Υπέροχη Ελλάδα και... επιτέλους, camping με τα παιδιά!!

(εγώ βάζω με κεφαλαίο το "Ε" της χώρας, ο blogger το δείχνει με μικρό... συνωμοσία;; .. ;-))
Κοντά στο τελείωμα του Καλοκαιριού, κι εγώ δεν έχω λόγια, μόνο εικόνες, πολλές εικόνες, θαυματουργές εικόνες!  Από την όμορφη Ελλάδα, που μας τρέλλανε πάλι, με τη συντροφιά των Αγγέλων, στα μάτια των παιδιών μας. Για να θυμάμαι ότι τα έχω όλα, όλο τον χειμώνα. Δεν έχω ακόμη τελειώσει με τις βαλίτσες μας, αλλά πάρτε μια εικόνα από τις όμορφες καλοκαιρινές μας βόλτες.

Και το καλύτερο του φετεινού Καλοκαιριού: ελεύθερη κατασκήνωση! Δηλαδή, στο κτήμα ενός φίλου στο βουνό, με ακόμη μια οικογένεια παρέα, κάναμε την πρώτη μας σοβαρή προσπάθεια ως "παντρεμένοι με παιδιά". Άργησα, αλλά τον αποπλάνησα τον χάζμπαντ τελικά... Λοιπόν, η ελεύθερη κατασκήνωση θέλει κάποια οργάνωση στα βασικά θέματα πέρα από τον ύπνο, όπως είναι η τουαλέττα, το μαγείρεμα και το μπάνιο αλλά δεν θέλω εδώ να δώσω οδηγίες, απλά ρίχνω το δολωματάκι μου κι όποιος τσιμπήσει, ας με ρωτήσει για λεπτομέρειες ;-) Τα υπόλοιπα όλα, βρίσκονται!

Μετά από 10 χρόνια... ελεύθερο camping με τα παιδιά! 5 νύχτες αξέχαστες. Εδώ, θυγατέρα ριγανάτη.

Εμάς μας πήγε υπέροχα, την κάναμε ελαφρώς γιαλαντζί στα δύσκολα, αλλά νομίζω τα παιδιά πήραν αυτό που ονειρευόμουν να ζήσουν. Να αποκοιμηθούν με τους περίεργους ήχους του δάσους, να ξυπνήσουν με τις φωνές μιας αγελάδας που φώναζε το μοσχαράκι της από μακρυά να έρθει να θηλάσει (α-πίστευτο μουγκανητό, η Μαρία βγήκε έντρομη, μαμά υπάλχει κάτι που κάνει σα λιοντάλι), να ανάψουμε γκαζάκι το βραδάκι και να κάτσουν γύρω από το τραπεζάκι μας να διαβάζουν πώς μπορείς να κάνεις τα πάντα. Μικρά μαθήματα αυτάρκειας, ή μάλλον ολιγάρκειας, ρυθμών φυσικών και ζωής χωρίς ρεύμα. Δεν θα πω άλλα. Το (μη οργανωμένο) camping είναι η αγάπη μου και όσο κι αν είναι ελαφρώς βασανιστικό για εμάς τους καλοζωϊσμένους γονείς του μιλένιουμ, είναι μια εμπειρία μοναδική που έχει τόσα να δώσει σε όλους μας. Κι εγώ το αγάπησα γιατί το έζησα σαν παιδί, οπότε, νομίζω οφείλω να μπολιάσω και τα δικά μου με λίγο... κατασκηνωτικό πνεύμα. Κι ας βασανίσουν αργότερα κι αυτά τους γύρω τους ;-)) 

Και λίγα μόνο από τα ζωγραφιστά μας βότσαλα, με τους υπέροχους μαρκαδόρους Giotto Decor - τους ονομάζω γιατί έχω δοκιμάσει πολλά υλικά, αλλά οι μαρκαδόροι αυτοί δίνουν υπέροχο ζωντανό αποτέλεσμα εύκολα και σχετικά καθαρά από παιδικά χεράκια. Και τους παίζει και η μαμά.

Ψηφιδωτό με τα παιδιά

Όλον αυτόν τον τελευταίο καιρό (και δεν είναι λίγος), είμαι σε μια εντελώς μουδιασμένη κατάσταση, άκρως... αντιμπλογκαριστική. Δυσκολεύομαι να μιλήσω για οτιδήποτε ελαφρύ κι υγιεινό, υπό το βάρος των εθνικών συνθηκών. Δεν μπορώ να ποστάρω κατασκευές και οικολογήματα (κι ας συνεχίζουμε να χειροτεχνούμε ασύστολα κατ' οίκον). Μα προσφάτως κάτι φωτίστηκε και (αν και στοιχηματίζω ότι τελικά δεν θα καταφέρω να το μεταφέρω επιτυχώς) θέλω να προσπαθήσω να το πώ μιας και -για άγνωστο λόγο κι ενώ το σύμπαν γκρεμίζεται- νιώθω συνεχόμενη βαθιά αισιοδοξία. 
Έτσι λοιπόν σήμερα το μενού θα έχει μια ιδέα για χειροτεχνία με τα παιδιά, συνοδευόμενη από άτακτες σκέψεις και για επιδόρπιο τούρτα με θέμα εθνικόν. Ψηφιδωτό πολλών επιπέδων!

Πουλάκι ψηφιδωτό από την περιστέρα μου

Από καιρό είχα τον πόθο να παίξουμε με τα παιδιά τους ψηφοθέτες. Στόχος μου σε αυτές τις κατασκευές είναι πάντα το χαλαρό παιχνίδι και η απλή επαφή με διάφορες τεχνικές (κι έχω δει στην πράξη ότι έχουν πολλά να μάθουν μέσα από το παιχνίδι αυτό). Έτσι, χωρίς να είμαι η ίδια καθόλου ειδική, και μετά από διάφορες δοκιμές, διάβασμα και συμβουλές από ειδικούς, προτείνω την εξής, ενδεχομένως ανορθόδοξη εφαρμογή, προσαρμοσμένη για παιδιά δημοτικού και όχι μόνο (η Μαρία μας είναι 4,5 και μια χαρά τα πήγε) για μια εύκολη, πρώτη επαφή με το ψηφιδωτό:

• Για να μπουν τα παιδιά στο κλίμα, κάτσαμε μαζί και είδαμε διάφορα μεγαλουργήματα από αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά και σύγχρονα ψηφιδωτά έργα, μας έπεσε το σαγόνι από το θάμα, κι έπειτα είπαμε να κάνουμε τα δικά μας.  

• Φιάξαμε το κονίαμα. Εμείς -ευχαριστώ Κατερίνα- βάλαμε αρμό για πλακάκια που βρίσκεις εύκολα σε χρωματοπωλεία, σε μορφή σκόνης που αναμειγνύεις με νερό. Τη λάσπη την κάναμε αρκετά σφικτή, ώστε να μην βυθίζονται οι ψηφίδες μας (ακολουθήσαμε την πιο απλή μέθοδο με άμεση ψηφοθέτηση που νομίζω βολεύει για τα παιδιά και λόγω απλότητος και λόγω ταχύτητας).

• Ρίξαμε τη λασπούλα σε ένα εύκαμπτο καπάκι από μπωλ, με βάθος περίπου ένα εκατοστό, ώστε να υπάρχει στήριξη και πίσω από τις ψηφίδες.

• Χαράξαμε (όσοι θέλαμε) το σχέδιό μας με οδοντογλυφίδα πάνω στην υγρή λάσπη και αρχίσαμε να ταιριάζουμε τις ψηφίδες μας. 

• Περιμέναμε μία ημέρα να στεγνώσει καλά και να βγάλουμε το ψηφιδωτάκι μας από το καλούπι.  

Ψηφίδες γυάλινες και κεραμεικές προμηθευτήκαμε αρχικά από e-shop και Ελληνικό και από την Αγγλία, αλλά αν είχα ανακαλύψει τις ψηφίδες (ψιλό χαλίκι) από φυσικά πετρώματα που μπορείς να βρεις σε μάντρες κατασκευαστικών υλικών σε αρκετή ποικιλία χρωμάτων, ίσως να μην είχα μπει στον κόπο και τα έξοδα.  Εξάλλου η ομορφιά της ψηφίδας και της ψηφοθέτησης έγκειται κατά πολύ στο ακανόνιστο σχήμα.
Και θα το πω για άλλη μια φορά, κι ας ξέρω πως γίνομαι γραφική, αλλά οι χειροτεχνίες έχουν να προσφέρουν τόσο πολλά στα παιδιά, που δεν το φανταζόμουν ούτε η ίδια! Πέρα από το καλλιτεχνικόν της υπόθεσης, σκέψου πόσο όμορφη άσκηση της υπομονής, της συγκέντρωσης σ' ένα στόχο, της ικανότητας να συνδυάσεις και να αξιοποιήσεις διαφορετικά στοιχεία για να δημιουργήσεις ένα ενιαίο έργο μπορεί να γίνει ένα ψηφιδωτό. Κι εμένα με ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, όταν κυλούσε με ρυθμούς ανθρωπινούς, κι η μέρα ήταν ένα τσούκου-τσούκου της μιας ψηφίδας που έμπαινε μετά την άλλη. Κάναμε αυτό, μετά τσούκ, ήρθε κι αυτό, κι η μέρα κύλαγε. Πολύ μακράν του τωρινού τρεχαλητού μου...

Πεταλούδα της Ευανθίας, πασχαλινός λαγός του Παύλου. Βλέπεις το αποτέλεσμα με τρεις μόνον αποχρώσεις από πέτρινες ψηφίδες και έγχρωμο αρμό για πλακάκια.

Και οι συνοδές σκέψεις. Προ καιρού, βρεθήκαμε στο Ναύπλιο, κι εκεί, λίγο πριν ανεβούμε στο Παλαμήδι και μπούμε στην φυλακή του Κολοκοτρώνη (που δεν ήταν λέει ακριβώς αυτή τελικά, αλλά εγώ δεν το ήξερα ακόμη), εκεί λοιπόν, ένα χέρι με τράβηξε από τον αστράγαλο, κι είδα ξανά την Ελλάδα μου. Το ποιά είναι η Ελλάδα μου δεν θα είχα ποτέ τη φιλοδοξία να προσπαθήσω να το εξηγήσω, αλλά σε αυτό που θέλω να πω δεν έχει και καμιά σημασία. Το σημαντικό για εμένα είναι πως ένιωσα την αλώβητη πλευρά της. Οκ, μεγάλη κουβέντα, ας πούμε την μη αναστρέψιμα βλαμμένη πλευρά της.

Ένιωσα πως η Ελλάδα είναι πάντα εδώ και μας περιμένει.

Για εμένα ας πούμε, είναι οι πέτρες της. Λόξα, ίσως, αλλά είναι. Ή τα ξωκκλήσια της. Είναι ακόμη εδώ αυτά τα δύο λάμδα και το δέλτα στο όνομά της, που όποτε το λέω - ακόμη και για κακό, γεμίζει το στόμα μου. Για εσένα η Ελλάδα σου ίσως είναι κάποια άλλα, αλλά υποψιάζομαι πως δεν θα είναι μόνον το εθνικό μας ακαθάριστο (ακαθόριστο...) εισόδημα, ακόμη ούτε μόνον η γενέτειρά σου. Και φοβάμαι πως είναι μάλλον εδώ και μας περιμένει κι εμένα κι εσένα, χρόνια τώρα. Και δεν έχει τόσο αυτή πρόβλημα, όσο εμείς. 
Τα είπε κι ο Αλκίνοος εξάλλου ;-)

25 Μαρτίου έχει γεννέθλια η μανούλα μου! Τριπλή γιορτή... προσπάθησα να κάνω εορταστική τούρτα, κατά τα άλλα... δεν τρωγόταν :-(

2 η ώρα, καθημερινή, στο σπίτι μου;

Ποτέ δεν βρίσκομαι σπίτι μου αυτή την ώρα. 

Καθημερινά μάζευα τα παιδιά από τα ολοήμερα και επιστρέφαμε μαζί κατά τις 4 και κάτι. Στις καλές μας φάσεις, όχι πάντα - μπορεί να τύχει να γυρίσω προφανώς και αργότερα. Όταν ξεκινήσαμε την Ecofamily πιστεύαμε ότι θα είναι μια δουλειά ευέλικτη, θα μπορώ να την κάνω και από το σπίτι, θα ορίζω τα ωράριά μου κλπ κλπ. Διαψευστήκαμε (ευτυχώς, δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις...) κι έτσι αυτά τα χρόνια έχω περάσει από πλείστες όσες φάσεις. Από το να δουλεύω από το κρεββάτι ως αποκολλημένη έγκυος , να πηγαίνω σε εκθέσεις μας μαρσιποφόρα και θηλάζουσα, να βρίσκομαι στο γραφείο ως αργά το απόγευμα ενώ στο σπίτι έχουμε ίωση και άλλα πολλά. Είχα καταλήξει βεβαίως να είμαι το γνωστό γυναικείο εργαζόμενο ράκος, σκιά που περιφέρεται στοιχειωμένη από τις τύψεις πως τίποτα δεν γίνεται καλά, όσο καλά τουλάχιστον ονειρευόταν, ή όσο καλά νομίζει ότι μπορεί να το κάνει. 

Εδώ και δύο χρόνια περίπου, πήρα μια γενναία (για εμένα) απόφαση. Πρώτα από όλα τα παιδιά. Είμαι μαμά. Αυτή είναι η κύρια δουλειά μου. Τίποτε άλλο, ούτε ακόμη κι αυτό το νοικοκυριό. Βοήθεια στο σπίτι δεν είχα ως τώρα, μην πάει ο νους σου αλλού, αλλά τα φαγητά, τα κέικ, τα σκουπίσματα και τα λοιπά, ή γίνονται μαζί με τα παιδιά, ή γίνονται όταν αυτά κοιμούνται. Τα απογεύματα είναι για τα παιδιά.

Όσο κι αν ξέρω ότι τελικά είμαι υβρίδιο γυναίκας - αυτή η... τερατογένεση που έσμιξε όλους τους ρόλους του κόσμου μαζί σ' αυτό το μυστήριο ον, τη "σύγχρονη γυναίκα", λέω να το αγνοήσω για τα επόμενα 10 χρόνια. Η δουλειά μου μου δίνει ζωή και φυσικά και μου τη βιδώνει να μένει πίσω. Συνεχίζω να την κάνω όσο καλύτερα μπορώ, αλλά ξέρω πια πως όσο είμαι μαμά μικρών παιδιών, αυτό δεν θα είναι αρκετό. Μπορώ να δουλεύω, μπορώ να είμαι συνεπής, αλλά ως εκεί - δεν θα σου πω ψέμματα. 

Ως εκεί... μέχρι που βγήκε το καινούριο επεισόδιο της σειράς, όπου βρίσκομαι να αναρρώνω από μια πραγματική "περιπέτεια" υγείας, ένα μήνα τώρα, στο σπίτι. Δεν θα σε ζαλίσω άλλο, απλά να μερικά από τα συμπεράσματά μου: 

Αν θες να ακούσεις μικρές λεπτομέρειες για την ημέρα τους, πάρτα νωρίς από το σχολείο. Αν δεν μπορείς, θεώρησέ τες ανούσιες. 

το πρωτάκι μας καμαρώνει χαζομαρίζοντας

Αν θες να δεις πώς φωτίζεται το υπνοδωμάτιό σου το μεσημέρι, μπες στο χειρουργείο (δεν στο συνιστώ). Αν δεν μπορείς, κάνε την ψόφια το Σαββατοκύριακο (τελικά κακώς δεν το 'χα κάνει)

αυτό το φώς μου είχε ξεφύγει...

Αν θες να διασκεδάζεις με τις σκανταλιές τους, σκέψου λίγο μακάβρια. Αν έμπαινες στο χειρουργείο, που λέγαμε, και δεν έβγαινες; Σόρρυ... αλλά αν δεν μπορείς, νομίζω χάνεις!

είπα κι εγώ να κάνω κανένα σκιτσάκι.. τελικά το κάναμε μισό-μισό με τη μικρά!

 Αν θες να περνάτε όμορφα απογεύματα, μπες στην κάισσα.  Που είναι οι ντομάτες, dixit, σαμποτέρ, ανακάλυψέ τα! Τον γενικό ύμνο στα επιτραπέζια τον αφήνω για επόμενη ανάρτηση.

ντομάτες, το αγαπημένο μου

 Αυτά ως τώρα! Καλή μας συνέχεια :-)

Τα 100ά γενέθλια της κόρης μας!

Αν και το περιμέναμε από τον χειμώνα, όταν πλησίαζαν είχαμε ξεχαστεί κι έτσι αποχαιρετήσαμε τα μεγαλεπίβολα σχέδια... μαζί με τους πρώτους εκατό μήνες της Μεγάλης Αδερφής! Εκατό μήνες! Γιατί να μην τους γιορτάζει κανείς; Ακούγεται τόσο ωραίο, λες: τον άλλο μήνα γίνομαι εκατό και γεμίζει το στόμα σου! Βασικά το δικό μου στεγνώνει, εννοώ γεμίζει στις ηλικίες αυτές, που βλέπεις τα παιδιά ν΄αδημονούν για κάθε στιγμή που έρχεται και που τα φέρνει ακόμη πιο κοντά στο "να μεγαλώσουν". Κοντέψαμε να το ξεχάσουμε λοιπόν, αλλά ακόμη κι έτσι, με τούρτα από άμμο και βότσαλα, χωρίς καλεσμένους και για κέρασμα βραστά αυγά, σταφύλια και μια βόλτα με την άμαξα στην παραλία, η Ευανθία γιόρτασε τα πρώτα της εκατοστά γενέθλια με ενθουσιασμό, κι εμείς ήμασταν εκεί (γιατί για τα δεύτερα δεν το βλέπω... :-ΡΡ )!!!

Αυτό το βάθρο πού βρέθηκε;; ευκαιρία για βράβευση, στη δική μας Ολυμπιάδα! 

Κι αν έχετε πειστική απάντηση στην ερώτηση της μικρής, γιατί δεν περίμενα να γεννηθεί αυτή πρώτη κι έπειτα να γεννήσω τους άλλους, γιατί είναι άδικο, αυτή θα είναι μια ζωή η πιο μικρή (όπως σας το λέω...), μου τη λέτε κι εμένα!

Καλό υπόλοιπο :-)

ΚΑΛΥΓΡΑΦΗΑ

 αυτοπροσωπογραφία του Μπομπ του Ζωγράφου που μπορεί να απεικονίζεται με τα εργαλεία του, αλλά βρίσκεται υπό τον καλλιγράφο ήλιο. Το μαλλί είναι το καθημερινό μας Μιραλάς-λουκ. Τι, δεν είναι ο Μιραλάς σοφιστικέ;;

Ένα ωραίο θέμα για μίνι εργαστηριάκι με τα παιδιά στο σπίτι, είναι η επαφή με την καλλιγραφία. Εμείς το πρωτοδοκιμάσαμε τον χειμώνα, τα κρύα απογεύματα που μέναμε σπίτι. Αλλά και πάλι τώρα, στο κατακαλόκαιρο, αν και πολύ θα θέλαμε να πλατσουρίζουμε ολημερίς, είναι τελικά πολλές οι ώρες που περνάμε μέσα σε αστικούς ή μη τοίχους ή σε σκιερές αυλές και βεράντες. Και οι ώρες με τα παιδιά στο σπίτι πρέπει να είναι όσο γίνεται δημιουργικές, κι αυτό όχι γιατί -π-ρρρ-έ-π-ε-ι- ή γιατί οι στατιστικές λένε πως έτσι θα γίνουν εξυπνότερα, αλλά γιατί έτσι περνάμε πιο ωραία! 

Οπότε να μια σκέψη: Μπορείς να πάρεις στο παιδί πένα (χωρίς αμπούλα, όπως αυτή, οικονομικότατη και με πολλές μύτες - αν έχεις χρόνο ψάξε για ξύλινη, αξίζει..) μελανάκι (εμείς πήραμε αυτά από το πλαίσιο, έχει σε διάφορα χρώματα) και να το αφήσεις να δει 

την ομορφιά της καμπύλης των γραμμάτων, 

πώς μπορεί να είναι το κείμενο σαν μια ζωγραφιά και 

τι ρόλο μπορεί να παίξει στην γραφή η πίεση που ασκείς στην πένα. Και βεβαίως 

τη γλύκα του να βουτάς και να ξαναβουτάς πριν καν τελειώσεις τη λέξη σου ή 

να πασαλείβεις με το ένα χέρι ο,τι με κόπο έγραψες με το άλλο... 

Μπορείτε για αρχή να κάνετε διάφορες ασκήσεις όπως στην εικόνα, για εξάσκηση:

 Εγώ έφιαξα και μια βοηθητική διαγράμμιση για να δοκιμάσουν να γράψουν κρατώντας σταθερό ύψος και κλίση των γραμμάτων, όπως επίσης βλέπεις στην εικόνα. (Απλά το κοινό φωτοτυπικό χαρτί δεν είναι κατάλληλο, από εκεί που θα πάρεις τις πένες μπορείς να πάρεις και χαρτιά ή διαφανές canson για μελάνι.)

Την ιδέα την πήρα από μια ρωσσική σχολή καλλιγραφίας - παρε(μ)πιπτόντως... έπαθα πλάκα! αξίζει η περιήγηση.

Μπορείτε να μιλήσετε και λίγο για την ιστορία της γραφής, είναι μια ευκαιρία και για εμάς να το ψάξουμε λίγο.
Μπορείτε επίσης αν σας βρίσκονται να ζητήσετε από παππούδες ή γιαγιάδες που είχαν την καλλιγραφία στο πρόγραμμα των μαθημάτων τους να σας πουν για τις αναμνήσεις τους.
Μπορείτε να χαζέψετε στο διαδίκτυο ή σε εγκυκλοπαίδειες κινέζικα ιδεογράμματα ή βυζαντινά χειρόγραφα και να προσπαθήσετε να τα αντιγράψετε. Ιδίως τα βυζαντινά χειρόγραφα ανοίγουν μια ακόμη πόρτα με τα διακοσμημένα αρχιγράμματα και τις μικρογραφίες - πάρε κι ένα χρυσό μαρκαδόρο σου λέω και δοκιμάστε να κάνετε ένα μικρό παραμύθι και θα γίνει χαμός!

Εμείς το Πάσχα, σ' ένα μουσείο ενός υπέροχου μοναστηριού της Λέσβου, πέσαμε πάνω σ΄ένα σετ καλλιγραφίας με τα όλα του, με ενσωματωμένα μελανοδοχεία, θήκες για πένες, ακόμη και ενσωματωμένο κηροπήγιο! Βλέπεις εδώ την αντίδραση του κοινού:

Και για το τέλος, αυτό το ποίημα που το βρήκα πάλι τυχαία, πεταμένο κάπου μέσα στο σπίτι, τις μέρες που καλλιγραφούσαμε (μέσα στο χειμώνα) κι έλιωσα... όπως είχα λιώσει και παλιότερα με αυτό το σημείωμα, από τα πρώτα γραπτά της Ευανθίας.

 

ο δικός μας οίκος αξιολόγησης

 

Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τους οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας... ουπς, συγγνώμη, για τους πίνακες επιβράβευσης συμπεριφοράς εννοούσα... Με άλλα θα συμφωνήσεις, με άλλα όχι. Από μόνο του το όνομα πάντως, ακούγεται λίγο σκιαχτικό, έτσι;;

Παρένθεση (μεγάλη): Εγώ δεν είμαι πολύ ερευνητικός τύπος και συνήθως το πάω διαισθητικά ακόμη και σε σχέση με την αγωγή των παιδιών. Εδώ πραγματικά δεν γράφω για να πείσω κάποιον να ακολουθήσει τις επιλογές μας (αν και συχνά μου βγαίνει κάπως έτσι) αφού πολλάκις κι εγώ η ίδια δεν είμαι σίγουρη πως είναι οι σωστές. Μα όταν είσαι γονιός καθημερινά παίρνεις χιλιάδες αποφάσεις, είτε το θέλεις είτε όχι. Κι εγώ δεν μπορώ να βασίζω αποκλειστικά τις δικές μας στις κατά καιρούς έρευνες (φυσικά και τις λαμβάνω υπ' όψιν), ή τις τάσεις, ή ακόμη και τις διάφορες παιδαγωγικές σχολές που υπάρχουν. Κρατάμε αυτά που μας πάνε, μαθαίνουμε και εμπλουτίζουμε ή αλλάζουμε τις απόψεις μας αλλά εφαρμόζουμε σε σχέση με τις δικές μας ισορροπίες. Το αποτέλεσμα θα δείξει, ή μάλλον θα μας το πουν τα ίδια τα παιδιά μας - όταν πια θα είναι αργά :-(... Στα δικά μου τα παιδιά έλαχα εγώ για μαμά, κι εδώ θα δείτε την πορεία τη δική μας, οπότε: do not try this at home αν δεν σας πάει... Εδώ θα διαβάσεις ημερολογιακές σημειώσεις, όχι "συνταγές επιτυχίας".

Ας πούμε, ενώ παλιότερα είχαμε πάλι λειτουργήσει με αντίστοιχους πίνακες, όταν έπεσα κατά τύχη σε έναν πίνακα επιβράβευσης όπου κάποιο παιδάκι βαθμολογούσε τη μαμά του για τις δικές της επιδόσεις ως "καλή μαμά", μ' έπιασε ένα σφίξιμο... Δεν θα μου άρεσε καθόλου να με βαθμολογούν για το αν τα πήγα στην ώρα τους στο σχολείο, αν το φαγητό μου ήταν καλό, αν τους είχα πλύνει στην ώρα τους τα αγαπημένα τους μπλουζάκια, αν.... αν... αν! Εγώ πάντα κάνω ό,τι μπορώ κι ακόμη παραπάνω, ποιός θα μου πει ότι δεν το κάνω καλά;; Κάπως έτσι φαντάζομαι σκέφτεται ο καθένας, είτε είναι παιδί είτε μαμά. Άρα το σύστημα σε βαθμολογώ για τις επιδόσεις σου δεν μου πήγαινε κι αυτό όχι γιατί δεν θεωρώ εποικοδομητική την επισήμανση των αρνητικών μας σε κάθε ηλικία. Έτσι κάπως διεκόπη η "βαθμολόγηση" και τα πινακάκια... 

Απλά, όσο κι αν θαυμάζω τους γονείς που διατείνονται ότι μπορείς να επιτύχεις απόλυτα αρμονική καθημερινότητα χωρίς να θέτεις όρια, μέσα μου τελικά αμφισβητώ ότι πραγματικά συμβαίνει αυτό  (ιδιαιτέρως όταν κλείσει η πόρτα μας). Μπορεί  βεβαίως επειδή η ίδια δεν έχω τις ικανότητες ή την υπομονή να το κάνω, αλλά δεν νομίζω ότι θα μου έβγαινε ποτέ, είτε χρησιμοποιούσα πίνακες είτε όχι. Αλλά μπορεί και γιατί πιστεύω πως η αποδοχή και η άνευ όρων αγάπη του γονιού προς το παιδί του είναι ένα "γεγονός" που όταν πράγματι συμβαίνει στον γονιό, τότε μόνον μπορεί να μεταφερθεί στο παιδί και αυτό είναι ανεξάρτητο πολλές φορές από τις διάφορες παιδαγωγικές μεθόδους που ο γονιός χρησιμοποιεί. 
Αλλά να που τελικά δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος...

Κι έτσι η Μπιγκ Μάμα που σε παρακολουθεί ο,τι κι αν κάνεις, επανήλθε πιο οργανωμένη, με μικρές βελτιώσεις και στο πρακτικόν και στο παιδαγωγικόν του πίνακος:

• Δεν βαθμολογούμε συγκεκριμένες επιδόσεις σε συγκεκριμένους τομείς, βγάζουμε απλά μια σούμα της ημέρας. Για λιγότερο άγχος.
• Δεν χρησιμοποιούμε βαθμούς. Αν ήμασταν οκ, λειτουργήσαμε καλά και ευτυχισμένα, στο τέλος της ημέρας παίρνουμε πεταλούδα. Αν ήμασταν υπερ-σουπερ-τέλειοι και αστράφταμε καλοσύνη, παίρνουμε αστέρι. Αν πάλι την κάναμε την κουτσουκέλα μας, θα πάρουμε ένα σουληκάκι. (Εδώ υπάρχει υπόγειο μήνυμα, μιας και οι πεταλούδες, πριν γίνουν πεταλούδες,  ήταν σκουληκάκια ως γνωστόν. Άρα δεν είναι καταδίκη, έχει μια προοπτική, όσο να 'ναι.) 
• Προσετέθη και θέση για τη μαμά, όπου τα παιδιά την αξιολογούν μετά από σύσκεψη και αν δεν υπάρξει συμφωνία βγαίνει μέσος όρος (ένα θα σας πω, έχω ήδη ένα σκουλήκι). Ο μπαμπάς εξαιρέθηκε λόγω φόρτου εργασίας.
• Δεν αποκαλύπτουμε δημοσίως την επιβράβευση που δίνουμε γιατί θα πέσουν να μας φάνε που το παίζουμε και παιδαγωγικοψαγμένοι... 

Και στο χειροτεχνικό κομμάτι, μιας και το να φιάχνεις και να ξαναφιάχνεις (ή να ξανατυπώνεις) πίνακες μου είχε φανεί κουραστικό και είναι και κομμάτι σπάταλο, η ιδέα να φιάξουμε δικά μας συμβολάκια-πεταλουδοσκουληκάκια, να τους κολλήσουμε μαγνητάκια και να τον βάλουμε στο ψυγείο, είναι νομιζω η καλύτερη που έχω δει ως τώρα, και ήταν και δική μου :-Ρ

σχολιάστε ελεύθερα :-)

 

Εδό καφετερία!

πρόσκληση από την Ευανθία μας που πηγαίνει πρώτη τάξη (το βρήκα τις προάλλες στο τραπεζάκι του σαλονιού κι έλιωσα..)

αφιερωμένη στην Άσπα και στις υπόλοιπες μαμάδες που απολαμβάνουν το μεγάλωμα των υπέροχων παιδακίων τους!

γίνε τουρίστας στην πόλη σου!

Η σκέψη άρχισε παλιότερα, όταν επιστρέφοντας από κάποιες διακοπές συνειδητοποίησα πως το να περνάς καλά σε κάποιο μέρος έχει κατά πολύ να κάνει με τη διάθεσή σου και όχι αποκλειστικά με το ίδιο το μέρος. Γιατί κάθε πόλη που βρισκόμουν για διακοπές ή ακόμη και για δουλειά μου φαινόταν με τον τρόπο της υπέροχη; Και γιατί επιστρέφοντας στην πόλη μου ένιωθα πάντα αυτό το στυφό αίσθημα της επιστροφής στην "πεζή καθημερινότητα";

Και ολοκληρώθηκε τις τελευταίες ημέρες, όταν επιστρέφοντας από τις καλοκαιρινές μας διακοπές η γκρίνια των μικρών για την "βαλετή Αθήνα" που "έχει μόνο θπίτια" άρχισε να παίρνει διαστάσεις...

Αν και στο βάθος νιώθω μια κρυφή περηφάνια που έπιασε τόπο η παιδαγωγική μου και τα παιδιά φαίνεται να αγαπούν και να απολαμβάνουν τη φύση... κάτι έπρεπε να κάνω! Γιατί η πόλη μας είναι η Αθήνα, και τα σχολεία που ξεκίνησαν, μάλλον την κάνουν να φαίνεται ακόμα πιο ¨βαλετή¨...

Και η λύση: βόλτα στην Αθήνα με διώροφο λεωφορείο. Βρήκαμε εδώ τις λεπτομέρειες, πήγαμε στο Σύνταγμα και χάρη στον καλό κύριο που έκοβε τα εισιτήρια, πληρώσαμε μόνο οι 2 μαμάδες και κανένα από τα 5 παιδάκια (χωρίς να χρειαστεί να χάσουμε καθόλου από την αξιοπρέπειά μας)! Αν και προσωπικά δεν κατάφερα αποκτήσω την απαραίτητη συγκέντρωση για να απολαύσω την ξενάγηση (από τα συσκ/να ακουστικάκια που μας έδωσαν), τα παιδιά από ο,τι φάνηκε, το έκαναν!

Το απόγευμα εξελίχθηκε εξαιρετικά, συνεχίσαμε με βόλτα στην έκθεση βιβλίου, παιχνίδι στο Ζάππειο, παγωτό/καφέ στην Αίγλη (εκεί η βόλτα έχασε λίγη από την αίγλη της, αφού ο χώρος δεν είναι ακριβώς baby friendly..) και αφού δώσαμε στους θαμώνες τη χαριστική βολή θηλάζοντας "ιν πάμπλικ", πήραμε από ένα ψητό καλαμπόκι και πήγαμε για ύπνο με την καλύτερη διάθεση!

Και επιστρέφοντας, έλαβα το δωράκι μου από τη μεγάλη:

-μαμά, έχεις ευφροσύνη και μας κάνεις όλο ωραία πράγματα!

(ε, είχαμε πρόσφατα προσπαθήσει να της εξηγήσουμε τι σημαίνει το όνομα της ξαδέρφης της..)

Νεαρή μητέρα υιοθετεί και θηλάζει αδέσποτα σκυλάκια!!

Δεν έχει βγάλει ακόμη τις πάνες, η Μαρία όμως μαθαίνει να φροντίζει τα "παιδιά της" με αγάπη! Πέρα από κάθε αστεϊσμό... κάπου διάβαζα ότι "δεν έχει σημασία μόνο σε τι κόσμο αφήνουμε τα παιδιά μας, αλλά και τι παιδιά αφήνουμε σε αυτό τον κόσμο"! Ελπίζω κι εγώ λοιπόν -όπως όλες μας- πως οι η επόμενη γενιά, θα τα καταφέρει καλύτερα!...

μια κατασκευή για τα ζεστά μεσημέρια των "έγκλειστων" του Σαββατοκύριακου!

Απλούστατο! Και αυτό το βρήκα στο για άλλη μια φορά υπέροχο Φιάξ'το! Μην το πετάς, Δημιούργησε! Για όσους λοιπόν ψάχνουν για ιδέες... δημιουργικής απασχόλησης μέσα στο σπίτι (ναι, δεν είναι ο,τι καλύτερο, αλλά πολλοί μένουμε τελικά μέσα θερμομετρώντας, γκρινιάζοντας ή απλά.. εξαντλημένοι) δείτε πόσο απλά μπορούμε να μετατρέψουμε τα κιλά έντυπης ενημέρωσης του ΣΚ σε χρήσιμα μπολάκια:

Προετοιμασία: κόβουμε λωρίδες ή κομμάτια χαρτί από εφημερίδες/περιοδικά (μπορούμε να διαλέγουμε εικόνες με κοινό χρώμα ή θέμα για πιο προσεγμένο αποτέλεσμα)

Ετοιμάζουμε αλευρόκολλα (1 ποτήρι νερό & 1 ποτήρι αλεύρι σε ένα κατσαρολάκι, ανακατεύουμε για να ενωθούν καλά, προσθέτουμε 2 ποτήρια νερό ακόμη και ανακατεύοντας συνεχώς περιμένουμε να κοχλάσει. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και αφήνουμε να κρυώσει-έτοιμη!)

Εκτέλεση: Αλείφουμε μια εύκαμπτη γαβάθα - μπολ με βαζελίνη και στρώνουμε μια στρώση λωρίδες χαρτιού που έχουμε προηγουμένως κόψει από περιοδικά/εφημερίδες. Με ένα πινέλο περνάμε μια στρώση σπιτικής αλευρόκολλας και προσθέτουμε μια ακόμη στρώση χαρτιού. Επαναλαμβάνουμε για τουλάχιστον 2 φορές - περιμένουμε να στεγνώσει εντελώς πριν βγάλουμε το χαρτομπολάκι μας από τη γαβάθα (εμείς βιαστήκαμε και μας βγήκε λίγο.. "σγουρό", αν το αφήσεις αρκετά, σκληραίνει πολύ καλά και γίνεται και πολύ ανθεκτικό)

(Στο βιβλίο θα βρείτε επιπλέον οδηγίες για ακόμη πιο "προχωρημένες" κατασκευές)

Καλό μας Σαββατοκύριακο!

Τάκου και σε λίγο φτάνει, για φιλί και για στεφάνι!

Λοιπόν το θέμα της δημιουργικής απασχόλησης με τα παιδιά μας στο σπίτι, είμαι σίγουρη πως απασχολεί πολύ πολλούς. Εδώ δείτε μια ακόμη ιδέα: αφού περάσαμε τόσο ωραία με το πρόχειρο χειροποίητο αργαλάκι μας, είπα να το κάνουμε ένα βήμα πιο επαγγελματικό. Βρήκα αυτό εδώ (θα βρείτε κι άλλα, καταπληκτικά υλικά, εργαλεία, ιδέες κι ένα σωρό ενδιαφέροντα για κατασκευές και είναι και ελληνικότατο), το παρήγγειλα, το έλαβα πολύ άμεσα, το συναρμολογήσαμε και ιδού:

Η ιδέα είναι πολύ απλή, μπορεί να γίνει εύκολα και με ήδη υπάρχοντα υλικά στο σπίτι (4 πηχάκια για το σκελετό, μερικά καρφάκια κι 1 λεπτό πηχάκι για τη σαϊτα που το τρυπάμε στη μια άκρη & το κάνουμε μυτερό στην άλλη) Το πόσο ωραία είναι τέτοια προτζεκτάκια, ας μην το ξαναλέω, για εμένα πάντως έχουν φτάσει στα όρια εμμονής! Μουσικούλα και χειροτεχνίες, τι να πω, τα καλύτερα απογεύματα.. Μη δίνετε σημασία στον τίτλο, δεν πέφτουμε σε στερεοτυπικά κλισέ, μπορεί να απασχολήσει άριστα και αγοράκια.

Τελευταία ενημέρωση: μπορείς πια να βρεις και σ' εμάς, δες και τον αργαλειό της 4Μ στην Ecofamily.gr

Μας αρέσει ο θηλασμός, μας αρέσει ο Ergo baby carrier!

Η Ecofamily από το ξεκίνημά της αναγνωρίζοντας την εξαιρετική δουλειά του Συνδέσμου Θηλασμού Ελλάδος (La Leche League Greece), θέλησε να στηρίξει με κάθε τρόπο την προσπάθειά του γνωρίζοντας την αξία της από πρώτο χέρι, αφού οι ίδιες οι γυναίκες της Ecofamily ως μητέρες, έχουμε δεχθεί τις ευεργετικές συμβουλές των εθελοντριών συμβούλων θηλασμού σε δύσκολες ώρες. Στο καινούριο τεύχος του περιοδικού του συνδέσμου, το "γαλουχώ", η Ecofamily θα είναι και πάλι παρούσα, με μια -ελπίζουμε να συμφωνήσετε- όμορφη παρουσία! Λοιπόν δείτε την "διαφημιστική" παρουσίαση του αγαπημένου μάρσιπου Ergo baby και από εδώ:

είναι χειροποίητη, με έμπνευση από μια καινούρια μου ανακάλυψη, το digital scrapbooking, θα τα πούμε άλλη φορά γι αυτό...

Και για να επιβεβαιώσουμε το "αγαπημένου", δείτε σκηνές από την Φθινοπωρινή μας βόλτα του ΣΚ στη Βόρεια Εύβοια, ή αλλιώς, τι μπορεί να κάνει κανείς με έναν Ergo baby carrier!

για αρχή, απλά να περνάει καλά...

και για πιο προχωρημένες καταστάσεις... η μαμά μαζεύει κλαδιά κουμαριάς ενώ ο μικρός πίνει το γαλατάκι του...

Υπενθυμίζουμε ότι οι φωτογραφίες σας με μάρσιπους - ρούχα της Ecofamily είναι περισσότερο από ευπρόσδεκτες για δημοσίευση, επίκειται δε και διαγωνισμός (με έπαθλο βεβαίως) - θα σας ενημερώσουμε σύντομα επ' αυτού!

Ένας αργαλειός που δεν κάνει "τάκου-τάκου"!

Με ευτελέστατα υλικά, περάσαμε ένα Σαββατοκύριακο χάρμα! Από το βιβλίο του Πατάκη "Φιάξ'το!-μην το πετάς, δημιούργησε", θυμηθήκαμε αυτή την φανταστική (και πανεύκολη) εκδοχή χειροποίητου - επιτραπέζιου αργαλειού!

Υ.Γ.

δικός μου είν' ο αργαλειός,
δικό μου και το χτένι
δική μου και η πέρδικα
που κάθεται κι υφαίνει!

Φθινοπώριασε, ή μας φαίνεται;

Βρέχει, φυσάει οι πετσέτες στο μπάνιο δε στεγνώνουν, και τα βραδάκια κρυώνω περισσότερο από ό,τι επιτρέπουν οι τριανταέξι Οκτώβριοί μου... Φθινοπώριασε απότομα! Λοιπόν, το πλάνο είναι να ενημερώσουμε για τα φθινοπωρινά προϊόντα της Ecofamily, ώστε να προλάβετε πριν ξεστοκάρουμε (συμβαίνει και στα καλύτερα καταστήματα):

Συλλέκτης υγρασίας για το μπάνιο μας - θα πάρω επιτέλους φέτος, μόλις έβαψα το μπάνιο με αντιμουχλική μπογιά, απαλό λεμονί, κι οι στάμπες της περσινής μούχλας θέλω να μείνουν μόνο στην (ασθενή ούτως ή άλλως) μνήμη μου.

Μη - τοξικό παγουρίνο SIGG για το γιό μου: στο ποδόσφαιρο & στο σχολείο με ντροπή ομολογώ ότι κουβαλά ακόμη το τοξικό μπουκάλι αγνώστου ασιατικής προελεύσεως που αγοράσαμε πριν συνειδητοποιηθούμε οικολογικά ... η κόρη μου τουλάχιστον, κυκλοφορεί με το μοδάτο ροζ μη-τοξικό παγουρίνο με τη νεραϊδούλα, που το απόσβεσε ως κόστος τέσσερις εβδομάδες αφότου το αγόρασε.
Εξίσου μη- τοξικό μπουκάλι ταξιδίου SIGG δι εμέ: Εγώ ευτυχώς δεν είχα αγοράσει κανένα παγούρι για τον εαυτό μου πριν συνειδητοποιηθώ κλπ, κι έτσι χωρίς τύψεις περί υπερκατανάλωσης το Μάιο πήρα το all times classic μεταλλιζέ κόκκινο οικολογικό μπουκάλι που τράβηξε πολλά βλέμματα, τόσο που το ματιάσαμε καιτο ξέχασα στην οροφή του αυτοκινήτου μου πριν από μια εκδρομή... Τέλος πάντων, ό,τι έγινε - έγινε, το βλέπω σαν την ευκαιρία τώρα να πάρω το νέο σχέδιο της SIGG με το 'πράσινο αποτύπωμα' :)

Πυτζάμες από βιολογικό βαμβάκι, Δίκαιου και Αλληλέγγυου Εμπορίου - για τρεις λόγους τουλάχιστον: α) μου αρέσουν τα βατραχάκια κι οι πεταλούδες, δεν λανσάρονται από ήρωες πολυεθνικών αυτό τον καιρό, άρα αισθητικο-πολιτικά δεν έχουμε πρόβλημα -β) είναι από βιολογικό βαμβάκι δίκαιου εμπορίου, άρα καλό κάνω και στα δικά μου τα παιδιά, και στων εργαζομένων (στα συμβατικά βαμβακοχώραφα δουλεύουν κατά κόρον παιδάκια στην Αφρική, γιατί το βαμβάκι ως φυτό είναι κοντό και 'βολεύει' τους επιχειρηματίες να εργάζονται παιδιά, άλλο τώρα αν οι περισσότερες ασθένειες ματιών, νεύρων και αναπαραγωγικού στις περιοχές αυτές προέρχονται από την επαφή των νεαρών οργανισμών με συμβατικές καλλιέργειες βαμβακιού...) γ) στην ευχή, δεν έχω αρκετά χρήματα για να αγοράζω στα παιδιά μου μόνο βιολογικά ρούχα, αλλά τις πυτζάμες τις φοράνε για 10 ώρες κάθε 24ωρο -θα κοιμάμαι πιο ήσυχη από όλες τις απόψεις!

Χέρια ψηλά!

Τα μικρά κοιτάζουν στα μάτια, και ό,τι βλέπουν κάνουν!

(όποιος συμφωνεί, ας σηκώσει το χέρι)