνο του στη φάκα όταν γυρίζω σπίτι; Ποιός δεν έχει νιώσει άραγε κάπως, πλησιάζοντας τον τσιμεντένιο όγκο της Αθήνας επιστρέφοντας είτε από τη στεριά είτε από τη θάλασσα μετά από όμορφες διακοπές;

Ως τώρα ήθελα απλά να μάθουν τα παιδιά μας (που γεννήθηκαν στην αιχμαλωσία, για να χρησιμοποιήσω όρους ζωολογικού κήπου) να επιβιώνουν και σε συνθήκες ελευθερίας. Πειραματιζόμενη π.χ. ως έρμπαν γκάρντνερ, για να το πω απλά, όπως έγραφα κι εδώ παλιότερα. Αλλά πέρα από αυτό, σε προσωπικό επίπεδο με πλήρη συνείδηση της πολυτέλειας να έχουμε (προς το παρόν τουλάχιστον) το δικό μας, έστω και νοικιασμένο, κλουβάκι και τη δυνατότητα να μπαινοβγαίνουμε, όσο περνάει ο καιρός υποψιάζομαι πως αυτή η πολυπόθητη υπαίθρια ομορφιά και ελευθερία μπορεί να γίνει ενδεχομένως περισσότερο μια εσωτερική κατάσταση μπρος στις αρετές της οποίας ωχριά η ομορφιά του τόπου.  Αν δηλαδή εστιάσεις στην ομορφιά και τη χαρά που σου προκαλεί ας πούμε ένα ωραίο τοπίο, κι αυτή την αίσθηση διατηρήσεις μέσα σου ή καταφέρεις να έχεις αυτή την χαρά και τη γαλήνη και χωρίς το τοπίο, περνάς σε ένα πιο ανεβασμένο λέβελ του παιχνιδιού.. και γλιτώνεις και τη μετακόμιση! Όχι, σοβαρά τώρα, δεν ξέρω τι και πώς κατάφερα να μεταφέρω από τη σκέψη μου, αλλά νιώθω πως ειδικά εμείς οι γυναίκες αν διατηρήσουμε την ομορφιά μέσα μας κι όχι ένα κακοχτισμένο συγκρότημα απωθημένων κουτσομπολοστραβών πληγωμενοκατσούφικων πολυκατοικιών, μπορούμε να ζήσουμε κι εμείς καλά και οι οικογένειές μας καλύτερα ανεξαρτήτως τόπου. (όσα δε φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια θα σκεφτείς πιθανόν, για να το γειώσω τελείως... δεν ξέρω, ίσως να'ναι κι έτσι, εσύ αποφασίζεις!)

Λοιπόν, επειδή υποσχέθηκα και κάτι στην αρχή, ήξερες εσύ πως μπορείς να βρεις το καλοκαίρι φυτίλια για το καντήλι σου (ή το λυχνάρι σου βρε αδερφέ, αν δεν είσαι και τόσο θρήσκιος) στους αγρούς; Εγώ ως πέρυσι ομολογώ δεν το ήξερα και αν και έχουμε παράδοση να κρατάμε αναμμένο καντηλάκι στο σπίτι μας, χρησιμοποιούσα κάτι κερωμένα φυτίλια του εμπορίου. Λοιπόν το φυτό Λουμινιά, (ballota acetabulosa αν γκούγκλισα σωστά) είναι πολύ διαδεδομένη στην ελληνική ύπαιθρο και το καλοκαίρι μαζεύοντας λουμίνια από λίγα κλωναράκια μπορείς να έχεις να ανάβεις το καντήλι σου για όλο το χρόνο! Το φυσικό λουμίνι αν το βουτήξεις στο λάδι πριν το ανάψεις, βγάζει μια φλογίτσα γλυκιά και δυνατή που διαρκεί! Άσε που είναι και μια ωραία ασχολία για τα παιδιά, η συλλογή, η διαλογή και το άδειασμα των λουμινιών από ένα μικρό μαύρο σποράκι που έχουν στη μυτούλα τους. Εμένα με εντυπωσίασε αυτή η, άλλη μία, μικρή παροχή της φύσης.

Τέλος, πρέπει να γράφω πιο συχνά μπας και κάνω και μικρότερες αναρτήσεις. Το ξανα-παράκανα!!

Όποιος κατάφερε να παρακολουθήσει το συλλογισμό μέχρι τέλους, μπορεί να διεκδικήσει πλούσια δώρα με μόνη υποχρέωση να σχολιάσει την παρούσα ανάρτηση σημειώνοντας και το ονοματεπώνυμό του. 

Ενημέρωση για την κατακύρωση – Παραλαβή των Δώρων. Ο Διοργανωτής θα ενημερώνει όλους τους συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό σχετικά με τα στοιχεία των νικητών, με ανάρτηση των στοιχείων αυτών στο Διαδικτυακό Τόπο και ειδικότερα με ανάρτηση αποκλειστικά και μόνο του ονοματεπώνυμου των νικητών και όχι οποιουδήποτε άλλου προσωπικού δεδομένου αυτών. Ο Διοργανωτής θα επικοινωνήσει άμεσα με τους νικητές, ώστε να προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για την απόδοση των Δώρων σε αυτούς. Σε περίπτωση που κριθεί ότι η συμμετοχή του δεν ήταν έγκυρη, το πρόσωπο αυτό χάνει οριστικά το δικαίωμά του επί του σχετικού Δώρου, και η Διοργανώτρια δικαιούται να διαθέσει το Δώρο κατά την κρίση της. Κι αυτός που χάψει τους παραπάνω όρους, ανακηρύσσεται αυτόματα Υπερ-τυχερος και κοιμάται ήσυχος.

Ελληνικό καλοκαίρι, το χωριό της γιαγιάς και λίγος παιδικός ακτιβισμός. Γονείς, επενδύστε στα χωριά σας!

εκκλησία του Σωτήρος και τρία παιδάκια διστάζουν μπροστά στην σκοτεινή είσοδο

Μετρώ αντίστροφα τις μέρες περιμένοντας την ώρα που θα φτάσουμε στο χωριό. Το χωριό της μάνας μου, που από μικρά όλοι μας λέγαμε "το χωριό μου". Κάποιοι ακούγοντάς μας νόμιζαν πως γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σε χωριό κι ακολουθούσε πάντα αυτό το "έλα!!" το ξαφνιασμένο όταν μάθαιναν πως είμαστε γεννήματα θρέματα Αθηνάκια των βπ..

Αν αγάπησα εγώ το χωριό μου, είμαι σί-γου-ρη πως μπορείς κι εσύ ν'αγαπήσεις το δικό σου. Ή να βρεις ένα ν'αγαπήσεις! Γιατί το χωριό μου δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο, πίστεψέ με, τίποτα... Ατενίζει ένα κάμπο κι όλη μέρα τα καλοκαίρια καίγεται και βράζει, δεν είναι βουνίσιο, δεν είναι ούτε κατά διάνοια παραθαλάσσιο, δεν είναι γραφικό, δεν έχει ιδιαίτερο πράσινο, δεν έχει ξακουστή ιστορία, δεν έχει ξεχωριστή τοπική κουζίνα, δεν έχει ούτε καν σούπερ-ιδιαίτερα ντόπια προϊόντα. Είναι ένα κλασσικό ελληνικό καμπίσιο χωριό, που δεν έζησε ποτέ ιδιαίτερες στερήσεις και που στο παρελθόν επιδοτήθηκε όπως έπρεπε για να πάρει το παιδί τουλάχιστον μια μπέμπα (BMW αν δεν το'πιασες..).

Είναι όμως το χωριό που πέρασα τα παιδικά μου καλοκαίρια παίζοντας μπουγέλο με το λάστιχο στις πλάκες της αυλής. Που μου έμαθε μόνο του τα μυστικά του, που δεν φαίνονται εύκολα με το μάτι του επισκέπτη αλλά οι παιδικές αισθήσεις αποκωδικοποιούν κι αφομοιώνουν. Ναι, αν έρθεις σαν επισκέπτης δεν έχεις ίσως κάτι να παινέψεις στο χωριό μου. Όμως -κι εδώ τα λόγια μου φτωχαίνουν, το χωρίο είναι Χωριό. Ναι, ναι.. Όπως το ακούς! Τόσο απλά.

Γύρω βλέπεις ελιές και κυπαρίσσια, χωράφια, ελιές και κυπαρίσσια. Και πριν το καταλάβεις, ηρεμείς.

Και θυμάσαι τις ιστορίες της γιαγιάς σου. Που έλεγε πώς πήγαινε με τις κοπέλλες στη βρύση, αλλά αυτή δεν καθόταν ποτέ στη "ρούγα". Πώς πήγαιναν στο νερόμυλο να πλύνουν, πώς έβαφαν τα νήματα για τον αργαλειό, πώς ο θείος ο Γιάννης έπεσε να πεθάνει που δεν του δίναν τη Γιαννούλα, πώς γέννησε πιασμένη από την πόρτα, πώς της έπεσε η μάνα μου απ' το δέντρο που την πήρε μωρό κοντά στο χωράφι και την έπιασε ο ήλιος ώσπου να την σηκώσουν και κάηκε, πώς έφερνε ο παππούς κάθε ξένο να κοιμηθεί στο σπίτι και τον πέρναγαν για τον πρόεδρο, πώς του πατέρα της βρήκαν μόνο τα γυαλιά που τον πήραν οι αντάρτες, πως ο Θιός ξέρ' καλύτιρα, δεν είνι βλάχος ο Θιός..

Ένα κυπαρίσσι δίπλα στο δρόμο. Το τίποτα θα πεις... Για μένα, παίζει και να'ναι.. οι πινέζες, που συγκρατούν την επιφάνεια της ελληνικής γης.

Συχνά ακούω μαμάδες που μου λένε πως δεν αντέχουν τα χωριά. Δεν έχουν άδικο. Στο χωρίο θα έρθεις αντιμέτωπος με νοοτροπίες παλιές, που θα σε ξενίσουν. Δεν θα περάσεις απαρατήρητος. "Τίνος είσ'ισύ;;;" Και ξέρουν τα πάντα, πριν από 'σας για 'σας.. Για εμένα πάντως σημασία έχει το πού εστιάζεις. Εγώ εστιάζω στην ομορφιά της συνέχειας, την ενεργοποίηση της κυτταρικής μνήμης (εχμ.. ελπίζω να υπάρχει κάτι παρόμοιο, ωραίο μου ακούγεται πάντως, επαρκώς κουλτουρέ..). Η γιαγιά μου κάποτε, έβλεπε μέρα νύχτα τους ίδιους 5-10 γειτόνους, ήταν όλος της ο κόσμος. Κι ήταν τεράστιος ο κόσμος της. Κουβαλούσε πολιτισμό τόσων αιώνων, αυτή η γυναίκα που είχε συναναστραφεί μετρημένες στα δάχτυλα γυναίκες, τις ίδιες που το βλέμμα τους προσπαθώ εγώ να αποφύγω όταν προχωρώ με μεγάλα βήματα προς το αμάξι μου, τραβώντας τα παιδιά μαζί μου προς μια ενδιαφέρουσα εκδρομή. 

Αν χαλαρώσεις πιστεύω σ' αυτό το κοινωνικό κομμάτι, θα σταματήσεις να ψάχνεις αγωνιωδώς για φτηνούς και μπέϊμπι φρέντλι προορισμούς και θα ρίξεις καμμιά ματιά και στο ξεχασμένο σπίτι στο χωριό. Που δεν έχει το'να, δεν έχει τ'άλλο, θα είναι εκεί κι η πεθερά που μαγειρεύει λιπαρά, που δεν θα ξέρεις τι να κάνεις εκεί το παιδί και που δεν θα βρεις παιδότοπο! Τα παιδιά δεν θέλουν πολλά όμως, συνήθως εμείς είμαστε που τα θέλουμε. Τα παιδάκια με ένα λάστιχο στην αυλή (και με μια μαμά χαρούμενη) το βγάζουν το καλοκαίρι.

όλη μέρα, κάθε μέρα!

 Η προτροπή λοιπόν του ποστ είναι μία: 

Γονείς, επενδύστε στα χωριά σας! 

Επενδύστε χρόνο και η ανταμοιβή δεν θα αργήσει. Αν δε, το πράγμα εθνικώς εκτροχιαστεί, θα έχετε και κάπου να τη βγάλετε :-Ρ. Σας το λέω εγώ, που άρχισα να πηγαίνω στο χωριό ευλαβικά κάθε καλοκαίρι από τότε που πρωτογέννησα, 11 χρόνια πριν, στο χωριό που περιέγραψα πιο πάνω για να μην ξεχνιόμαστε, και που φέτος που πήγαμε για Σαββατοκύριακο τα παιδιά έπαθαν όπως πάντα, ξανά πολιτιστικό σοκ και ήθελαν να μείνουμε για πάντα εκεί. Στο μικρό, ελάχιστο σπιτάκι με το ένα και μοναδικό δωμάτιο, αλλά δίπλα στην πλατεία, που μπορούν πια να πάνε μόνα τους χωρίς λουράκι και συχνότητα "πάω το σκύλο μου για βόλτα" όπως συνηθίζουμε να βγάζουμε τα παιδιά στις παιδικές χαρές. Ας αφήσουμε τα παιδιά να ζήσουν απλά πράγματα σε αργούς ρυθμούς, να δουν κοτούλες, να κάτσουν κάτω από το πλατάνι της πλατείας, να ανάψουν τα καντηλάκια στο ξωκκλήσι του χωριού. Και όσο αρχίζουμε κι εμείς να γλυκαινόμαστε και να ψάχνουμε τον φαινομενικά αδιάφορο τόπο, όλο και κάτι τις θα ανακαλύπτουμε. Κάνα αρχαιολογικό χώρο, κανά βυζαντινό εκκλησάκι, στη χώρα που μας έλαχε, ο τόπος βράζει από κάτω...
Και τώρα εμείς εδώ οι έμπειροι μπλόγκερς, βιαζόμαστε, γιατί όπως πάντα, την έκανα την πατάτα και έκανα δημοσίευση πριν τελειώσω... Α, και δεν πρόκαμα να πω και το κλου, που θα αναρωτιέστε τι θέλει ο ακτιβισμός στον τίτλο! Ε, λοιπόν, το χωριό μου, όπως μάλλον τα περισσότερα ελληνικά χωριά, έχει μαζέψει και πολλούς μετανάστες που τρώνε τις δουλειές των ντόπιων, οι οποίοι θα ήθελαν πολύ να μείνουν στο χωριό και να φροντίσουν τα χωράφια αλλά ήρθαν αυτοί οι άτιμοι με τα χαμηλά μεροκάματα και είναι και ασύμφορο το χωράφι και καλύτερα να πάς για σεκιουριτάς στην πόλη να μην κινδυνεύεις κι όλας. Κι εγώ δηλαδή, άχτι τους έχω, γιατί θα θέλαμε πολύ να μαζέψουμε τις ελιές μας μόνοι μας, αλλά έχουμε κάτι υποχρεώσεις και κάτι παιδικά πάρτι στην Αθήνα, χώρια τις βαφτίσεις που σου τρώνε όλα τα Σαββατοκύριακα, και στο κενό, τσουπ, πάνε και προσφέρονται αυτοί οι άτιμοι οι ξένοι που τρώνε τις δουλειές που έλεγα και τι να κάνεις, τους παίρνεις. Ε, λοιπόν, πριν κανα-δυό χρόνια, πάμε στο χωριό, κι εγώ με την όμορφη φολκλορική μου διάθεση, πάω λίγο πιο έξω και μένω κάγκελο! Δεν ξέρω αν θα βρω τη φωτο που τράβηξα, την έχω κάπου, αλλά σε ένα τοίχο αποθήκης στην έξοδο του χωριού, ένα ωραιότατο μήνυμα φαρδύ-πλατύ, ερχόταν να τονίσει αυτό το πρόβλημα με αυτούς που τρώνε δουλειές που έλεγα πιο πάνω. Και σωριάστηκαν στο χώμα οι ρομαντικές μου αναμνήσεις και νομίζω άκουσα τριγμούς από τα κόκκαλα του φιλόξενου παππού.  Πήραμε λοιπόν μπογιά και πινέλα και πήγαμε με τα παιδιά (εγώ με την ψυχή στο στόμα γιατί ήμουν μόνη με 3 κουτσούβελα και το έπαιζα και μάγκας) και βάψαμε τον τοίχο. Και νομίζω ό,τι και να πεις, όταν τα παιδιά σε βλέπουν, όμορφα και ωραία να αναλαμβάνεις να κρατήσεις εκεί που μπορείς τα πράγματα στο επίπεδο που θέλεις, παίρνουν επίσης όμορφα και ωραία μηνύματα. Αυτά, ελπίζω να καταλάβατε κάτι, θα επανέλθω για διορθώσεις, εις το επανιδείν, ευχαριστώ που με ακούσατε, που θυσιάσατε τον πολύτιμο χρόνο σας για τα ταπεινά γραπτά μου, είστε ανεκδιήγητοι και χιλιοτιμημένοι, παραμένω ταπεινός σας υπηρέτης.

Καλώς ήρθες καλοκαίρι

4 μυστικά για να μάθουμε πλέξιμο στα παιδιά, ακόμη κι όταν οι ίδιες δεν έχουμε ιδέα... ναι! τα παιδικά χεράκια κάνουν θαύματα με το βελονάκι!!

Ναι.. και δεν έγινε βάσει σχεδίου... Απλά έτυχε να δείξει στην μεγάλη μου κόρη (11χρ.) μια φίλη της λίγο μεγαλύτερη βελονάκι, πήραμε μαλλιά (καινούριο υλικό - άλλο που δεν ήθελα!), μπήκαμε μετά στα ιντερνέτς κι έγινε χαμός!! Εγώ αν και δεν είχα ιδέα από πλέξιμο (δεν το αρνούμαι πως ενδόμυχα ίσως τελικά το σνόμπαρα και λίγο, ως μη απολύτως δημιουργικό με την αρτιστίκ έννοια, η έξυπνη) με την -όποια- εμπειρία μου με τα παιδιά, διέγνωσα απλώς τον τρόπο και επέλεξα το πλάνο για να δω τι θα κάνει, χωρίς η ίδια να μπορώ να βοηθήσω στο ελάχιστο επί της ουσίας της τεχνικής.

ένας πολύ επιτυχημένος και πανεύκολος λαιμός, είναι η επιλογή μου για 1η επαφή με το βελονάκι. Επινόηση της περιστέρας μου (έτσι την έλεγα και προ εκλογών..).

Τι θέλω να πω:

1. Παρακάμψαμε το στάδιο της εξάσκησης, που συχνά επιλέγεται για να δείξουμε στο παιδί βελονάκι. Είμαι πιο πολύ της άποψης "βουρ στον πατσά" κι ο,τι γίνει, που θα γίνει μια χαρά!

Εμένα είχε προσπαθήσει η κακομοίρα η γιαγιά μου, δεινή πλέχτρα, να μου δείξει γαϊτανάκι, με λεπτό νήμα. Οκ, το έμαθα, αλλά έπλεκα, έπλεκα, έπλεκα χιλιόμετρα γαϊτανακίου χωρίς να καταλαβαίνω τι κάνω... ώσπου βαρέθηκα για πάντα.

2. Επιλέξαμε πολύ χοντρό μαλλί και αντίστοιχο βελονάκι, για να μπορεί να έχει ολοκληρωμένο αποτέλεσμα γρήγορα. Επίσης πολύ σημαντικό. Να φτάσει σύντομα να ολοκληρώσει κάτι, που θα είναι "κάτι", όχι ας πούμε ένα πετσετάκι αλλά ένας λαιμός ή ένα σκουφί ή οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή να δωριστεί από το ίδιο το παιδί.

3. Επιλέγουμε ένα πολύ απλό θέμα, τι δηλαδή θέλουμε να πλέξουμε. Δική μας επιλογή ήταν ένας σκούφος, αν και θα πρότεινα για αρχή ένα κλειστό κασκόλ - λαιμό. Ανάλογα με την επιλογή μας, αναζητούμε βιντεάκια με οδηγίες - υπάρχει τόση πληροφορία από έμπειρες πλέχτρες από όλο τον κόσμο, που γιατί να περιμένεις να μάθεις η ίδια για να δείξεις στο παιδί;; Μετά την επιλογή που κάναμε παρέα, εγώ την άφησα μόνη της με βιντεάκια που βρήκαμε στο youtube, και είχε τόση πλάκα, περάσαμε 1-2 απογεύματα με τη φωνή μιας γλυκιάς κοπέλλας συντροφιά, και το βιντεάκι της σταμάτα-ξεκίνα... Και όταν η Ευανθία ολοκλήρωσε το πρώτο της σκουφί, ένιωσα τόσο μα τόσο περίεργα! Την είχε μάθει μια κοπέλλα από ποιός ξέρει ποιά μεριά της Ελλάδας, που ούτε την ήξερα, ούτε με ήξερε! Ένιωσα τόση ευγνωμοσύνη, πραγματικά... αυτά είναι από τα όμορφα του νετ, οπωσδήποτε.

4. Για αρχή, δεν ασχοληθήκαμε με τεχνική και πώς το τρίβουν το βελονάκι. 'Οπως βολεύει, και με την εξοικείωση έρχεται και η τεχνική. Απελευθερωθείτε κυρίες μου! Εσείς που πλέκετε βέβαια ίσως έχετε άλλη άποψη, απλά νομίζω πως αρχικά καλό είναι το παιδί να κατανοήσει τις κινήσεις χωρίς να ασχοληθεί με την ακριβή θέση των χεριών και του νήματος για να μην μπερδεύεται να συντονίσει τα χέρια με τη σκέψη. Στην ουσία το βελονάκι, είναι ένας (διαφορετικός για κάθε βελονιά) επαναλαμβανόμενος σύνθετος κόμπος. Και κάθε παιδί μπορεί να μάθει να κάνει κόμπους!

Κι έτσι η Ευανθία κόλλησε, κόλλησε λέμε!! Σκουφιά, τσάντες, λαιμοί και δε συμμαζεύεται. Στην επόμενη φάση ξημεροβραδιαζόταν στις Κερασόπιτες, εξειρετικό blog με οδηγίες για πανέμορφα πλεκτά - εδώ είπαμε, δεν δίνουμε τόσο οδηγίες, όσο κεντρικές ιδέες για εμψύχωση :Ρ

Εγώ αρχικά είπα να μην ασχοληθώ, και για να της αφήσω το πεδίο ελεύθερο αλλά και γιατί δεν έδινα και πολλές ελπίδες στα εναπομείναντα ζωντανά εγκεφαλικά μου κύτταρα. Αλλά τελικά, αφού είδα πως κι εκείνη το ήθελε πολύ, έκατσα να μου μάθει και ναι, έμαθα. Μην περιμένετε πολλά, η Ευανθία ξέρει 5-6 πλέξεις, παγώνι, κουκουτσάκι και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο... Εγώ αρκέστηκα στο 2πλό κροσέ και σ'ένα άλλο, μάλλον μισό 2πλό, που με κάλυψαν προς το παρόν, και τώρα κάνω κάτι πασουμάκια - με βλέπω βέβαια να προχωράω, τώρα που βλέπω και την Ευανθία να κάνει κάτι τετραγωνάκια συγκλονιστικά... είναι τελικά κόλλημα το βελονάκι, ομολογώ και μετανιώνω πικρά που το σνόμπαρα!! (Δεν θα βάλω άλλες φωτό, αν κι έχουμε κάνει τόσα, μπας και βελτιώσω λίγο τη συχνότητα των αναρτήσεών μου..) Απλά ένα ακόμη: αφήστε τα παιδιά να σας διδάξουν κάτι! είναι περίεργη διαδικασία αλλά πολύ ενδιαφέρουσα!

Μάθαμε και στη μικρή, τη Μαρία (6χρ.) και μια χαρά κατάλαβε, αν και κατέληξε με κάτι δικές της παραλλαγές, ίσως δοθεί το όνομά της στις πλέξεις αυτές, δεν ήταν κακές!

η Μαρία πλέκουσα κουβερτάκι του παπαγάλου του Παύλου, για τις κρύες νύχτες του χειμώνα

Μάθαμε και στον Παύλο, κόντρα στα στερεότυπα, απλά του μένει να βρει κάτι που να του αρέσει να πλέξει για τον εαυτό του. 

Κλείνοντας, χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω.. θα έλεγα, αγαπητή αναγνώστρια, αγαπητέ αναγνώστη! Αγαπητέ αναγνώστη, αγαπητή αναγνώστρια: ήλθε ο καιρός του θερίζειν!... Μετά από τα χρόνια που περάσαμε, ιδιαίτερα με την πρώτη μου κόρη, με διάφορες χειροποίητες κατασκευές, επαφή με καινούρια υλικά, τεχνικές, επισκευές, ανακατασκευές και DIY ιδεούλες, το βασικό που ήθελα από τότε που ήταν μικράκι να νιώσει, το ένιωσε! Αυτό το φούσκωμα, τον ενθουσιασμό και τη γαλήνη που σου προσφέρει η ολοκλήρωση μιας δημιουργίας, που είναι το δια βίου εμβόλιο κατά της βαρεμάρας!  Έχει από μόνη της πολλά χαρίσματα και καλό χέρι, κοφτερό μυαλό και μάτι και μπορεί να το πάει αν θέλει και παραπέρα, αλλά το δικό μου το ζητούμενο κατ' αρχήν ήταν να μάθει να χρησιμοποιεί τα χέρια της. Δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι κάθε κορίτσι (για τα αγόρια δεν ξέρω αλλά νομίζω και αυτά σε άλλα πεδία) παραδοσιακά μάθαινε τέχνες όπως το πλεκτό, το κέντημα, η ύφανση. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς κάποιο ειδικό εξτραβαγκάντ ταλέντο. Ακούω συχνά: Ά, εμένα δεν πιάνουν τα χέρια μου! ούτε κουμπί δεν μπορώ να ράψω... Διαφωνώ καθέτως λοιπόν αγαπητοί και διαχωρίζω τη θέση μου ζητώντας την  ανάκτηση της επαφής της νέας γενιάς, του φυτωρίου αυτού του μέλλοντος, με την δημιουργία στις οικιακές της εφαρμογές, ξεκινώντας από τη διδαχή των κορασίδων του οίκου μας. Παραξενύχτησα μάλλον, πάνε και τα υπόλοιπα κύτταρα που λέγαμε... Άντε παιδιά, διαλυθείτε ησύχως...

Σας φιλώ και να μου σχολιάζετε πού και πού, ε; Σας βλέπω που με διαβάζετε, μη νομίζετε :-)

Και το καινούριο μου λογοτυπάκι πώς σας φαίνεται; ε;; εεεε;;; με τα χεράκια μου το έφκιασα κι αυτούνο...

Το νέο εθνικό νόμισμα, είναι εδώ!

Μια ωραία ιδέα για χειροτεχνία με τα παιδιά, είναι και η κατασκευή καλουπιών. Φτιάχνοντας ένα καλούπι από ένα αντικείμενο, μπορείς να το αναπαράγεις σε περισσότερα αντίγραφα κι όπως φαντάζεσαι οι εφαρμογές μπορεί να είναι πάμπολλες. Η ιδέα για τη συγκεκριμένη χειροτεχνία, προέκυψε μετά από μια επίσκεψη στο υπέροχο, νομισματικό μας μουσείο, σε συνδυασμό με την τωρινή… πολιτική συγκυρία. Δεν ήθελε και πολύ να αποφασίσουμε να κόψουμε δικό μας νόμισμα! 

Τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσετε είναι πολύ απλά, αλλά όπως συμβαίνει συχνά, δεν έχω ικανοποιητικές φωτογραφίες από τη διαδικασία που έγινε σε συνθήκες... αντίξοες. Οπότε:

• Για αρχή, φιάχνετε το πρωτότυπο, το αντικείμενο δηλαδή που θέλετε να αναπαράγετε, με πλαστελίνη. Εμείς για τα νομίσματα, κάναμε δίσκους από πλαστελίνη και μέσα χώσαμε διάφορα ψιλοπραγματάκια όπως ζωάκια από πλεϊμομπιλάκια, κοχυλάκια κλπ. Η μια πλευρά του πρωτοτύπου, καλό είναι να είναι επίπεδη.

• Ανακατεύετε σκόνη γύψου καλλιτεχνίας (δηλαδή γύψο ψιλό, για να αποτυπωθούν καλύτερα οι λεπτομέρειες - τον βρίσκεις σε χρωματοπωλείο) με νερό τόσο, ώστε να γίνει χυλός.

• Αδειάζετε τον γύψο σε ένα εύκαμπτο μπωλ ή φόρμα με διάμετρο (φυσικά) μεγαλύτερη από το αντικείμενο που έχετε φιάξει.

• Πιέζετε ελαφρά το αντικείμενο από πλαστελίνη στον γύψο, με την ανάγλυφη όψη προς τα κάτω χωρίς να το βυθίσετε ολόκληρο.

• Περιμένετε να στεγνώσει καλά ο γύψος (ο χρόνος ποικίλλει σχετικά με το πόσο υδαρής ήταν, δοκιμάστε με το νύχι σας, είναι έτοιμος όταν δεν χαράζεται εύκολα) και αφαιρέστε την πλαστελίνη. Το καλούπι είναι έτοιμο! Τώρα μπορείτε να ζουλήξετε κομματάκια πηλού στο καλούπι, και θα έχετε όσα αντίγραφα του πρωτοτύπου σας θέλετε, για πάντα!

Και μιας και είπα για το νομισματικό μουσείο, θα έλεγα επίσης, να πάτε, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μικρό και απολαυστικό, με υπαλλήλους ισάριθμους με τα εκθέματα (κακία). Γενικώς συνιστώ ανεπιφύλακτα την επίσκεψη με τα παιδιά σε κάθε μουσείο. Αρκεί να μην τους την κάνετε βασανιστική. Από την δική μου εμπειρία, οι επισκέψεις με παιδιά σε μουσεία, πρέπει να είναι σύντομες. Αφήστε τα παιδιά να σας δείξουν τον χρόνο, όχι με την ψυχολογία της μαμάς που ρωτά με αγωνία: "μήπως να φύγουμε τώρα αγάπη μου, κουράστηκες;", σαν να λέμε "καταλαβαίνω ότι είναι βαρετά, αλλά θα σου κάνει καλό, πίστεψέ με" αλλά με το πόσο βλέπετε να διαρκεί το ενδιαφέρον τους στα όσα συναρπαστικά έχετε να τους πείτε για τα εκθέματα. Κι αν δεν έχετε, απλά βολτάρετε με θετική διάθεση. Όχι, πράγματι, η επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό μας και στα παιδιά αλλά και σ΄ εμάς, είναι από τις εμπειρίες που δουλεύουν μόνες τους. Ενεργούν στον άνθρωπο με έναν τρόπο μυστικό και όμορφο, χωρίς απαραίτητα πολλά πολλά λόγια. 

Επίσης -πραγματικά σημαντικό- φορέστε όλοι κατάλληλα αναπαυτικά παπούτσια. Και επίσης, δεν είναι ανάγκη να εξαντλήσετε όλα τα εκθέματα. Αν η εμπειρία για τα παιδιά είναι θετική, με χαρά θα θελήσουν να ξαναπάνε. Μετά από κάτι πατ-κιουτ περάσματα από το μουσείο της Ακρόπολης, χαλαρά και αβίαστα (ενώ βεβαίως η ίδια έφριττα για το τι προσπερνούσαμε ξώφαλτσα) τα καμάρια κάνουν πάρτυ όποτε μπει στο πρόγραμμα μουσείο.

 Όπου κι αν βρεθείτε στην Ελλάδα, κάπου κοντά θα βρείτε και την ευκαιρία να μυριστείτε την ιστορία του τόπου. Από τα μεγάλα και γνωστά μας αρχαιολογικά μουσεία, ως τα κατά τόπους συχνά παραμελημένα, όπου περιμένουν νωχελικά κι αφημένα μάρμαρα να γνωρίσουν τα εγγόνια των χεριών που τα λάξεψαν.

 Αυτά τα εγγόνια ποζάρουν.

Αυτά μαγεύτηκαν!

Κι αυτά παίζουν με τη γάτα του αρχαιολογικού μουσείου Σύρου.

Λοιπόν, από επίσκεψη σε μουσείο, δεν έχω απογοητευτεί ποτέ, νομίζω γιατί πάμε για να αισθανθούμε ό,τι θετικό υπάρχει, κι όχι για να γκρινιάξουμε. Πράγματι έχουμε απίστευτα παραμελημένα μουσεία κι έχουν υπάρξει φορές που έχω φουντώσει, αλλά, επιτέλους, ας τους δώσουμε έναν λόγο ύπαρξης.  

Σημείωση: αυτό το καλοκαίρι μην χάσετε την έκθεση για το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Και πριν πάτε, δείτε και το ντοκυμαντέρ για τον μηχανισμό (σε 5 μέρη, αξίζει κάθε λεπτό!)

Κι ένα κολλάζ από επίσκεψη του χειμώνα. Το μουσείο μπορεί να είναι από συγκινητικό μέχρι αφόρητα εκνευριστικό και οι ισορροπίες εύθραυστες. Κι οι Ελληνίδες μας  τόσο μόνες, αποκομμένες και ξένες σε ξένους τόπους. Ειδικά με την Αφροδίτη εγώ τρελλάθηκα... Δεν την περίμενα τόσο υπέροχη, κι έτσι όπως στέκει ανάμεσα στις ορδές των τουριστών, πραγματικά σαν να την έχουν να εκπορνεύεται για μια φωτογραφία. 

Αυτά. Ως το επόμενο 3μηνο που θα ξαναβρώ χρόνο για ανάρτηση :-)

 *Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν χωρίς φλας

Ψηφιδωτό με τα παιδιά

Όλον αυτόν τον τελευταίο καιρό (και δεν είναι λίγος), είμαι σε μια εντελώς μουδιασμένη κατάσταση, άκρως... αντιμπλογκαριστική. Δυσκολεύομαι να μιλήσω για οτιδήποτε ελαφρύ κι υγιεινό, υπό το βάρος των εθνικών συνθηκών. Δεν μπορώ να ποστάρω κατασκευές και οικολογήματα (κι ας συνεχίζουμε να χειροτεχνούμε ασύστολα κατ' οίκον). Μα προσφάτως κάτι φωτίστηκε και (αν και στοιχηματίζω ότι τελικά δεν θα καταφέρω να το μεταφέρω επιτυχώς) θέλω να προσπαθήσω να το πώ μιας και -για άγνωστο λόγο κι ενώ το σύμπαν γκρεμίζεται- νιώθω συνεχόμενη βαθιά αισιοδοξία. 
Έτσι λοιπόν σήμερα το μενού θα έχει μια ιδέα για χειροτεχνία με τα παιδιά, συνοδευόμενη από άτακτες σκέψεις και για επιδόρπιο τούρτα με θέμα εθνικόν. Ψηφιδωτό πολλών επιπέδων!

Πουλάκι ψηφιδωτό από την περιστέρα μου

Από καιρό είχα τον πόθο να παίξουμε με τα παιδιά τους ψηφοθέτες. Στόχος μου σε αυτές τις κατασκευές είναι πάντα το χαλαρό παιχνίδι και η απλή επαφή με διάφορες τεχνικές (κι έχω δει στην πράξη ότι έχουν πολλά να μάθουν μέσα από το παιχνίδι αυτό). Έτσι, χωρίς να είμαι η ίδια καθόλου ειδική, και μετά από διάφορες δοκιμές, διάβασμα και συμβουλές από ειδικούς, προτείνω την εξής, ενδεχομένως ανορθόδοξη εφαρμογή, προσαρμοσμένη για παιδιά δημοτικού και όχι μόνο (η Μαρία μας είναι 4,5 και μια χαρά τα πήγε) για μια εύκολη, πρώτη επαφή με το ψηφιδωτό:

• Για να μπουν τα παιδιά στο κλίμα, κάτσαμε μαζί και είδαμε διάφορα μεγαλουργήματα από αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά και σύγχρονα ψηφιδωτά έργα, μας έπεσε το σαγόνι από το θάμα, κι έπειτα είπαμε να κάνουμε τα δικά μας.  

• Φιάξαμε το κονίαμα. Εμείς -ευχαριστώ Κατερίνα- βάλαμε αρμό για πλακάκια που βρίσκεις εύκολα σε χρωματοπωλεία, σε μορφή σκόνης που αναμειγνύεις με νερό. Τη λάσπη την κάναμε αρκετά σφικτή, ώστε να μην βυθίζονται οι ψηφίδες μας (ακολουθήσαμε την πιο απλή μέθοδο με άμεση ψηφοθέτηση που νομίζω βολεύει για τα παιδιά και λόγω απλότητος και λόγω ταχύτητας).

• Ρίξαμε τη λασπούλα σε ένα εύκαμπτο καπάκι από μπωλ, με βάθος περίπου ένα εκατοστό, ώστε να υπάρχει στήριξη και πίσω από τις ψηφίδες.

• Χαράξαμε (όσοι θέλαμε) το σχέδιό μας με οδοντογλυφίδα πάνω στην υγρή λάσπη και αρχίσαμε να ταιριάζουμε τις ψηφίδες μας. 

• Περιμέναμε μία ημέρα να στεγνώσει καλά και να βγάλουμε το ψηφιδωτάκι μας από το καλούπι.  

Ψηφίδες γυάλινες και κεραμεικές προμηθευτήκαμε αρχικά από e-shop και Ελληνικό και από την Αγγλία, αλλά αν είχα ανακαλύψει τις ψηφίδες (ψιλό χαλίκι) από φυσικά πετρώματα που μπορείς να βρεις σε μάντρες κατασκευαστικών υλικών σε αρκετή ποικιλία χρωμάτων, ίσως να μην είχα μπει στον κόπο και τα έξοδα.  Εξάλλου η ομορφιά της ψηφίδας και της ψηφοθέτησης έγκειται κατά πολύ στο ακανόνιστο σχήμα.
Και θα το πω για άλλη μια φορά, κι ας ξέρω πως γίνομαι γραφική, αλλά οι χειροτεχνίες έχουν να προσφέρουν τόσο πολλά στα παιδιά, που δεν το φανταζόμουν ούτε η ίδια! Πέρα από το καλλιτεχνικόν της υπόθεσης, σκέψου πόσο όμορφη άσκηση της υπομονής, της συγκέντρωσης σ' ένα στόχο, της ικανότητας να συνδυάσεις και να αξιοποιήσεις διαφορετικά στοιχεία για να δημιουργήσεις ένα ενιαίο έργο μπορεί να γίνει ένα ψηφιδωτό. Κι εμένα με ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, όταν κυλούσε με ρυθμούς ανθρωπινούς, κι η μέρα ήταν ένα τσούκου-τσούκου της μιας ψηφίδας που έμπαινε μετά την άλλη. Κάναμε αυτό, μετά τσούκ, ήρθε κι αυτό, κι η μέρα κύλαγε. Πολύ μακράν του τωρινού τρεχαλητού μου...

Πεταλούδα της Ευανθίας, πασχαλινός λαγός του Παύλου. Βλέπεις το αποτέλεσμα με τρεις μόνον αποχρώσεις από πέτρινες ψηφίδες και έγχρωμο αρμό για πλακάκια.

Και οι συνοδές σκέψεις. Προ καιρού, βρεθήκαμε στο Ναύπλιο, κι εκεί, λίγο πριν ανεβούμε στο Παλαμήδι και μπούμε στην φυλακή του Κολοκοτρώνη (που δεν ήταν λέει ακριβώς αυτή τελικά, αλλά εγώ δεν το ήξερα ακόμη), εκεί λοιπόν, ένα χέρι με τράβηξε από τον αστράγαλο, κι είδα ξανά την Ελλάδα μου. Το ποιά είναι η Ελλάδα μου δεν θα είχα ποτέ τη φιλοδοξία να προσπαθήσω να το εξηγήσω, αλλά σε αυτό που θέλω να πω δεν έχει και καμιά σημασία. Το σημαντικό για εμένα είναι πως ένιωσα την αλώβητη πλευρά της. Οκ, μεγάλη κουβέντα, ας πούμε την μη αναστρέψιμα βλαμμένη πλευρά της.

Ένιωσα πως η Ελλάδα είναι πάντα εδώ και μας περιμένει.

Για εμένα ας πούμε, είναι οι πέτρες της. Λόξα, ίσως, αλλά είναι. Ή τα ξωκκλήσια της. Είναι ακόμη εδώ αυτά τα δύο λάμδα και το δέλτα στο όνομά της, που όποτε το λέω - ακόμη και για κακό, γεμίζει το στόμα μου. Για εσένα η Ελλάδα σου ίσως είναι κάποια άλλα, αλλά υποψιάζομαι πως δεν θα είναι μόνον το εθνικό μας ακαθάριστο (ακαθόριστο...) εισόδημα, ακόμη ούτε μόνον η γενέτειρά σου. Και φοβάμαι πως είναι μάλλον εδώ και μας περιμένει κι εμένα κι εσένα, χρόνια τώρα. Και δεν έχει τόσο αυτή πρόβλημα, όσο εμείς. 
Τα είπε κι ο Αλκίνοος εξάλλου ;-)

25 Μαρτίου έχει γεννέθλια η μανούλα μου! Τριπλή γιορτή... προσπάθησα να κάνω εορταστική τούρτα, κατά τα άλλα... δεν τρωγόταν :-(

δεν είναι διαμέρισμα, δεν είναι στην πόλη, έτσι νομίζει...

Όταν έπεσα πάνω στο αυγουλάκια στο μπαλκόνι μας του υπέροχου "φτιάχνω μόνος μου" (www.ftiaxno.gr) κάτι τιτίβισε μέσα μου. Μπορούμε να έχουμε σχεδόν καθημερινά τα δικά μας αυγά, που είναι και 5 φορές πιο θρεπτικά  από αυτά της κότας και να τα μαζεύουμε με τα παιδάκια;
Ίσως κάποιοι έχετε από καιρό καταλάβει ότι έχω ορισμένα προβλήματα ως προσωπικότητα. Εννοώ, είμαι λίγο "κάπως". Δηλαδή, τι να πεις, τι σόι γυναίκα σήμερα θα σταμάταγε πριν πάει στο γραφείο για να ψωνίσει στα γρήγορα ένα ακόμη ορτύκι για το μπαλκόνι της...  Εγώ τώρα πια με αποδέχομαι. Δεν ξέρω οι γύρω μου. Εσύ, για να διαβάζεις, σκέψου το, ίσως και να σ' αρέσω ;-)

Αυτή την ώρα έχω δίπλα μου το τέταρτο ορτυκάκι μας με το νεράκι του και χριτσιχρίζει την κουτίτσα του και μ' αρέσει τόσο, όσο καμιά μοδάτη τσάντα δεν θα μπορούσε. Βέβαια ίσως, εξαρτάται κι από την τσάντα... Εδώ όμως δεν μιλάμε πια για κατανάλωση, αυτή η επιλογή είναι στον δρόμο της παραγωγής κι εμπεριέχει και ζωντανή επαφή (με τα ορτύκια, με τα παιδιά, με τους έκπληκτους επισκέπτες κ.α....)

Μπορούμε; Ναι, φαίνεται πως μπορούμε. Είναι πράγματι αθόρυβα και δεν μυρίζουν διόλου, άρα αν σου αρέσουν, βάλε τα στο μπαλκόνι σου χωρίς να ρωτήσεις κανέναν ξινό γείτονα!!

Την άποψή μου για τα αστικά διαμερίσματα σε σχέση με την ανατροφή παιδιών, την έχω λίγο πολύ γράψει, όσο γράφεται δηλαδή. Εκεί προσπαθούσα να σε πείσω πως βασικά καθοδηγούμενη μέσω των αναγκών των παιδιών βρίσκω προβληματική την διαβίωση σε διαμέρισμα σύγχρονης πόλης. Η ρίζα όμως βρίσκεται μέσα μου, όπως ανακαλύπτω σιγά-σιγά από τον ψυχαναλυτικό καναπέ του αυτοκινήτου μου (το μόνο μέρος που βρίσκομαι για λίγο μόνη και σκέπτομαι, στο πήγαινε-έλα από τη δουλειά) και βρίσκεται λίγο πιο πίσω. Εκεί, στα παιδικά μου χρόνια. 

Κάτι δεν πήγε ακριβώς καλά. Κάτι είχε ο αέρας στις κορυφές.

Και πιθανόν, κάτι είχαν τα λουκάνικα.

με τον μπαμπά μου

 Είναι ωραίο να βρίσκεις τρόπους να φέρνεις λίγο πιο κοντά τα αγεφύρωτα. Όπως είναι η παραγωγή τροφής με τα παιδάκια του διαμερίσματος. Και σ' ένα διαμέρισμα μπορείς να παίρνεις -και να δίνεις-φυσικές ανασούλες.

Ακόμη επιμένει η ντοματιά μας! Από σποράκι φαινόταν πόσο πεισματάρα ήταν...

Και στην πόλη έχουμε πουλάκια, πρόθυμα να κοινωνικοποιηθούν με λίγους σπόρους για αντάλλαγμα.

Τ-ε-ρ-α-σ-τ-ι-ε-ς κάμπιες επισκέφθηκαν το αναρριχητικό μας δις σπρινγκ. Τις αφήσαμε να φάνε, το τσακίσανε στην κυριολεξία, αλλά λίγες μέρες μετά το τρελλό φαϊ, την έπεσαν κάτω από κάτι γλάστρες με σκοπό να γίνουν νυχτοπεταλούδες. Οι κάμπιες. Όχι οι γλάστρες.

Φύτρα φακής. Από αυτά τρώμε όλοι, έτρωγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, τρώμε κι εμείς και τα ζωντανά μας. Μπαίνουν σε σαλάτες, ρυζότα κι έχουν πολλλλαπλάσια θρεπτική αξία από τις μαγειρεμένες φακές.

Άντε, στην υγειά μας -σαν πρόποση δεν είναι αυτή η λήψη; Και στην υγειά του μακαρίτη. Αυτή η ανάρτηση έχει πολλούς, όπως αυτά τα δυο αδερφάκια.

Μπορεί απ' το παράθυρο να μην βλέπεις καταπράσινα λειβάδια, κοίτα όμως μέσα, ίσως έχεις μέσα στους τοίχους την ελπίδα. Έχε το νου σου στο παιδί!

Είναι αλήθεια, μεγάλωσα στην Αθήνα, σίγουρα έχω μάθει να ζω εδώ, την αγαπώ και πολλές φορές μ' αρέσει. Και ο Πειραιάς. Πονάει αλλά μ' αρέσει, που λένε...
Απλά η πόλη σαν μαμά, με κάνει κι αισθάνομαι σαν να φορώ κατάσαρκα ένα στενό, μάλλινο πουλόβερ και να κάθομαι κάτω από aircondition. Μου προκαλεί φαγούρα.
Τέλος, αν έχεις δει κοριτσάκια να χαιρετιούνται και να κοιτάνε πατόκορφα η μια την άλλη, σχολιάζοντας τα ρούχα τους σε ύφος "τι όμορφα που είναι τα μαλλιά σου χρυσή μου" ίσως σκιαχτείς κι εσύ και τρέξεις να λασπώσεις την κόρη σου. Δεν είναι ανάγκη να έχεις τη βούλα της οικολόγας (που πραγματικά σιχαίνομαι, όπως και άλλες βούλες)
Υ.Γ. Σε σχέση με τα δικά μου προβλήματα προσωπικότητος αισθάνομαι καλά όπως είπα. Τι να πείτε κι εσείς οι έρημοι αναγνώστες... Να μου έρθει αναγνώστ-ρια (εικάζω) μετά από αναζήτηση στο Google με τη φράση "δουλειες -σπιτι παιδια τιποτε αλλο" δεν το περίμενα... Mα που είστε, σχολιάστε λοιπόν, φαίνεστε σούπερ άτομα ;-)) Φιλιά πολλά, όπως και να 'χει.

2 η ώρα, καθημερινή, στο σπίτι μου;

Ποτέ δεν βρίσκομαι σπίτι μου αυτή την ώρα. 

Καθημερινά μάζευα τα παιδιά από τα ολοήμερα και επιστρέφαμε μαζί κατά τις 4 και κάτι. Στις καλές μας φάσεις, όχι πάντα - μπορεί να τύχει να γυρίσω προφανώς και αργότερα. Όταν ξεκινήσαμε την Ecofamily πιστεύαμε ότι θα είναι μια δουλειά ευέλικτη, θα μπορώ να την κάνω και από το σπίτι, θα ορίζω τα ωράριά μου κλπ κλπ. Διαψευστήκαμε (ευτυχώς, δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις...) κι έτσι αυτά τα χρόνια έχω περάσει από πλείστες όσες φάσεις. Από το να δουλεύω από το κρεββάτι ως αποκολλημένη έγκυος , να πηγαίνω σε εκθέσεις μας μαρσιποφόρα και θηλάζουσα, να βρίσκομαι στο γραφείο ως αργά το απόγευμα ενώ στο σπίτι έχουμε ίωση και άλλα πολλά. Είχα καταλήξει βεβαίως να είμαι το γνωστό γυναικείο εργαζόμενο ράκος, σκιά που περιφέρεται στοιχειωμένη από τις τύψεις πως τίποτα δεν γίνεται καλά, όσο καλά τουλάχιστον ονειρευόταν, ή όσο καλά νομίζει ότι μπορεί να το κάνει. 

Εδώ και δύο χρόνια περίπου, πήρα μια γενναία (για εμένα) απόφαση. Πρώτα από όλα τα παιδιά. Είμαι μαμά. Αυτή είναι η κύρια δουλειά μου. Τίποτε άλλο, ούτε ακόμη κι αυτό το νοικοκυριό. Βοήθεια στο σπίτι δεν είχα ως τώρα, μην πάει ο νους σου αλλού, αλλά τα φαγητά, τα κέικ, τα σκουπίσματα και τα λοιπά, ή γίνονται μαζί με τα παιδιά, ή γίνονται όταν αυτά κοιμούνται. Τα απογεύματα είναι για τα παιδιά.

Όσο κι αν ξέρω ότι τελικά είμαι υβρίδιο γυναίκας - αυτή η... τερατογένεση που έσμιξε όλους τους ρόλους του κόσμου μαζί σ' αυτό το μυστήριο ον, τη "σύγχρονη γυναίκα", λέω να το αγνοήσω για τα επόμενα 10 χρόνια. Η δουλειά μου μου δίνει ζωή και φυσικά και μου τη βιδώνει να μένει πίσω. Συνεχίζω να την κάνω όσο καλύτερα μπορώ, αλλά ξέρω πια πως όσο είμαι μαμά μικρών παιδιών, αυτό δεν θα είναι αρκετό. Μπορώ να δουλεύω, μπορώ να είμαι συνεπής, αλλά ως εκεί - δεν θα σου πω ψέμματα. 

Ως εκεί... μέχρι που βγήκε το καινούριο επεισόδιο της σειράς, όπου βρίσκομαι να αναρρώνω από μια πραγματική "περιπέτεια" υγείας, ένα μήνα τώρα, στο σπίτι. Δεν θα σε ζαλίσω άλλο, απλά να μερικά από τα συμπεράσματά μου: 

Αν θες να ακούσεις μικρές λεπτομέρειες για την ημέρα τους, πάρτα νωρίς από το σχολείο. Αν δεν μπορείς, θεώρησέ τες ανούσιες. 

το πρωτάκι μας καμαρώνει χαζομαρίζοντας

Αν θες να δεις πώς φωτίζεται το υπνοδωμάτιό σου το μεσημέρι, μπες στο χειρουργείο (δεν στο συνιστώ). Αν δεν μπορείς, κάνε την ψόφια το Σαββατοκύριακο (τελικά κακώς δεν το 'χα κάνει)

αυτό το φώς μου είχε ξεφύγει...

Αν θες να διασκεδάζεις με τις σκανταλιές τους, σκέψου λίγο μακάβρια. Αν έμπαινες στο χειρουργείο, που λέγαμε, και δεν έβγαινες; Σόρρυ... αλλά αν δεν μπορείς, νομίζω χάνεις!

είπα κι εγώ να κάνω κανένα σκιτσάκι.. τελικά το κάναμε μισό-μισό με τη μικρά!

 Αν θες να περνάτε όμορφα απογεύματα, μπες στην κάισσα.  Που είναι οι ντομάτες, dixit, σαμποτέρ, ανακάλυψέ τα! Τον γενικό ύμνο στα επιτραπέζια τον αφήνω για επόμενη ανάρτηση.

ντομάτες, το αγαπημένο μου

 Αυτά ως τώρα! Καλή μας συνέχεια :-)