Φιάχνουμε κάρτες με χαρακτικά των παιδιών και σφραγιδάκια για τη δανειστική μας βιβλιοθήκη

Ψάχνω πάντα για χειροτεχνίες που μπορούν να γίνουν μαζί με τα παιδιά. Έχω φιάξει ήδη λίστα με το τι μας έχει βολέψει ώστε να περνάμε δημιουργικά και χαρούμενα τον ελεύθερο χρόνο μας (ή έστω ένα ποσοστό του ελεύθερου χρόνου μας, μη φρικάρετε) στο σπίτι με τα παιδιά, αλλά πάει πολύ για αυτή την ανάρτηση. Stay tuned και του χρόνου που θα ξανακάνω ανάρτηση θα έχετε και τη λίστα. Τώρα θα μιλήσουμε για σφραγιδάκια. Είναι ιδανική εποχή για να φιάξουμε και να στείλουμε κάρτες και αν έχουμε, να εντάξουμε και παιδάκια σ' αυτή την ομορφιά. Ομορφιά γιατί, όσο κι αν ίσως ακούγεται μπανάλ, μια κάρτα μπορεί να μεταφέρει πολλή αγάπη και να δώσει τόση χαρά!..

Εδώ και καιρό μου είχε καρφωθεί στο μυαλό η ιδέα να δείξω στα παιδιά την τεχνική της χαρακτικής, από ό,τι ξέρω κι εγώ δηλαδή. Η χαρακτική έχει μια ιδιαίτερη γοητεία και κατά τη διαδικασία της χάραξης και κατά την εκτύπωση κι όσο παίζεις μαζί της βλέπεις τις δυνατότητες ν' απλώνονται! Πολλαπλά αντίτυπα μιας αρχικής ιδέας, παιχνίδι με τα χρώματα και κανένα αντίτυπο αποκλειστικά ίδιο με το άλλο. 

Μετά από πολύ χάζεμα στο νετ, πολλές δοκιμές, έρευνα σε ελληνικά μαγαζιά αλλά και αγορές απ' έξω και δοκιμές με παιδάκια (δικά μου και δανεικά) κατέληξα σε διάφορα συμπεράσματα. Το βασικό είναι πως το λινόλεουμ, η επιφάνεια δηλαδή που χαράσσεται (που είναι το μόνο που βρίσκεις εύκολα εδώ -ως την ημέρα που έψαχνα- προφανώς και κάτι μπορεί να μου ξέφυγε)  δεν είναι το ιδανικό υλικό για να πρωτοδείξεις την τεχνική της χάραξης σε παιδιά που δεν έχουν ιδιαίτερη εμπειρία από χειροτεχνίες. Τα δικά μου που τα έχω μπαφιάσει στο φιάχτο-μόνος-σου ήταν εξαιρετικά αποδοτικά. Δεν θέλω να πω ότι το λινόλεουμ είναι απαγορευτικό για παιδικά χεράκια, υπήρξαν κι άλλα παιδάκια που δεν ζορίστηκαν αλλά υπήρξαν και κάποια που ζορίστηκαν και κάποια που κόπηκαν με το εργαλείο χάραξης. Να πω και ότι πάντα όταν ξεκινώ κάτι που περιλαμβάνει κόψιμο, δείχνω στα παιδιά τον τρόπο να είναι προσεκτικά. Αλλά πιστεύω ότι το να κοπεί κάποιος (ελαφρώς) σε μια χειροτεχνία δεν είναι για θάνατο, ίσα -ίσα, έτσι μαθαίνει το παιδί να προσέχει περισσότερο. Δεν θα δώσεις νυστέρι σε 5χρονο, με τα υπόλοιπα νομίζω δεν πεθαίνει. Τα φριχτά σενάρια περί  βγαλμένων ματιών καρφωμένων στο ψαλίδια χειροτεχνίας ας τα λέμε οι μαμάδες στις κούνιες να περνάει και η ώρα. Ο σωστός ο κράφτερ κόβεται και συνεχίζει. Από μικρός.
(αν δεν έχεις εγκαταλείψει το μπλογκ ως τώρα, σε συγχαίρω.. Εκτός κι αν συνεχίζεις να διαβάζεις για να έχεις να πεις για την ανευθυνότητα που κυκλοφορεί :-Ρ )

τα βασικά στάδια μέχρι το τύπωμα, παράδειγμα με λινόλεουμ

 Στο θέμα μας: Όσο να'ναι τα Printing Blocks που είδα έξω δεν συγκρίνονται με το λινόλεουμ στην ευκολία χάραξης. Είναι σαν υλικό κάπως/περίπου σαν σκληρή γομολάστιχα, αλλά έχουν πολύ καλή απόδοση λεπτομέρειας και βέβαια δεν έχουν μέγεθος γόμας, μπορείς να χαράξεις και μεγαλύτερα έργα. Απ΄ό,τι ανακάλυψα μάλιστα -μα πού ζούσα;- έξω η τεχνική αυτή είναι πολύ εξελιγμένη και χρησιμοποιείται όχι μόνο για εκτύπωση σε χαρτί, αλλά και για ύφασμα (φαντάσου δυνατότητες!) και άλλες επιφάνειες. Έτσι, αν και ξεκινήσαμε με χαρακτικά σοφιστικέ, βασισμένα στην επίσης σοφιστικέ μου ανάμνηση από τη χαρακτική όταν ήμουν εγώ η μαθήτρια, στη Βακαλό, πριν 2 αιώνες, καταλήξαμε με σφραγιδάκια. Παρακάτω παραθέτω την τελευταία μου έμπνευση: Μετά από ώριμη σκέψη και μερικά σκιτσάκια, κατέληξα στο οικόσημό μας, με στόχο να σφραγισθεί με αυτό κάθε βιβλίο της βιβλιοθήκης μας. Ως αιώνιο αποδεικτικό ότι το Αsterix αυτό ανήκει στην βιβλιοθήκη του οίκου Πατεράκη.

Παρακάτω θα δείτε μερικά δείγματα από τα πρώτα, καθαρά χαρακτικά μας (καλοκαιρινής εμπνεύσεως, σε έντονο Χριστουγεννιάτικο κόκκινο). Έχουμε και τόσα άλλα, αλλά νομίζω αυτή είναι η πιο.. βαριά μου ανάρτηση, ας αρκεστούμε στα παρακάτω. Αν και θα παθαίνατε πλάκα αν βλέπατε τι μπορεί να κάνει ένα μικρό παιδί μ'ένα εργαλείο χάραξης στο χέρι! Σας προτρέπω να το δοκιμάσετε με το δικό σας παιδί -και το δικό σας εργαλείο :-)

Από την Ευανθία, 10ετών, χαρακτική σε λινόλεουμ. Η φωτογράφιση και το στήσιμο επίσης δικά της. Από τη θεματολογία μπορείς να συμπεράνεις πόσος καιρός μεσολάβησε από τη σύλληψη του θέματος μέχρι τη δημοσίευσή του στο blog..)

Επίσης της Ευανθίας - μα δεν είναι τρέλλα;;

Κι αυτό δικό μου, το ίδιο με το πρώτο πουλάκι, σε παραλλαγή, για να δείτε τι δυνατότητες έχεις με το ίδιο πρωτότυπο.

Τα υλικά που χρησιμοποίησα αρχικά, τα πήρα από αυτό το e-shop: http://www.handprinted.net
αλλά τελικά βρήκα κάποια και σ'αυτό το όμορφο ελληνικό e-shop: http://www.enjoyscrapping.gr
Ακόμη ένα πολύ ωραίο ελληνικό κατάστημα και e-shop: http://www.iralu.gr/zwgrafiki/lino-block-printing.html για να πάρετε εργαλεία χάραξης
Τους συνδέσμους τους μοιράζομαι γιατί η ίδια άργησα πολύ να μπω στο θέμα, κρίμα είναι να μείνουν μόνο σ'εμένα αυτά στα οποία κατέληξα.
Ελπίζω να σας άρεσαν τα έργα μας!

κι αυτό για την ιστορία, εγώ όταν ήμην παιδίσκη χαράσκουσα (ναι, είχε εφευρεθεί η έγχρωμη φωτογραφία..)

It's always summer somewhere

Το καλοκαίρι κυλά.. και με αγχώνει λίγο..

Αντίδοτο στο άγχος του τέλους η σκέψη αυτή. Μου την είπε ένα πουλάκι. Κι αν το καλοκαίρι το κουβαλάς μέσα σου, τόσο το καλύτερο, πρόσθεσε.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιράκι, όπου κι αν είστε. Εμείς φεύγουμε για εκεί που θα παιχτεί η τελευταία πράξη του καλοκαιριού μας κι ελπίζουμε... τα καλύτερα! 

(ευχηθείτε μου μόνο να έχει βότσαλα η παραλία μας)

διακοσμητικός δίσκος: κατασκευές με βότσαλα!

Έχετε νιώσει ποτέ να σας κουράζει ο εαυτός σας; Εγώ που και που μεταξύ άλλων, αγανακτώ και με την εμμονή μου με τις πέτρες και τα βότσαλα! Προσπαθώ να με συμβουλέψω.. "πόσα ακόμη θα κουβαλήσεις; έχεις γεμίσει το σπίτι.." και άλλα μάταια, μιας και η έλξη που μου ασκούν είναι συχνά ακατανίκητη..

Οι παραλίες στη Φρεαττύδα και τα Βοτσαλάκια στον Πειραιά, είναι γεμάτες από μπάζα οικοδομικών υλικών από τα νεοκλασσικά που πάλαι ποτέ κοσμούσαν όλη την Ακτή Θεμιστοκλέους.. Τώρα πια ελάχιστα έχουν παραμείνει. Τα θραύσματα από μωσαϊκά και μάρμαρα, πλινθινα τούβλα και κεραμίδια που βρίσκονται ακόμη στις παραλίες ανάμεσα στα βότσαλα όμως, είναι εκεί για να θυμίζουν σε όποιον έχει τα μάτια να δει πόσο εύκολα και για ποιό αντίτιμο οι μεταπολεμικοί παππούδες και γονείς μας, βασανισμένοι και στερημένοι  Έλληνες, αντιπαρείχαν και πέταγαν. Έτσι, για να μην παρασυρόμαστε σε βιαστικές αποφάσεις, παρμένες από ανάγκη και χάριν ευκολίας, δικαιολογούμενοι από τις "κρίσιμες" συνθήκες.

Με τα παιδιά κάνουμε συχνά εκεί βόλτα για ανεφοδιασμό πετρών τις οποίες μανιωδώς ζωγραφίζουμε. Είναι τόσο κοντά! Και τόσο όμορφα.. ιδιαίτερα εποχές ή ώρες που δεν είναι πολυσύχναστη, μια βόλτα στην  παραλία κι ας είναι αστική, είναι πάντα ευεργετική στη διάθεσή μας! 

Κι εδώ δείτε μια ακόμη ιδέα που προέκυψε από τη συλλογή των αγαπημένων μωσαϊκών: Ένας δίσκος! Διακοσμητικός δίσκος από... ανακυκλωμένα νεοκλασικά λοιπόν, για να παραμένουμε και εντός θέματος ιστολογίου ;-) Μπορεί να γίνει φυσικά και με απλά βότσαλα ή ο,τι άλλο βρει κανείς και του θυμίζει θάλασσα, κοχύλια, ή ο,τι άλλο. 

Αρχικά ήθελα να τα συνδέσω με λευκό αρμό, αλλά στο σπίτι είχε ξεμείνει λίγο μπεζ υλικό από παλιότερη χειροτεχνία μας. Είχα και τότε χρησιμοποιήσει αρμό για πλακάκια στα ψηφιδωτά που είχαμε κάνει με τα παιδιά. Αν και πρωτοβλέποντάς τον, το θεώρησα απόλυτη αποτυχία, τελικά νομίζω πως η χρήση χρωματιστού αρμού πλακιδίων (τον βρίσκεις σε χρωματοπωλεία) ήταν επιτυχέστερη επιλογή μιας και θυμίζει λίγο τη φυσική άμμο. Και μην τρομάζετε όταν ακούτε για οικοδομικό υλικό, είναι πολύ πιο απλό από τα περισσότερα που ήδη καταπιάνεται μια γυναίκα καθημερινά. Όχι, αλήθεια, τη μέρα που το έφιαξα, είχα ήδη φιάξει ένα κέϊκ και ζύμη για μια πίτσα. Η κατασκευή αυτή μπορώ λοιπόν με βεβαιότητα να πω πως ήταν πολύ πιο εύκολη! Σαν τη βάση μιας τούρτας με σαβαγιάρ ας πούμε..με οικοδομικά υλικά για πιο μόνιμο αποτέλεσμα...
Το μείγμα για τη λάσπη του αρμού γίνεται με νερό,
ανακατεύεις με αυγοδάρτη (καλό είναι να γίνει κάπως πηχτή η λάσπη),
στρώνεις το υλικό στον δίσκο
και απλά στολίζεις ακουμπώντας τα βότσαλα!
Μην ανησυχήσετε αν τα βότσαλα λερωθούν από τη λάσπη, στρώστε καλά τον αρμό ανάμεσά τους και καθαρίστε την επιφάνεια με βρεγμένη πετσέτα. Μαγειρική με οικοδομικά υλικά! Δεν είναι όμορφο;

Και φυσικά το απλούστερο που μπορεί να κάνει κανείς με τα βότσαλα και τις πέτρες της παραλίας, είναι να τα ζωγραφίσει. Σας έχω δείξει και παλιότερα ζωγραφιστά μας βότσαλα, πάρτε όμως μια γεύση από τα φετεινά μας.

Κι ακούστε και το μεγάλο μυστικό!... Τα βότσαλά μας πια δεν τα ζωγραφίζουμε με πινέλο! Ανακαλύψαμε, μετά από τους μαρκαδόρους για επιφάνειες της Giotto, τους επίσης υπέροχους (αν και τσιμπημένους, κοστίζουν περίπου 2έουρα ο ένας αλλά έχουν απίστευτη διάρκεια) μαρκαδόρους ζωγραφικής Posca. Κυκλοφορούν σε 3 πάχη και σε πολλές-πολλές αποχρώσεις, απ' ό,τι κατάλαβα συνηθίζουν να τους παίρνουν τα παιδιά, βασικά για graffiti σε τοίχους κι έτσι τους βρίσκεις σχεδόν σε κάθε βιβλιοπωλείο. Έχουν υπέροχη έντονη απόδοση στο χρώμα και το σημαντικότερο, ειδικά αν τα καλοκαιρινά σου μπάνια περιλαμβάνουν παιδιά: μπαίνουν στην τσάντα σου κι εξασφαλίζουν καθαρές δουλειές... Μην φοβηθείς να τους δώσεις και στα παιδιά (εξήγησε πρώτα ότι δεν είναι για body painting) μιας και δεν χαλούν καθόλου εύκολα. Κι εδώ δείτε κάτι από το τι μπορεί να συμβεί αν τους τους δώσεις.

Και πια μπορώ να ησυχάσω που τελικά θα γλιτώσουμε από το ενοίκιο και μετά από τόσα χρόνια γάμου, θα τακτοποιηθούμε! Είμαστε έτοιμοι για το χτίσιμο του σπιτιού μας! ε, τις πέτρες τουλάχιστον τις έχουμε... 

Καλημέρα! Α, και καλό χειμώνα είπαμε;

προσοχή, η κατασκευή που ακολουθεί δεν είναι χριστουγεννιάτικη!

 Όχι, δεν είναι χριστουγεννιάτικο χωριό! Μετά από την τελευταία μου απόπειρα να χριστουγεννιάσω μοδάτα και φυσιολογικά, κρατάω χαρακτήρα και ακολουθώ το προσωπικό μου γούστο και στις γιορτές. Ναι, δεν είμαι πολύ χριστουγεννιάτικος τύπος, είμαι δηλαδή λίγο έτσι, αλλά δυστυχώς (το εννοώ) τα χριστούγεννα δεν μου πολυβγαίνουν... ας πούμε ότι προτιμώ το Πάσχα, την Ανάσταση (απλά αν γίνεται χωρίς να δω από πολύ κοντά, αν γίνεται ξαναλέω, το νεκρό αρνί).  Το προσπαθώ πάντως το εορταστικό, κι αυτό γιατί είμαι τέτοιος υπέροχος άνθρωπος, κάνω τα πάντα για τα παιδιά μου...

Τέλος πάντων, για έναν απλούστερο πρόλογο που ίσως δεν θα σκιάξει τις χαριτωμένες μας αναγνώστριες, θα το πω απλά: Καινούρια κατασκευούλα! Εμπνευσμένη μεν από τον όρο χριστουγεννιάτικα σπιτάκια, χριστουγεννιάτικο χωριό, αλλά σε διασκευή δική μας. Ανακύκλωση λοιπόν, από χρησιμοποιημένες συσκευασίες χάρτινες ή tetrapack, κι έχουμε ένα ολόκληρο χωριό. Εγώ πολύ το χάρηκα, κι έκαναν και τα παιδιά τα δικά τους. Κατασκευή για όλες τις ηλικίες θα έλεγα, σε μικρότερα παιδάκια απλά κόβουμε εμείς τα ανοίγματα και τα αφήνουμε να κολλήσουν και να καλύψουν με χρωματιστά χαρτιά το κουτάκι τους.Το σημαντικό είναι ότι βλέπουν ένα κουτί που πριν είχε το γάλα τους, τη σάλτσα για το φαγητό ή ό,τι άλλο, να μεταμορφώνεται από τα χεράκια τους, σε παιχνίδι!

 

Δεν είναι ωραίο;; Το σπιτάκι με την καμινάδα το κάναμε με χαρτί συσκευασίας ανακυκλωμένο/craft και ατλακόλ. Η τεχνική με ατλακόλ έχει σαφώς καλύτερο αποτέλεσμα, πιο σκληρό τοίχωμα και πιο σοφιστικέ φινίρισμα (μα τι Ελληνικά...) αλλά αν είναι να το προσπαθήσετε με μικρότερα παιδάκια προτείνω θερμά την χαρτοταινία για καθαρότερες δουλειές αλλά και γιατί δεν έχει χρόνο στεγνώματος όπως η κόλλα. 

Αν πάλι θέλετε να δοκιμάσετε, απλά απλώνετε με πινέλο μια στρώση ατλακόλ πάνω στο κουτί, ακουμπάτε το κομμάτι του κραφτ χαρτιού και από πάνω πάλι με το πινέλο μια δεύτερη στρώση ατλακόλ. Βεβαίως και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αλευρόκολλα, όπως είχα δείξει παλιότερα, με παρόμοιο αποτέλεσμα. Συνεχίζετε μέχρι να καλυφθεί η συσκευασία και περιμένετε να στεγνώσει για τα επόμενα βήματα. 

Από πίσω διακρίνεται και το όμορφο δεντράκι (ούτε αυτό χριστουγεννιάτικο ;-)), που ήταν μια ακόμη κατασκευούλα μας που δεν πρόλαβα να ανεβάσω. Θα προσπαθήσω να το κάνω όμως, γιατί είναι κι αυτή τόσο απλή, όσο δεν φαντάζεστε και υλοποιείται και από παιδάκια.Το ένα από τα δύο δέντρα το έκανε η Ευανθία και νομίζω φαίνεται τι ωραία που κατάλαβε το σκεπτικό της ζωγραφικής των καρπών και των φύλλων. Προσεχώς οδηγίες και σ' εσάς λοιπόν..

Εμάς πολύ μας άρεσε, το αυτό θα επιθυμούσαμε και δι εσάς. 

Τους ασπασμούς μου.

Όχι, πείτε, (που το ξέρω ότι δεν θα πείτε, μόνο η μονάκριβη - επίτιμη σχολιάστριά μου mama4 ίσως με ανεβάσει λίγο..) δεν είναι ομορφούλι φωτισμένο; Ε, άντε, άμα θες εσύ, μπορείς και να του βάλεις χριστουγεννιάτικα φωτάκια, να γίνει και πιο γιορτινό!

2 η ώρα, καθημερινή, στο σπίτι μου;

Ποτέ δεν βρίσκομαι σπίτι μου αυτή την ώρα. 

Καθημερινά μάζευα τα παιδιά από τα ολοήμερα και επιστρέφαμε μαζί κατά τις 4 και κάτι. Στις καλές μας φάσεις, όχι πάντα - μπορεί να τύχει να γυρίσω προφανώς και αργότερα. Όταν ξεκινήσαμε την Ecofamily πιστεύαμε ότι θα είναι μια δουλειά ευέλικτη, θα μπορώ να την κάνω και από το σπίτι, θα ορίζω τα ωράριά μου κλπ κλπ. Διαψευστήκαμε (ευτυχώς, δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις...) κι έτσι αυτά τα χρόνια έχω περάσει από πλείστες όσες φάσεις. Από το να δουλεύω από το κρεββάτι ως αποκολλημένη έγκυος , να πηγαίνω σε εκθέσεις μας μαρσιποφόρα και θηλάζουσα, να βρίσκομαι στο γραφείο ως αργά το απόγευμα ενώ στο σπίτι έχουμε ίωση και άλλα πολλά. Είχα καταλήξει βεβαίως να είμαι το γνωστό γυναικείο εργαζόμενο ράκος, σκιά που περιφέρεται στοιχειωμένη από τις τύψεις πως τίποτα δεν γίνεται καλά, όσο καλά τουλάχιστον ονειρευόταν, ή όσο καλά νομίζει ότι μπορεί να το κάνει. 

Εδώ και δύο χρόνια περίπου, πήρα μια γενναία (για εμένα) απόφαση. Πρώτα από όλα τα παιδιά. Είμαι μαμά. Αυτή είναι η κύρια δουλειά μου. Τίποτε άλλο, ούτε ακόμη κι αυτό το νοικοκυριό. Βοήθεια στο σπίτι δεν είχα ως τώρα, μην πάει ο νους σου αλλού, αλλά τα φαγητά, τα κέικ, τα σκουπίσματα και τα λοιπά, ή γίνονται μαζί με τα παιδιά, ή γίνονται όταν αυτά κοιμούνται. Τα απογεύματα είναι για τα παιδιά.

Όσο κι αν ξέρω ότι τελικά είμαι υβρίδιο γυναίκας - αυτή η... τερατογένεση που έσμιξε όλους τους ρόλους του κόσμου μαζί σ' αυτό το μυστήριο ον, τη "σύγχρονη γυναίκα", λέω να το αγνοήσω για τα επόμενα 10 χρόνια. Η δουλειά μου μου δίνει ζωή και φυσικά και μου τη βιδώνει να μένει πίσω. Συνεχίζω να την κάνω όσο καλύτερα μπορώ, αλλά ξέρω πια πως όσο είμαι μαμά μικρών παιδιών, αυτό δεν θα είναι αρκετό. Μπορώ να δουλεύω, μπορώ να είμαι συνεπής, αλλά ως εκεί - δεν θα σου πω ψέμματα. 

Ως εκεί... μέχρι που βγήκε το καινούριο επεισόδιο της σειράς, όπου βρίσκομαι να αναρρώνω από μια πραγματική "περιπέτεια" υγείας, ένα μήνα τώρα, στο σπίτι. Δεν θα σε ζαλίσω άλλο, απλά να μερικά από τα συμπεράσματά μου: 

Αν θες να ακούσεις μικρές λεπτομέρειες για την ημέρα τους, πάρτα νωρίς από το σχολείο. Αν δεν μπορείς, θεώρησέ τες ανούσιες. 

το πρωτάκι μας καμαρώνει χαζομαρίζοντας

Αν θες να δεις πώς φωτίζεται το υπνοδωμάτιό σου το μεσημέρι, μπες στο χειρουργείο (δεν στο συνιστώ). Αν δεν μπορείς, κάνε την ψόφια το Σαββατοκύριακο (τελικά κακώς δεν το 'χα κάνει)

αυτό το φώς μου είχε ξεφύγει...

Αν θες να διασκεδάζεις με τις σκανταλιές τους, σκέψου λίγο μακάβρια. Αν έμπαινες στο χειρουργείο, που λέγαμε, και δεν έβγαινες; Σόρρυ... αλλά αν δεν μπορείς, νομίζω χάνεις!

είπα κι εγώ να κάνω κανένα σκιτσάκι.. τελικά το κάναμε μισό-μισό με τη μικρά!

 Αν θες να περνάτε όμορφα απογεύματα, μπες στην κάισσα.  Που είναι οι ντομάτες, dixit, σαμποτέρ, ανακάλυψέ τα! Τον γενικό ύμνο στα επιτραπέζια τον αφήνω για επόμενη ανάρτηση.

ντομάτες, το αγαπημένο μου

 Αυτά ως τώρα! Καλή μας συνέχεια :-)

ο δικός μας οίκος αξιολόγησης

 

Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τους οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας... ουπς, συγγνώμη, για τους πίνακες επιβράβευσης συμπεριφοράς εννοούσα... Με άλλα θα συμφωνήσεις, με άλλα όχι. Από μόνο του το όνομα πάντως, ακούγεται λίγο σκιαχτικό, έτσι;;

Παρένθεση (μεγάλη): Εγώ δεν είμαι πολύ ερευνητικός τύπος και συνήθως το πάω διαισθητικά ακόμη και σε σχέση με την αγωγή των παιδιών. Εδώ πραγματικά δεν γράφω για να πείσω κάποιον να ακολουθήσει τις επιλογές μας (αν και συχνά μου βγαίνει κάπως έτσι) αφού πολλάκις κι εγώ η ίδια δεν είμαι σίγουρη πως είναι οι σωστές. Μα όταν είσαι γονιός καθημερινά παίρνεις χιλιάδες αποφάσεις, είτε το θέλεις είτε όχι. Κι εγώ δεν μπορώ να βασίζω αποκλειστικά τις δικές μας στις κατά καιρούς έρευνες (φυσικά και τις λαμβάνω υπ' όψιν), ή τις τάσεις, ή ακόμη και τις διάφορες παιδαγωγικές σχολές που υπάρχουν. Κρατάμε αυτά που μας πάνε, μαθαίνουμε και εμπλουτίζουμε ή αλλάζουμε τις απόψεις μας αλλά εφαρμόζουμε σε σχέση με τις δικές μας ισορροπίες. Το αποτέλεσμα θα δείξει, ή μάλλον θα μας το πουν τα ίδια τα παιδιά μας - όταν πια θα είναι αργά :-(... Στα δικά μου τα παιδιά έλαχα εγώ για μαμά, κι εδώ θα δείτε την πορεία τη δική μας, οπότε: do not try this at home αν δεν σας πάει... Εδώ θα διαβάσεις ημερολογιακές σημειώσεις, όχι "συνταγές επιτυχίας".

Ας πούμε, ενώ παλιότερα είχαμε πάλι λειτουργήσει με αντίστοιχους πίνακες, όταν έπεσα κατά τύχη σε έναν πίνακα επιβράβευσης όπου κάποιο παιδάκι βαθμολογούσε τη μαμά του για τις δικές της επιδόσεις ως "καλή μαμά", μ' έπιασε ένα σφίξιμο... Δεν θα μου άρεσε καθόλου να με βαθμολογούν για το αν τα πήγα στην ώρα τους στο σχολείο, αν το φαγητό μου ήταν καλό, αν τους είχα πλύνει στην ώρα τους τα αγαπημένα τους μπλουζάκια, αν.... αν... αν! Εγώ πάντα κάνω ό,τι μπορώ κι ακόμη παραπάνω, ποιός θα μου πει ότι δεν το κάνω καλά;; Κάπως έτσι φαντάζομαι σκέφτεται ο καθένας, είτε είναι παιδί είτε μαμά. Άρα το σύστημα σε βαθμολογώ για τις επιδόσεις σου δεν μου πήγαινε κι αυτό όχι γιατί δεν θεωρώ εποικοδομητική την επισήμανση των αρνητικών μας σε κάθε ηλικία. Έτσι κάπως διεκόπη η "βαθμολόγηση" και τα πινακάκια... 

Απλά, όσο κι αν θαυμάζω τους γονείς που διατείνονται ότι μπορείς να επιτύχεις απόλυτα αρμονική καθημερινότητα χωρίς να θέτεις όρια, μέσα μου τελικά αμφισβητώ ότι πραγματικά συμβαίνει αυτό  (ιδιαιτέρως όταν κλείσει η πόρτα μας). Μπορεί  βεβαίως επειδή η ίδια δεν έχω τις ικανότητες ή την υπομονή να το κάνω, αλλά δεν νομίζω ότι θα μου έβγαινε ποτέ, είτε χρησιμοποιούσα πίνακες είτε όχι. Αλλά μπορεί και γιατί πιστεύω πως η αποδοχή και η άνευ όρων αγάπη του γονιού προς το παιδί του είναι ένα "γεγονός" που όταν πράγματι συμβαίνει στον γονιό, τότε μόνον μπορεί να μεταφερθεί στο παιδί και αυτό είναι ανεξάρτητο πολλές φορές από τις διάφορες παιδαγωγικές μεθόδους που ο γονιός χρησιμοποιεί. 
Αλλά να που τελικά δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος...

Κι έτσι η Μπιγκ Μάμα που σε παρακολουθεί ο,τι κι αν κάνεις, επανήλθε πιο οργανωμένη, με μικρές βελτιώσεις και στο πρακτικόν και στο παιδαγωγικόν του πίνακος:

• Δεν βαθμολογούμε συγκεκριμένες επιδόσεις σε συγκεκριμένους τομείς, βγάζουμε απλά μια σούμα της ημέρας. Για λιγότερο άγχος.
• Δεν χρησιμοποιούμε βαθμούς. Αν ήμασταν οκ, λειτουργήσαμε καλά και ευτυχισμένα, στο τέλος της ημέρας παίρνουμε πεταλούδα. Αν ήμασταν υπερ-σουπερ-τέλειοι και αστράφταμε καλοσύνη, παίρνουμε αστέρι. Αν πάλι την κάναμε την κουτσουκέλα μας, θα πάρουμε ένα σουληκάκι. (Εδώ υπάρχει υπόγειο μήνυμα, μιας και οι πεταλούδες, πριν γίνουν πεταλούδες,  ήταν σκουληκάκια ως γνωστόν. Άρα δεν είναι καταδίκη, έχει μια προοπτική, όσο να 'ναι.) 
• Προσετέθη και θέση για τη μαμά, όπου τα παιδιά την αξιολογούν μετά από σύσκεψη και αν δεν υπάρξει συμφωνία βγαίνει μέσος όρος (ένα θα σας πω, έχω ήδη ένα σκουλήκι). Ο μπαμπάς εξαιρέθηκε λόγω φόρτου εργασίας.
• Δεν αποκαλύπτουμε δημοσίως την επιβράβευση που δίνουμε γιατί θα πέσουν να μας φάνε που το παίζουμε και παιδαγωγικοψαγμένοι... 

Και στο χειροτεχνικό κομμάτι, μιας και το να φιάχνεις και να ξαναφιάχνεις (ή να ξανατυπώνεις) πίνακες μου είχε φανεί κουραστικό και είναι και κομμάτι σπάταλο, η ιδέα να φιάξουμε δικά μας συμβολάκια-πεταλουδοσκουληκάκια, να τους κολλήσουμε μαγνητάκια και να τον βάλουμε στο ψυγείο, είναι νομιζω η καλύτερη που έχω δει ως τώρα, και ήταν και δική μου :-Ρ

σχολιάστε ελεύθερα :-)

 

Πασχαλινά αυγά.. ξυστά! Μια ωραία ιδέα ακόμη και για μετά το Πάσχα!

Αυτό το Πάσχα κόλλησα... ότι κι αν έκανα, σκεφτόμουν συνέχεια πότε θα μείνω ξανά μόνη με το αυγουλάκι μου. Ναι! Κόλλησα, κόλλησα... Τόσα χρόνια στα πέριξ των καλλιτεχνικών μου αναζητήσεων είχε πάρει το μάτι μου κάτι γεωμετρικά διακοσμημένα με αρρωστημένη υπομονή αξιοθαύμαστα αυγά που μακράν απέχουν από την κατάστασή μου. Αλλά αυτό είναι απλό, γίνεται και από θνητό χέρι. Και ως τώρα δεν το είχα δει;

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι βαμμένα αυγά και ένα ξυραφάκι! Ακόμη και αυτό της ξύστρας, ξεβίδωσε ένα κι ετοιμάσου!

(Αν έχεις και ιδεοψυχαναγκαστική προσωπικότητα, βοηθάει στο αποτέλεσμα, χωρίς όμως να είναι απαραίτητο)

Σ' αυτές τις φωτογραφίες δεν θα δείτε παιδάκια παρά μόνον ζωγραφιστά. Αυτό το Πάσχα είναι της μαμάς - κι η μαμά κρατάει ξυράφι!

Αυτό που με ενθουσίασε είναι ότι έχεις άμεσο αποτέλεσμα χαρακτικής. Από την οποία βέβαια μεγάλη ιδέα δεν έχω, αλλά τι μ' αυτό; Έπαιξα ευχαρίστως. Κι επίσης πλάκα έχει ότι στην ουσία παράγεις αρνητικό. Μπορείς να κρατήσεις τα ξυσμένα αυγά για ντεκορασιόν σε επόμενα Πάσχατα - η κοπέλλα που με μύησε είχε ένα που έκανε οκτώ χρόνια πριν και διατηρείται άψογο, απλά είναι εξαιρετικά ελαφρύ, σαν άδειο (πώς θα μυρίζει αν σπάσει μέσα στους πρώτους μήνες... δεν ξέρω!). Αλλά αν είσαι και φρονίμων παιδί, θα συμφωνήσεις μαζί μου (που δεν είμαι) και θα πιάσεις αμέσως το ξυράφι. Επίσης θα δώσεις την ευκαιρία σε κάποιους να χαρούν με το αστείο που θα εφεύρουν όταν σε δουν να κάθεσαι και να ξύνεις.
Να κι ένα βιντεώδες πανοραμικό αυγό:


Αν σας έχουν ξεμέινει κόκκινα αυγά ακόμη λοιπόν, μη βιαστςίτε να τα τσουγκρίσετε με μιας την Ανάσταση... Άντε, καλά, αν τα τσουγκρίσατε δείτε και μια όμορφη ιδέα για αυγοσαλάτα.
Χριστός Ανέστη!

Κατηγορια Ελληνικα!

Ειπαμε να ξεχωρισουμε τα Ελληνικα Προιοντα στην Ecofamily, σε μια ξεχωριστη κατηγορια.
Σλουρπ! Ευκαιρια για σκιτσακια ;-))
Βιαστικο ψηφιακο σκιτσαρισμα με το digital pen λοιπον, ξεπατικωμα απο αθηναϊκο τετραδραχμο. Τι λες;