Χειροποίητο δωράκι για τους δασκάλους, εύκολα, γρήγορα και οικονομικά, αποκλειστικά από τα παιδικά χεράκια!

Σπανίως αναρτώ εποχιακά, μιας και πάσχω από αυτή την χρόνια σνομπιστική πάθηση που με ταλανίζει (στο blog οξύνεται όποτε αλλάζει ο καιρός). Αφού το κάνουν όλοι, ποιός ο λόγος να το κάνω κι εγώ; Ναι, έρχονται ας πούμε απόκριες, όλοι το ξέρουμε, πρέπει όμως όπως και δήποτε όλοι μαζί οργανωμένοι να ποστάρουμε ακατάσχετα αποκριάτικα; Αυτή είναι μια σύντομη περιγραφή της πάθησης, που όπως καταλαβαίνετε δεν βοηθά καθόλου την ήδη βεβαρυμένη κατάσταση του ιστολογίου. Τι να κάνουμε, έτσι έμαθα, έτσι αυτόματα αντιδρώ, έχει τα καλά του, έχει και τα κακά του.. μερικώς και με προσπάθεια, με τον καιρό το ξεπερνάω...
Στα πλαίσια της αποθεραπείας μου λοιπόν, ας βάλω και μια φορά (στην ώρα της) μια ιδέα.. εποχής!  Το να κάνει κανείς ένα δωράκι στον δάσκαλο που είχε το παιδάκι του όλη τη χρονιά, είναι νομίζω πολύ θετική κίνηση και η ελάχιστη ένδειξη σεβασμού των προσπαθειών του. Όποια κι αν ήταν η σχέση μας μαζί του, μόνο θετικά μπορεί να φέρει μια τέτοια κίνηση νομίζω. Για εμάς δε, που έχουμε την ευτυχία φέτος να έχουμε και στα 3 παιδιά μας αξιόλογους, φιλότιμους και εξαιρετικά πλούσιους (συναισθηματικά ;-)) δασκάλους, ένας λόγος παραπάνω. Η φετεινή μας εκδοχή, με δεδομένη την έλλειψη χρόνου και το πλήθος των δασκάλων όλο και να μεγαλώνει (σχολεία, αγγλικά, αθλήματα, μουσικές), δίνει έμφαση στο γρήγορο και το οικονομικό. Δεν ξέρω πώς τη βρίσκετε, εγώ την βρήκα εξαιρετική και ειδικά αφού έγινε με υλικά που είχαμε και στο σπίτι και αποκλειστικά από τα ίδια τα παιδιά!

4 μυστικά για να μάθουμε πλέξιμο στα παιδιά, ακόμη κι όταν οι ίδιες δεν έχουμε ιδέα... ναι! τα παιδικά χεράκια κάνουν θαύματα με το βελονάκι!!

Ναι.. και δεν έγινε βάσει σχεδίου... Απλά έτυχε να δείξει στην μεγάλη μου κόρη (11χρ.) μια φίλη της λίγο μεγαλύτερη βελονάκι, πήραμε μαλλιά (καινούριο υλικό - άλλο που δεν ήθελα!), μπήκαμε μετά στα ιντερνέτς κι έγινε χαμός!! Εγώ αν και δεν είχα ιδέα από πλέξιμο (δεν το αρνούμαι πως ενδόμυχα ίσως τελικά το σνόμπαρα και λίγο, ως μη απολύτως δημιουργικό με την αρτιστίκ έννοια, η έξυπνη) με την -όποια- εμπειρία μου με τα παιδιά, διέγνωσα απλώς τον τρόπο και επέλεξα το πλάνο για να δω τι θα κάνει, χωρίς η ίδια να μπορώ να βοηθήσω στο ελάχιστο επί της ουσίας της τεχνικής.

ένας πολύ επιτυχημένος και πανεύκολος λαιμός, είναι η επιλογή μου για 1η επαφή με το βελονάκι. Επινόηση της περιστέρας μου (έτσι την έλεγα και προ εκλογών..).

Τι θέλω να πω:

1. Παρακάμψαμε το στάδιο της εξάσκησης, που συχνά επιλέγεται για να δείξουμε στο παιδί βελονάκι. Είμαι πιο πολύ της άποψης "βουρ στον πατσά" κι ο,τι γίνει, που θα γίνει μια χαρά!

Εμένα είχε προσπαθήσει η κακομοίρα η γιαγιά μου, δεινή πλέχτρα, να μου δείξει γαϊτανάκι, με λεπτό νήμα. Οκ, το έμαθα, αλλά έπλεκα, έπλεκα, έπλεκα χιλιόμετρα γαϊτανακίου χωρίς να καταλαβαίνω τι κάνω... ώσπου βαρέθηκα για πάντα.

2. Επιλέξαμε πολύ χοντρό μαλλί και αντίστοιχο βελονάκι, για να μπορεί να έχει ολοκληρωμένο αποτέλεσμα γρήγορα. Επίσης πολύ σημαντικό. Να φτάσει σύντομα να ολοκληρώσει κάτι, που θα είναι "κάτι", όχι ας πούμε ένα πετσετάκι αλλά ένας λαιμός ή ένα σκουφί ή οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή να δωριστεί από το ίδιο το παιδί.

3. Επιλέγουμε ένα πολύ απλό θέμα, τι δηλαδή θέλουμε να πλέξουμε. Δική μας επιλογή ήταν ένας σκούφος, αν και θα πρότεινα για αρχή ένα κλειστό κασκόλ - λαιμό. Ανάλογα με την επιλογή μας, αναζητούμε βιντεάκια με οδηγίες - υπάρχει τόση πληροφορία από έμπειρες πλέχτρες από όλο τον κόσμο, που γιατί να περιμένεις να μάθεις η ίδια για να δείξεις στο παιδί;; Μετά την επιλογή που κάναμε παρέα, εγώ την άφησα μόνη της με βιντεάκια που βρήκαμε στο youtube, και είχε τόση πλάκα, περάσαμε 1-2 απογεύματα με τη φωνή μιας γλυκιάς κοπέλλας συντροφιά, και το βιντεάκι της σταμάτα-ξεκίνα... Και όταν η Ευανθία ολοκλήρωσε το πρώτο της σκουφί, ένιωσα τόσο μα τόσο περίεργα! Την είχε μάθει μια κοπέλλα από ποιός ξέρει ποιά μεριά της Ελλάδας, που ούτε την ήξερα, ούτε με ήξερε! Ένιωσα τόση ευγνωμοσύνη, πραγματικά... αυτά είναι από τα όμορφα του νετ, οπωσδήποτε.

4. Για αρχή, δεν ασχοληθήκαμε με τεχνική και πώς το τρίβουν το βελονάκι. 'Οπως βολεύει, και με την εξοικείωση έρχεται και η τεχνική. Απελευθερωθείτε κυρίες μου! Εσείς που πλέκετε βέβαια ίσως έχετε άλλη άποψη, απλά νομίζω πως αρχικά καλό είναι το παιδί να κατανοήσει τις κινήσεις χωρίς να ασχοληθεί με την ακριβή θέση των χεριών και του νήματος για να μην μπερδεύεται να συντονίσει τα χέρια με τη σκέψη. Στην ουσία το βελονάκι, είναι ένας (διαφορετικός για κάθε βελονιά) επαναλαμβανόμενος σύνθετος κόμπος. Και κάθε παιδί μπορεί να μάθει να κάνει κόμπους!

Κι έτσι η Ευανθία κόλλησε, κόλλησε λέμε!! Σκουφιά, τσάντες, λαιμοί και δε συμμαζεύεται. Στην επόμενη φάση ξημεροβραδιαζόταν στις Κερασόπιτες, εξειρετικό blog με οδηγίες για πανέμορφα πλεκτά - εδώ είπαμε, δεν δίνουμε τόσο οδηγίες, όσο κεντρικές ιδέες για εμψύχωση :Ρ

Εγώ αρχικά είπα να μην ασχοληθώ, και για να της αφήσω το πεδίο ελεύθερο αλλά και γιατί δεν έδινα και πολλές ελπίδες στα εναπομείναντα ζωντανά εγκεφαλικά μου κύτταρα. Αλλά τελικά, αφού είδα πως κι εκείνη το ήθελε πολύ, έκατσα να μου μάθει και ναι, έμαθα. Μην περιμένετε πολλά, η Ευανθία ξέρει 5-6 πλέξεις, παγώνι, κουκουτσάκι και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο... Εγώ αρκέστηκα στο 2πλό κροσέ και σ'ένα άλλο, μάλλον μισό 2πλό, που με κάλυψαν προς το παρόν, και τώρα κάνω κάτι πασουμάκια - με βλέπω βέβαια να προχωράω, τώρα που βλέπω και την Ευανθία να κάνει κάτι τετραγωνάκια συγκλονιστικά... είναι τελικά κόλλημα το βελονάκι, ομολογώ και μετανιώνω πικρά που το σνόμπαρα!! (Δεν θα βάλω άλλες φωτό, αν κι έχουμε κάνει τόσα, μπας και βελτιώσω λίγο τη συχνότητα των αναρτήσεών μου..) Απλά ένα ακόμη: αφήστε τα παιδιά να σας διδάξουν κάτι! είναι περίεργη διαδικασία αλλά πολύ ενδιαφέρουσα!

Μάθαμε και στη μικρή, τη Μαρία (6χρ.) και μια χαρά κατάλαβε, αν και κατέληξε με κάτι δικές της παραλλαγές, ίσως δοθεί το όνομά της στις πλέξεις αυτές, δεν ήταν κακές!

η Μαρία πλέκουσα κουβερτάκι του παπαγάλου του Παύλου, για τις κρύες νύχτες του χειμώνα

Μάθαμε και στον Παύλο, κόντρα στα στερεότυπα, απλά του μένει να βρει κάτι που να του αρέσει να πλέξει για τον εαυτό του. 

Κλείνοντας, χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω.. θα έλεγα, αγαπητή αναγνώστρια, αγαπητέ αναγνώστη! Αγαπητέ αναγνώστη, αγαπητή αναγνώστρια: ήλθε ο καιρός του θερίζειν!... Μετά από τα χρόνια που περάσαμε, ιδιαίτερα με την πρώτη μου κόρη, με διάφορες χειροποίητες κατασκευές, επαφή με καινούρια υλικά, τεχνικές, επισκευές, ανακατασκευές και DIY ιδεούλες, το βασικό που ήθελα από τότε που ήταν μικράκι να νιώσει, το ένιωσε! Αυτό το φούσκωμα, τον ενθουσιασμό και τη γαλήνη που σου προσφέρει η ολοκλήρωση μιας δημιουργίας, που είναι το δια βίου εμβόλιο κατά της βαρεμάρας!  Έχει από μόνη της πολλά χαρίσματα και καλό χέρι, κοφτερό μυαλό και μάτι και μπορεί να το πάει αν θέλει και παραπέρα, αλλά το δικό μου το ζητούμενο κατ' αρχήν ήταν να μάθει να χρησιμοποιεί τα χέρια της. Δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι κάθε κορίτσι (για τα αγόρια δεν ξέρω αλλά νομίζω και αυτά σε άλλα πεδία) παραδοσιακά μάθαινε τέχνες όπως το πλεκτό, το κέντημα, η ύφανση. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς κάποιο ειδικό εξτραβαγκάντ ταλέντο. Ακούω συχνά: Ά, εμένα δεν πιάνουν τα χέρια μου! ούτε κουμπί δεν μπορώ να ράψω... Διαφωνώ καθέτως λοιπόν αγαπητοί και διαχωρίζω τη θέση μου ζητώντας την  ανάκτηση της επαφής της νέας γενιάς, του φυτωρίου αυτού του μέλλοντος, με την δημιουργία στις οικιακές της εφαρμογές, ξεκινώντας από τη διδαχή των κορασίδων του οίκου μας. Παραξενύχτησα μάλλον, πάνε και τα υπόλοιπα κύτταρα που λέγαμε... Άντε παιδιά, διαλυθείτε ησύχως...

Σας φιλώ και να μου σχολιάζετε πού και πού, ε; Σας βλέπω που με διαβάζετε, μη νομίζετε :-)

Και το καινούριο μου λογοτυπάκι πώς σας φαίνεται; ε;; εεεε;;; με τα χεράκια μου το έφκιασα κι αυτούνο...

It's always summer somewhere

Το καλοκαίρι κυλά.. και με αγχώνει λίγο..

Αντίδοτο στο άγχος του τέλους η σκέψη αυτή. Μου την είπε ένα πουλάκι. Κι αν το καλοκαίρι το κουβαλάς μέσα σου, τόσο το καλύτερο, πρόσθεσε.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιράκι, όπου κι αν είστε. Εμείς φεύγουμε για εκεί που θα παιχτεί η τελευταία πράξη του καλοκαιριού μας κι ελπίζουμε... τα καλύτερα! 

(ευχηθείτε μου μόνο να έχει βότσαλα η παραλία μας)

διακοσμητικός δίσκος: κατασκευές με βότσαλα!

Έχετε νιώσει ποτέ να σας κουράζει ο εαυτός σας; Εγώ που και που μεταξύ άλλων, αγανακτώ και με την εμμονή μου με τις πέτρες και τα βότσαλα! Προσπαθώ να με συμβουλέψω.. "πόσα ακόμη θα κουβαλήσεις; έχεις γεμίσει το σπίτι.." και άλλα μάταια, μιας και η έλξη που μου ασκούν είναι συχνά ακατανίκητη..

Οι παραλίες στη Φρεαττύδα και τα Βοτσαλάκια στον Πειραιά, είναι γεμάτες από μπάζα οικοδομικών υλικών από τα νεοκλασσικά που πάλαι ποτέ κοσμούσαν όλη την Ακτή Θεμιστοκλέους.. Τώρα πια ελάχιστα έχουν παραμείνει. Τα θραύσματα από μωσαϊκά και μάρμαρα, πλινθινα τούβλα και κεραμίδια που βρίσκονται ακόμη στις παραλίες ανάμεσα στα βότσαλα όμως, είναι εκεί για να θυμίζουν σε όποιον έχει τα μάτια να δει πόσο εύκολα και για ποιό αντίτιμο οι μεταπολεμικοί παππούδες και γονείς μας, βασανισμένοι και στερημένοι  Έλληνες, αντιπαρείχαν και πέταγαν. Έτσι, για να μην παρασυρόμαστε σε βιαστικές αποφάσεις, παρμένες από ανάγκη και χάριν ευκολίας, δικαιολογούμενοι από τις "κρίσιμες" συνθήκες.

Με τα παιδιά κάνουμε συχνά εκεί βόλτα για ανεφοδιασμό πετρών τις οποίες μανιωδώς ζωγραφίζουμε. Είναι τόσο κοντά! Και τόσο όμορφα.. ιδιαίτερα εποχές ή ώρες που δεν είναι πολυσύχναστη, μια βόλτα στην  παραλία κι ας είναι αστική, είναι πάντα ευεργετική στη διάθεσή μας! 

Κι εδώ δείτε μια ακόμη ιδέα που προέκυψε από τη συλλογή των αγαπημένων μωσαϊκών: Ένας δίσκος! Διακοσμητικός δίσκος από... ανακυκλωμένα νεοκλασικά λοιπόν, για να παραμένουμε και εντός θέματος ιστολογίου ;-) Μπορεί να γίνει φυσικά και με απλά βότσαλα ή ο,τι άλλο βρει κανείς και του θυμίζει θάλασσα, κοχύλια, ή ο,τι άλλο. 

Αρχικά ήθελα να τα συνδέσω με λευκό αρμό, αλλά στο σπίτι είχε ξεμείνει λίγο μπεζ υλικό από παλιότερη χειροτεχνία μας. Είχα και τότε χρησιμοποιήσει αρμό για πλακάκια στα ψηφιδωτά που είχαμε κάνει με τα παιδιά. Αν και πρωτοβλέποντάς τον, το θεώρησα απόλυτη αποτυχία, τελικά νομίζω πως η χρήση χρωματιστού αρμού πλακιδίων (τον βρίσκεις σε χρωματοπωλεία) ήταν επιτυχέστερη επιλογή μιας και θυμίζει λίγο τη φυσική άμμο. Και μην τρομάζετε όταν ακούτε για οικοδομικό υλικό, είναι πολύ πιο απλό από τα περισσότερα που ήδη καταπιάνεται μια γυναίκα καθημερινά. Όχι, αλήθεια, τη μέρα που το έφιαξα, είχα ήδη φιάξει ένα κέϊκ και ζύμη για μια πίτσα. Η κατασκευή αυτή μπορώ λοιπόν με βεβαιότητα να πω πως ήταν πολύ πιο εύκολη! Σαν τη βάση μιας τούρτας με σαβαγιάρ ας πούμε..με οικοδομικά υλικά για πιο μόνιμο αποτέλεσμα...
Το μείγμα για τη λάσπη του αρμού γίνεται με νερό,
ανακατεύεις με αυγοδάρτη (καλό είναι να γίνει κάπως πηχτή η λάσπη),
στρώνεις το υλικό στον δίσκο
και απλά στολίζεις ακουμπώντας τα βότσαλα!
Μην ανησυχήσετε αν τα βότσαλα λερωθούν από τη λάσπη, στρώστε καλά τον αρμό ανάμεσά τους και καθαρίστε την επιφάνεια με βρεγμένη πετσέτα. Μαγειρική με οικοδομικά υλικά! Δεν είναι όμορφο;

Και φυσικά το απλούστερο που μπορεί να κάνει κανείς με τα βότσαλα και τις πέτρες της παραλίας, είναι να τα ζωγραφίσει. Σας έχω δείξει και παλιότερα ζωγραφιστά μας βότσαλα, πάρτε όμως μια γεύση από τα φετεινά μας.

Κι ακούστε και το μεγάλο μυστικό!... Τα βότσαλά μας πια δεν τα ζωγραφίζουμε με πινέλο! Ανακαλύψαμε, μετά από τους μαρκαδόρους για επιφάνειες της Giotto, τους επίσης υπέροχους (αν και τσιμπημένους, κοστίζουν περίπου 2έουρα ο ένας αλλά έχουν απίστευτη διάρκεια) μαρκαδόρους ζωγραφικής Posca. Κυκλοφορούν σε 3 πάχη και σε πολλές-πολλές αποχρώσεις, απ' ό,τι κατάλαβα συνηθίζουν να τους παίρνουν τα παιδιά, βασικά για graffiti σε τοίχους κι έτσι τους βρίσκεις σχεδόν σε κάθε βιβλιοπωλείο. Έχουν υπέροχη έντονη απόδοση στο χρώμα και το σημαντικότερο, ειδικά αν τα καλοκαιρινά σου μπάνια περιλαμβάνουν παιδιά: μπαίνουν στην τσάντα σου κι εξασφαλίζουν καθαρές δουλειές... Μην φοβηθείς να τους δώσεις και στα παιδιά (εξήγησε πρώτα ότι δεν είναι για body painting) μιας και δεν χαλούν καθόλου εύκολα. Κι εδώ δείτε κάτι από το τι μπορεί να συμβεί αν τους τους δώσεις.

Και πια μπορώ να ησυχάσω που τελικά θα γλιτώσουμε από το ενοίκιο και μετά από τόσα χρόνια γάμου, θα τακτοποιηθούμε! Είμαστε έτοιμοι για το χτίσιμο του σπιτιού μας! ε, τις πέτρες τουλάχιστον τις έχουμε... 

Καλημέρα! Α, και καλό χειμώνα είπαμε;

Κυρά Σαρακοστή... επαναχρησιμοποιούμενη!

Η φετινή Καθαρά Δευτέρα, ήταν ιδανική για να μουλιάσεις χαρταετό!

Και ιδανική για να μουχλιάσεις και να κάνεις χειροτεχνιούλες με τα παιδιά στο σπίτι. Διαλέξαμε το δεύτερο..

Εδώ βλέπεις την καινούρια, μοναδική, επαναστατική κυρα-Σαρακοστή πολλών χρήσεων. Μια ιδιαίτερη, εμπνευσμένη πατέντα, χάρη στην οποία δεν χρειάζεται πια να διαμελίζεις την άτυχη κυρά, αρκεί απλά να της δένεις κορδελλάκια στους αστραγάλους που ως να έρθει η ώρα τους βρίσκονται τακτικά αποθηκευμένα στην ειδική, για τον σκοπό αυτό δημιουργημένη τσέπη! Χάου κλάσσι.. Λοιπόν κοροϊδέψτε ελεύθερα, αλλά εμένα μου άρεσε η ιδέα μου!

Δυστυχώς την έκανα με συνθετικό πηλό μοντελισμού που φυσιολογικά σιχαίνομαι, αλλά οι συνθήκες με κάνουν να πίνω συχνά το κρασί μου νερωμένο.. Τουλάχιστον βρήκα αυτό τον πηλό που αν και μυρίζει ίου και δεν μοιάζει καθόλου με τον φυσικό πηλό, στεγνώνει πολύ αργά (περισσότερος χρόνος για να δουλέψεις) και δεν γλιτσιάζει. Μόνο του αρνητικό, μπορεί να σκεβρώσει στεγνώνοντας. Είναι συνθετικός και δεν το κρύβει.

Σ'αρέθ;

Υπέροχη Ελλάδα και... επιτέλους, camping με τα παιδιά!!

(εγώ βάζω με κεφαλαίο το "Ε" της χώρας, ο blogger το δείχνει με μικρό... συνωμοσία;; .. ;-))
Κοντά στο τελείωμα του Καλοκαιριού, κι εγώ δεν έχω λόγια, μόνο εικόνες, πολλές εικόνες, θαυματουργές εικόνες!  Από την όμορφη Ελλάδα, που μας τρέλλανε πάλι, με τη συντροφιά των Αγγέλων, στα μάτια των παιδιών μας. Για να θυμάμαι ότι τα έχω όλα, όλο τον χειμώνα. Δεν έχω ακόμη τελειώσει με τις βαλίτσες μας, αλλά πάρτε μια εικόνα από τις όμορφες καλοκαιρινές μας βόλτες.

Και το καλύτερο του φετεινού Καλοκαιριού: ελεύθερη κατασκήνωση! Δηλαδή, στο κτήμα ενός φίλου στο βουνό, με ακόμη μια οικογένεια παρέα, κάναμε την πρώτη μας σοβαρή προσπάθεια ως "παντρεμένοι με παιδιά". Άργησα, αλλά τον αποπλάνησα τον χάζμπαντ τελικά... Λοιπόν, η ελεύθερη κατασκήνωση θέλει κάποια οργάνωση στα βασικά θέματα πέρα από τον ύπνο, όπως είναι η τουαλέττα, το μαγείρεμα και το μπάνιο αλλά δεν θέλω εδώ να δώσω οδηγίες, απλά ρίχνω το δολωματάκι μου κι όποιος τσιμπήσει, ας με ρωτήσει για λεπτομέρειες ;-) Τα υπόλοιπα όλα, βρίσκονται!

Μετά από 10 χρόνια... ελεύθερο camping με τα παιδιά! 5 νύχτες αξέχαστες. Εδώ, θυγατέρα ριγανάτη.

Εμάς μας πήγε υπέροχα, την κάναμε ελαφρώς γιαλαντζί στα δύσκολα, αλλά νομίζω τα παιδιά πήραν αυτό που ονειρευόμουν να ζήσουν. Να αποκοιμηθούν με τους περίεργους ήχους του δάσους, να ξυπνήσουν με τις φωνές μιας αγελάδας που φώναζε το μοσχαράκι της από μακρυά να έρθει να θηλάσει (α-πίστευτο μουγκανητό, η Μαρία βγήκε έντρομη, μαμά υπάλχει κάτι που κάνει σα λιοντάλι), να ανάψουμε γκαζάκι το βραδάκι και να κάτσουν γύρω από το τραπεζάκι μας να διαβάζουν πώς μπορείς να κάνεις τα πάντα. Μικρά μαθήματα αυτάρκειας, ή μάλλον ολιγάρκειας, ρυθμών φυσικών και ζωής χωρίς ρεύμα. Δεν θα πω άλλα. Το (μη οργανωμένο) camping είναι η αγάπη μου και όσο κι αν είναι ελαφρώς βασανιστικό για εμάς τους καλοζωϊσμένους γονείς του μιλένιουμ, είναι μια εμπειρία μοναδική που έχει τόσα να δώσει σε όλους μας. Κι εγώ το αγάπησα γιατί το έζησα σαν παιδί, οπότε, νομίζω οφείλω να μπολιάσω και τα δικά μου με λίγο... κατασκηνωτικό πνεύμα. Κι ας βασανίσουν αργότερα κι αυτά τους γύρω τους ;-)) 

Και λίγα μόνο από τα ζωγραφιστά μας βότσαλα, με τους υπέροχους μαρκαδόρους Giotto Decor - τους ονομάζω γιατί έχω δοκιμάσει πολλά υλικά, αλλά οι μαρκαδόροι αυτοί δίνουν υπέροχο ζωντανό αποτέλεσμα εύκολα και σχετικά καθαρά από παιδικά χεράκια. Και τους παίζει και η μαμά.

Το νέο εθνικό νόμισμα, είναι εδώ!

Μια ωραία ιδέα για χειροτεχνία με τα παιδιά, είναι και η κατασκευή καλουπιών. Φτιάχνοντας ένα καλούπι από ένα αντικείμενο, μπορείς να το αναπαράγεις σε περισσότερα αντίγραφα κι όπως φαντάζεσαι οι εφαρμογές μπορεί να είναι πάμπολλες. Η ιδέα για τη συγκεκριμένη χειροτεχνία, προέκυψε μετά από μια επίσκεψη στο υπέροχο, νομισματικό μας μουσείο, σε συνδυασμό με την τωρινή… πολιτική συγκυρία. Δεν ήθελε και πολύ να αποφασίσουμε να κόψουμε δικό μας νόμισμα! 

Τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσετε είναι πολύ απλά, αλλά όπως συμβαίνει συχνά, δεν έχω ικανοποιητικές φωτογραφίες από τη διαδικασία που έγινε σε συνθήκες... αντίξοες. Οπότε:

• Για αρχή, φιάχνετε το πρωτότυπο, το αντικείμενο δηλαδή που θέλετε να αναπαράγετε, με πλαστελίνη. Εμείς για τα νομίσματα, κάναμε δίσκους από πλαστελίνη και μέσα χώσαμε διάφορα ψιλοπραγματάκια όπως ζωάκια από πλεϊμομπιλάκια, κοχυλάκια κλπ. Η μια πλευρά του πρωτοτύπου, καλό είναι να είναι επίπεδη.

• Ανακατεύετε σκόνη γύψου καλλιτεχνίας (δηλαδή γύψο ψιλό, για να αποτυπωθούν καλύτερα οι λεπτομέρειες - τον βρίσκεις σε χρωματοπωλείο) με νερό τόσο, ώστε να γίνει χυλός.

• Αδειάζετε τον γύψο σε ένα εύκαμπτο μπωλ ή φόρμα με διάμετρο (φυσικά) μεγαλύτερη από το αντικείμενο που έχετε φιάξει.

• Πιέζετε ελαφρά το αντικείμενο από πλαστελίνη στον γύψο, με την ανάγλυφη όψη προς τα κάτω χωρίς να το βυθίσετε ολόκληρο.

• Περιμένετε να στεγνώσει καλά ο γύψος (ο χρόνος ποικίλλει σχετικά με το πόσο υδαρής ήταν, δοκιμάστε με το νύχι σας, είναι έτοιμος όταν δεν χαράζεται εύκολα) και αφαιρέστε την πλαστελίνη. Το καλούπι είναι έτοιμο! Τώρα μπορείτε να ζουλήξετε κομματάκια πηλού στο καλούπι, και θα έχετε όσα αντίγραφα του πρωτοτύπου σας θέλετε, για πάντα!

Και μιας και είπα για το νομισματικό μουσείο, θα έλεγα επίσης, να πάτε, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μικρό και απολαυστικό, με υπαλλήλους ισάριθμους με τα εκθέματα (κακία). Γενικώς συνιστώ ανεπιφύλακτα την επίσκεψη με τα παιδιά σε κάθε μουσείο. Αρκεί να μην τους την κάνετε βασανιστική. Από την δική μου εμπειρία, οι επισκέψεις με παιδιά σε μουσεία, πρέπει να είναι σύντομες. Αφήστε τα παιδιά να σας δείξουν τον χρόνο, όχι με την ψυχολογία της μαμάς που ρωτά με αγωνία: "μήπως να φύγουμε τώρα αγάπη μου, κουράστηκες;", σαν να λέμε "καταλαβαίνω ότι είναι βαρετά, αλλά θα σου κάνει καλό, πίστεψέ με" αλλά με το πόσο βλέπετε να διαρκεί το ενδιαφέρον τους στα όσα συναρπαστικά έχετε να τους πείτε για τα εκθέματα. Κι αν δεν έχετε, απλά βολτάρετε με θετική διάθεση. Όχι, πράγματι, η επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό μας και στα παιδιά αλλά και σ΄ εμάς, είναι από τις εμπειρίες που δουλεύουν μόνες τους. Ενεργούν στον άνθρωπο με έναν τρόπο μυστικό και όμορφο, χωρίς απαραίτητα πολλά πολλά λόγια. 

Επίσης -πραγματικά σημαντικό- φορέστε όλοι κατάλληλα αναπαυτικά παπούτσια. Και επίσης, δεν είναι ανάγκη να εξαντλήσετε όλα τα εκθέματα. Αν η εμπειρία για τα παιδιά είναι θετική, με χαρά θα θελήσουν να ξαναπάνε. Μετά από κάτι πατ-κιουτ περάσματα από το μουσείο της Ακρόπολης, χαλαρά και αβίαστα (ενώ βεβαίως η ίδια έφριττα για το τι προσπερνούσαμε ξώφαλτσα) τα καμάρια κάνουν πάρτυ όποτε μπει στο πρόγραμμα μουσείο.

 Όπου κι αν βρεθείτε στην Ελλάδα, κάπου κοντά θα βρείτε και την ευκαιρία να μυριστείτε την ιστορία του τόπου. Από τα μεγάλα και γνωστά μας αρχαιολογικά μουσεία, ως τα κατά τόπους συχνά παραμελημένα, όπου περιμένουν νωχελικά κι αφημένα μάρμαρα να γνωρίσουν τα εγγόνια των χεριών που τα λάξεψαν.

 Αυτά τα εγγόνια ποζάρουν.

Αυτά μαγεύτηκαν!

Κι αυτά παίζουν με τη γάτα του αρχαιολογικού μουσείου Σύρου.

Λοιπόν, από επίσκεψη σε μουσείο, δεν έχω απογοητευτεί ποτέ, νομίζω γιατί πάμε για να αισθανθούμε ό,τι θετικό υπάρχει, κι όχι για να γκρινιάξουμε. Πράγματι έχουμε απίστευτα παραμελημένα μουσεία κι έχουν υπάρξει φορές που έχω φουντώσει, αλλά, επιτέλους, ας τους δώσουμε έναν λόγο ύπαρξης.  

Σημείωση: αυτό το καλοκαίρι μην χάσετε την έκθεση για το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Και πριν πάτε, δείτε και το ντοκυμαντέρ για τον μηχανισμό (σε 5 μέρη, αξίζει κάθε λεπτό!)

Κι ένα κολλάζ από επίσκεψη του χειμώνα. Το μουσείο μπορεί να είναι από συγκινητικό μέχρι αφόρητα εκνευριστικό και οι ισορροπίες εύθραυστες. Κι οι Ελληνίδες μας  τόσο μόνες, αποκομμένες και ξένες σε ξένους τόπους. Ειδικά με την Αφροδίτη εγώ τρελλάθηκα... Δεν την περίμενα τόσο υπέροχη, κι έτσι όπως στέκει ανάμεσα στις ορδές των τουριστών, πραγματικά σαν να την έχουν να εκπορνεύεται για μια φωτογραφία. 

Αυτά. Ως το επόμενο 3μηνο που θα ξαναβρώ χρόνο για ανάρτηση :-)

 *Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν χωρίς φλας

Πασχαλινή λαμπάδα από φυσικό κερί, χειροποίητη και ανέξοδη!

Το φυσικό κερί πλάθεται.
Μυρίζει όμορφα.
Και καίει γλυκά.
Η παραφίνη μου τη δίνει.
Όχι γιατί δεν είναι "οικολογικό υλικό". Απλά, νέτα και σκέτα, μου-τη-δί-νει! Είναι κρύα, σπάει, πάς να παίξεις με τα σταξίματά της και σου τρίβονται στα χέρια, είναι σπα-στι-κή...
Κι αφού έχω κι εγώ μια μονάκριβη (κάτι λέει αυτό..) βαφτιστηρούλα, είπα να το παλέψω με μια λαμπάδα από φυσικό κερί (συν μερικά κορδελλάκια και λίγα χρησιμοποιημένα κεράκια που πήρα από την εκκλησία μας). Και αν και το χρώμα του κεριού είναι αρκετά δεσμευτικό, νομίζω πως δεν αρκεί αυτό για να το αποκλείουμε από τις λαμπάδες. Εμένα μου άρεσε κι είχε πολύ καιρό να μου αρέσει κάτι που έφιαξα! Εσάς;;;

 

Και... μετά τα εγχάρακτα πασχαλινά αυγά του ΄12, φέτος δικαιωματικά τα παίρνω έτοιμα, μοναδικά διακοσμημένα από τις ορτυκούλες μας!

Φιλιά, καλή Ανάσταση.

Ευχές, γιορτινές χειροτεχνίες, παλιατζίδικα και χνάρια στο χιόνι

Ευχές πολλές κι από εμάς λοιπόν!
Παρ' όλο που, όπως πολλοί, δυσκολέυομαι να ξεστομίσω μεγάλα λόγια και ευχές για επιστροφή της πρότερης ευημερίας (η λιγούρα μας γι' αυτή την έρμη την ευημερία είναι που μας πρόδωσε εξάλλου) μέσα μου είμαι βαθιά αισιόδοξη, παραδόξως πώς!

Ας έχουμε λοιπόν όλα αυτά που αποκτώνται δωρεάν, ανεξαρτήτως κρίσεων και επιβολών δεσμεύσεων. Και αυτά είναι πολλά, σκέψου, διάλεξε και πάρε!

Κι εγώ όπως πάντα σας έχω ετεροχρονισμένες ιδέες για γιορτινές χειροτεχνίες, από αυτά που κάναμε σπίτι. Για του χρόνου βρε αδερφέ...
Και για αρχή το πιο πάνω "γούρι" από κουτσουράκι, τόσο απλό και διασκεδαστικό: 1.αν δεν έχεις ήδη, πας σε μια μάντρα με καυσόξυλα και διαλέγεις καμπόσα που σου φαίνονται στο σωστό μέγεθος κυλινδρικά 2.πας σε ένα μαραγκούδικο και ζητάς να στα κόψουν σε ροδέλλες πάχους από 2εκ. και πάνω (ή παίρνεις τη σεγούλα σου και χρίτσι-χρίτσι κάτι θα κάνεις). 3.τα υπόλοιπα είναι προφανή, όπως και το πόσο ωραίο δωράκι ή συνοδευτικό δωράκι μπορεί να γίνει από τα χεράκια των παιδιών στους φίλους και τους συγγενείς. Η ιδέα δεν είναι δικιά μου, κάπου την πέτυχα διαδικτυακά, μπορείς να την βρεις σε διάφορες εκδοχές.

 Το επόμενο είναι μια δοκιμή για τρισδιάστατο θεματικό καδράκι. Το δέντρο είναι από πλαστελίνη και το ελαφάκι το απέσπασα με κόπο από τα κοπάδια με ζωάκια των παιδιών. Το καδράκι Ikea.

Κι ακόμη κάτι που ενώ το ήξερα ήδη, ξαναθυμήθηκα φέτος. Μην υποτιμάτε τα παλαιοπωλεία! Σ' ένα παλιατζίδικο μπορείς να βρεις πολύ ιδιαίτερες και οικονομικές επιλογές για δώρα, όπως το κάδρο με την ετήσια φωτογραφία του διοικητικού συμβουλίου του συνδέσμου παντοπωλοϋπαλλήλων Πειραιώς του 1932 (ο σύλλογος του Ζήκου, όπως είπε μια φίλη, αν και ο Ζήκος ήταν μάλλον στην Αθήνα), για 10ευρώ. Θα μπορούσα να χαζεύω τα πρόσωπά τους για ώρες...

Ή  το παρακάτω ρετρό ρολογάκι για 5, ή η εκτύπωση με το κοριτσάκι για άλλα 5. Δεν ξέρω, αλλά μια βόλτα στα παλαιοπωλεία ποτέ δεν με άφησε ασυγκίνητη! Ακόμη κι αν δεν καταφέρεις να πάρεις κάτι, τα μαγαζιά αυτά σε πάνε όμορφες βόλτες. Κι αν πέσεις και σε προσγειωμένο παλαιοπώλη (πρόσεξέ το αυτό, συχνά πουλιούνται τα φύκια σε τιμή μεταξωτής κορδέλλας απλά "γιατί είναι παλιά") μπορείς νομίζω να βρεις πολύ οικονομικά το δικό σου διαμαντάκι, μια ανάμνηση που δεν ήξερες ότι έχεις. Γυρνοβολάμε νομίζω πάντα στα ίδια (για τον καθένα μας) μαγαζιά όταν ψάχνουμε ιδέες για δώρα, βγάζοντας απ' έξω αυτή την επιλογή. Δεν είναι άδικο;

Κι εφέτος κάναμε τη γνωστή συνταγή "κυνηγάω το χιόνι" στο δάσος, όπως είχα γράψει και παλιότερα (διάβασέ το, λένε ότι χειροτερεύει ο καιρός) και πέτυχε πάλι! Μόνο που ο χιονάνθρωπός μας φέτος δεν ήταν απλά -άνθρωπος. Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φώς, που λέει κι ο Ελύτης, κι όταν σε πήρε το φιλί... ;-)))

 

Κοίτα τι ομορφιές μπορείτε ν' ανακαλύψετε με τα παιδιά αν απομακρυνθείτε για λίγο από τα χιονοδρομικά και μπειτε στο δάσος, έστω για λίγο, δέκα μέτρα απ' το δρόμο. 

Αυτά είναι τα χνάρια από ένα κρυωμένο ζωάκι στο φρέσκο χιόνι, τόσο απολαυστικό να φαντάζεστε την ιστορία τους: πίτι πίτι πίτι βηματάκια, μια μικρή... διάρροια και πάλι: πίτι πίτι πίτι, πίσω στο δάσος.

Αυτά λοιπόν, ευχές και πάλι!

Άλτ! HTC? Ψηλά τα κέφια!

Ίσως θα έπρεπε να ασχολούμαι με σοβαρότερα πράγματα αυτή την περίοδο, αλλά αυτός φρονώ είναι ο ρόλος της σύγχρονης Ελληνίδας μάνας. Μπορεί να μην πλέκω κάλτσες ή να μην μεταφέρω προμήθειες στο μέτωπο (υπάρχει και κανένας πόλεμος εξάλλου;) αλλά νιώθω πως οφείλω να διατηρώ αφράτο το έδαφος για να φυτρώνει η καθημερινή μας ανεμελιά και να αναπτύσσονται σωστά τα απαραίτητα παιδικά χάχανα ξεχορταριάζοντας τις μαύρες ειδήσεις, πετώντας απ' το παράθυρο τα δυσοίωνα προγνωστικά λιθάρια που πέφτουν από το μυαλό μου...
Μπέρδεμα ε; Και που να δεις στην πράξη!.. Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να είσαι ο ίδιος σε άριστη φόρμα. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, εξάλλου από το περιβόλι με τα χάχανά τους τρέφομαι μερικώς κι εγώ, και δεν είναι καιρός για δίαιτες.
Και οι μικρές χειροτεχνίες είναι από αυτά που με κρατάνε σε φόρμα! Αν κι εχθές το βράδυ φούσκωσα με ένα χειροποίητο τσαντάκι για το κινητό (HTC, τίτλος ανάρτησης; και όχι, δεν πήρα άη... άσε που θα το 'χανα πάραυτα.) που πάντα και παντού ξεχνάω. Φεύγουμε για το τελευταίο αναμνηστικό καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο πριν χώσουμε για τα καλά τα κεφάλια μέσα, για ένα μέρος που όποτε πάω χάνω το κινητό μου και το ξαναβρίσκω στην επιστροφή, κατά κάμποσες αναπάντητες βαρύτερο. Μπορεί στο βάθος να μην το αγαπάω, να μην ήθελα να έχω καν κινητό και να μην το χάνω και τόσο... αθώα, ή ακόμη και να θέλω υποσυνείδητα να μετράω αναπάντητες, αλλά οι συνθήκες μου επιβάλλουν το mobile-wearing.
Οπότε, να η λύση για να νικήσω την απώθησή μου. Για να το έχω πάνω μου κι εκεί που δεν χρειάζεται τσάντα, αλλά κι όταν έχω τσάντα, να μην χάνω την κλήση μέχρι να το ψαρέψω από μέσα.

Δεν έχει αναλυτικές οδηγίες γιατί η ώρα ήταν άγρια κι αντί να φιάχνω βαλίτσες είχα κολλήσει με το τσαντάκι μου, είναι όμως πολύ απλό. Δύο κομμάτια δέρμα που είχα από παλιά και λίγες βελονιές. Μπορεί κάλλιστα να γίνει και με υφάσματα και σε άλλα σχέδια ζώων, η μύτη των οποίων γίνεται το θηκάκι του κινητού. Έκανα μερικά προσχέδια ωραιότατα, αλλά όπως είπαμε, η ώρα, αι βαλίτσαι, τέλος πάντων αυτή είναι η πιο πρόχειρη εκδοχή του και με υλικά που ήδη είχα σπίτι. Ελπίζω να σας αρέσει.
Σακ βουαγιάζ!

ΚΑΛΥΓΡΑΦΗΑ

 αυτοπροσωπογραφία του Μπομπ του Ζωγράφου που μπορεί να απεικονίζεται με τα εργαλεία του, αλλά βρίσκεται υπό τον καλλιγράφο ήλιο. Το μαλλί είναι το καθημερινό μας Μιραλάς-λουκ. Τι, δεν είναι ο Μιραλάς σοφιστικέ;;

Ένα ωραίο θέμα για μίνι εργαστηριάκι με τα παιδιά στο σπίτι, είναι η επαφή με την καλλιγραφία. Εμείς το πρωτοδοκιμάσαμε τον χειμώνα, τα κρύα απογεύματα που μέναμε σπίτι. Αλλά και πάλι τώρα, στο κατακαλόκαιρο, αν και πολύ θα θέλαμε να πλατσουρίζουμε ολημερίς, είναι τελικά πολλές οι ώρες που περνάμε μέσα σε αστικούς ή μη τοίχους ή σε σκιερές αυλές και βεράντες. Και οι ώρες με τα παιδιά στο σπίτι πρέπει να είναι όσο γίνεται δημιουργικές, κι αυτό όχι γιατί -π-ρρρ-έ-π-ε-ι- ή γιατί οι στατιστικές λένε πως έτσι θα γίνουν εξυπνότερα, αλλά γιατί έτσι περνάμε πιο ωραία! 

Οπότε να μια σκέψη: Μπορείς να πάρεις στο παιδί πένα (χωρίς αμπούλα, όπως αυτή, οικονομικότατη και με πολλές μύτες - αν έχεις χρόνο ψάξε για ξύλινη, αξίζει..) μελανάκι (εμείς πήραμε αυτά από το πλαίσιο, έχει σε διάφορα χρώματα) και να το αφήσεις να δει 

την ομορφιά της καμπύλης των γραμμάτων, 

πώς μπορεί να είναι το κείμενο σαν μια ζωγραφιά και 

τι ρόλο μπορεί να παίξει στην γραφή η πίεση που ασκείς στην πένα. Και βεβαίως 

τη γλύκα του να βουτάς και να ξαναβουτάς πριν καν τελειώσεις τη λέξη σου ή 

να πασαλείβεις με το ένα χέρι ο,τι με κόπο έγραψες με το άλλο... 

Μπορείτε για αρχή να κάνετε διάφορες ασκήσεις όπως στην εικόνα, για εξάσκηση:

 Εγώ έφιαξα και μια βοηθητική διαγράμμιση για να δοκιμάσουν να γράψουν κρατώντας σταθερό ύψος και κλίση των γραμμάτων, όπως επίσης βλέπεις στην εικόνα. (Απλά το κοινό φωτοτυπικό χαρτί δεν είναι κατάλληλο, από εκεί που θα πάρεις τις πένες μπορείς να πάρεις και χαρτιά ή διαφανές canson για μελάνι.)

Την ιδέα την πήρα από μια ρωσσική σχολή καλλιγραφίας - παρε(μ)πιπτόντως... έπαθα πλάκα! αξίζει η περιήγηση.

Μπορείτε να μιλήσετε και λίγο για την ιστορία της γραφής, είναι μια ευκαιρία και για εμάς να το ψάξουμε λίγο.
Μπορείτε επίσης αν σας βρίσκονται να ζητήσετε από παππούδες ή γιαγιάδες που είχαν την καλλιγραφία στο πρόγραμμα των μαθημάτων τους να σας πουν για τις αναμνήσεις τους.
Μπορείτε να χαζέψετε στο διαδίκτυο ή σε εγκυκλοπαίδειες κινέζικα ιδεογράμματα ή βυζαντινά χειρόγραφα και να προσπαθήσετε να τα αντιγράψετε. Ιδίως τα βυζαντινά χειρόγραφα ανοίγουν μια ακόμη πόρτα με τα διακοσμημένα αρχιγράμματα και τις μικρογραφίες - πάρε κι ένα χρυσό μαρκαδόρο σου λέω και δοκιμάστε να κάνετε ένα μικρό παραμύθι και θα γίνει χαμός!

Εμείς το Πάσχα, σ' ένα μουσείο ενός υπέροχου μοναστηριού της Λέσβου, πέσαμε πάνω σ΄ένα σετ καλλιγραφίας με τα όλα του, με ενσωματωμένα μελανοδοχεία, θήκες για πένες, ακόμη και ενσωματωμένο κηροπήγιο! Βλέπεις εδώ την αντίδραση του κοινού:

Και για το τέλος, αυτό το ποίημα που το βρήκα πάλι τυχαία, πεταμένο κάπου μέσα στο σπίτι, τις μέρες που καλλιγραφούσαμε (μέσα στο χειμώνα) κι έλιωσα... όπως είχα λιώσει και παλιότερα με αυτό το σημείωμα, από τα πρώτα γραπτά της Ευανθίας.

 

ο δικός μας οίκος αξιολόγησης

 

Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τους οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας... ουπς, συγγνώμη, για τους πίνακες επιβράβευσης συμπεριφοράς εννοούσα... Με άλλα θα συμφωνήσεις, με άλλα όχι. Από μόνο του το όνομα πάντως, ακούγεται λίγο σκιαχτικό, έτσι;;

Παρένθεση (μεγάλη): Εγώ δεν είμαι πολύ ερευνητικός τύπος και συνήθως το πάω διαισθητικά ακόμη και σε σχέση με την αγωγή των παιδιών. Εδώ πραγματικά δεν γράφω για να πείσω κάποιον να ακολουθήσει τις επιλογές μας (αν και συχνά μου βγαίνει κάπως έτσι) αφού πολλάκις κι εγώ η ίδια δεν είμαι σίγουρη πως είναι οι σωστές. Μα όταν είσαι γονιός καθημερινά παίρνεις χιλιάδες αποφάσεις, είτε το θέλεις είτε όχι. Κι εγώ δεν μπορώ να βασίζω αποκλειστικά τις δικές μας στις κατά καιρούς έρευνες (φυσικά και τις λαμβάνω υπ' όψιν), ή τις τάσεις, ή ακόμη και τις διάφορες παιδαγωγικές σχολές που υπάρχουν. Κρατάμε αυτά που μας πάνε, μαθαίνουμε και εμπλουτίζουμε ή αλλάζουμε τις απόψεις μας αλλά εφαρμόζουμε σε σχέση με τις δικές μας ισορροπίες. Το αποτέλεσμα θα δείξει, ή μάλλον θα μας το πουν τα ίδια τα παιδιά μας - όταν πια θα είναι αργά :-(... Στα δικά μου τα παιδιά έλαχα εγώ για μαμά, κι εδώ θα δείτε την πορεία τη δική μας, οπότε: do not try this at home αν δεν σας πάει... Εδώ θα διαβάσεις ημερολογιακές σημειώσεις, όχι "συνταγές επιτυχίας".

Ας πούμε, ενώ παλιότερα είχαμε πάλι λειτουργήσει με αντίστοιχους πίνακες, όταν έπεσα κατά τύχη σε έναν πίνακα επιβράβευσης όπου κάποιο παιδάκι βαθμολογούσε τη μαμά του για τις δικές της επιδόσεις ως "καλή μαμά", μ' έπιασε ένα σφίξιμο... Δεν θα μου άρεσε καθόλου να με βαθμολογούν για το αν τα πήγα στην ώρα τους στο σχολείο, αν το φαγητό μου ήταν καλό, αν τους είχα πλύνει στην ώρα τους τα αγαπημένα τους μπλουζάκια, αν.... αν... αν! Εγώ πάντα κάνω ό,τι μπορώ κι ακόμη παραπάνω, ποιός θα μου πει ότι δεν το κάνω καλά;; Κάπως έτσι φαντάζομαι σκέφτεται ο καθένας, είτε είναι παιδί είτε μαμά. Άρα το σύστημα σε βαθμολογώ για τις επιδόσεις σου δεν μου πήγαινε κι αυτό όχι γιατί δεν θεωρώ εποικοδομητική την επισήμανση των αρνητικών μας σε κάθε ηλικία. Έτσι κάπως διεκόπη η "βαθμολόγηση" και τα πινακάκια... 

Απλά, όσο κι αν θαυμάζω τους γονείς που διατείνονται ότι μπορείς να επιτύχεις απόλυτα αρμονική καθημερινότητα χωρίς να θέτεις όρια, μέσα μου τελικά αμφισβητώ ότι πραγματικά συμβαίνει αυτό  (ιδιαιτέρως όταν κλείσει η πόρτα μας). Μπορεί  βεβαίως επειδή η ίδια δεν έχω τις ικανότητες ή την υπομονή να το κάνω, αλλά δεν νομίζω ότι θα μου έβγαινε ποτέ, είτε χρησιμοποιούσα πίνακες είτε όχι. Αλλά μπορεί και γιατί πιστεύω πως η αποδοχή και η άνευ όρων αγάπη του γονιού προς το παιδί του είναι ένα "γεγονός" που όταν πράγματι συμβαίνει στον γονιό, τότε μόνον μπορεί να μεταφερθεί στο παιδί και αυτό είναι ανεξάρτητο πολλές φορές από τις διάφορες παιδαγωγικές μεθόδους που ο γονιός χρησιμοποιεί. 
Αλλά να που τελικά δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος...

Κι έτσι η Μπιγκ Μάμα που σε παρακολουθεί ο,τι κι αν κάνεις, επανήλθε πιο οργανωμένη, με μικρές βελτιώσεις και στο πρακτικόν και στο παιδαγωγικόν του πίνακος:

• Δεν βαθμολογούμε συγκεκριμένες επιδόσεις σε συγκεκριμένους τομείς, βγάζουμε απλά μια σούμα της ημέρας. Για λιγότερο άγχος.
• Δεν χρησιμοποιούμε βαθμούς. Αν ήμασταν οκ, λειτουργήσαμε καλά και ευτυχισμένα, στο τέλος της ημέρας παίρνουμε πεταλούδα. Αν ήμασταν υπερ-σουπερ-τέλειοι και αστράφταμε καλοσύνη, παίρνουμε αστέρι. Αν πάλι την κάναμε την κουτσουκέλα μας, θα πάρουμε ένα σουληκάκι. (Εδώ υπάρχει υπόγειο μήνυμα, μιας και οι πεταλούδες, πριν γίνουν πεταλούδες,  ήταν σκουληκάκια ως γνωστόν. Άρα δεν είναι καταδίκη, έχει μια προοπτική, όσο να 'ναι.) 
• Προσετέθη και θέση για τη μαμά, όπου τα παιδιά την αξιολογούν μετά από σύσκεψη και αν δεν υπάρξει συμφωνία βγαίνει μέσος όρος (ένα θα σας πω, έχω ήδη ένα σκουλήκι). Ο μπαμπάς εξαιρέθηκε λόγω φόρτου εργασίας.
• Δεν αποκαλύπτουμε δημοσίως την επιβράβευση που δίνουμε γιατί θα πέσουν να μας φάνε που το παίζουμε και παιδαγωγικοψαγμένοι... 

Και στο χειροτεχνικό κομμάτι, μιας και το να φιάχνεις και να ξαναφιάχνεις (ή να ξανατυπώνεις) πίνακες μου είχε φανεί κουραστικό και είναι και κομμάτι σπάταλο, η ιδέα να φιάξουμε δικά μας συμβολάκια-πεταλουδοσκουληκάκια, να τους κολλήσουμε μαγνητάκια και να τον βάλουμε στο ψυγείο, είναι νομιζω η καλύτερη που έχω δει ως τώρα, και ήταν και δική μου :-Ρ

σχολιάστε ελεύθερα :-)

 

Πασχαλινά αυγά.. ξυστά! Μια ωραία ιδέα ακόμη και για μετά το Πάσχα!

Αυτό το Πάσχα κόλλησα... ότι κι αν έκανα, σκεφτόμουν συνέχεια πότε θα μείνω ξανά μόνη με το αυγουλάκι μου. Ναι! Κόλλησα, κόλλησα... Τόσα χρόνια στα πέριξ των καλλιτεχνικών μου αναζητήσεων είχε πάρει το μάτι μου κάτι γεωμετρικά διακοσμημένα με αρρωστημένη υπομονή αξιοθαύμαστα αυγά που μακράν απέχουν από την κατάστασή μου. Αλλά αυτό είναι απλό, γίνεται και από θνητό χέρι. Και ως τώρα δεν το είχα δει;

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι βαμμένα αυγά και ένα ξυραφάκι! Ακόμη και αυτό της ξύστρας, ξεβίδωσε ένα κι ετοιμάσου!

(Αν έχεις και ιδεοψυχαναγκαστική προσωπικότητα, βοηθάει στο αποτέλεσμα, χωρίς όμως να είναι απαραίτητο)

Σ' αυτές τις φωτογραφίες δεν θα δείτε παιδάκια παρά μόνον ζωγραφιστά. Αυτό το Πάσχα είναι της μαμάς - κι η μαμά κρατάει ξυράφι!

Αυτό που με ενθουσίασε είναι ότι έχεις άμεσο αποτέλεσμα χαρακτικής. Από την οποία βέβαια μεγάλη ιδέα δεν έχω, αλλά τι μ' αυτό; Έπαιξα ευχαρίστως. Κι επίσης πλάκα έχει ότι στην ουσία παράγεις αρνητικό. Μπορείς να κρατήσεις τα ξυσμένα αυγά για ντεκορασιόν σε επόμενα Πάσχατα - η κοπέλλα που με μύησε είχε ένα που έκανε οκτώ χρόνια πριν και διατηρείται άψογο, απλά είναι εξαιρετικά ελαφρύ, σαν άδειο (πώς θα μυρίζει αν σπάσει μέσα στους πρώτους μήνες... δεν ξέρω!). Αλλά αν είσαι και φρονίμων παιδί, θα συμφωνήσεις μαζί μου (που δεν είμαι) και θα πιάσεις αμέσως το ξυράφι. Επίσης θα δώσεις την ευκαιρία σε κάποιους να χαρούν με το αστείο που θα εφεύρουν όταν σε δουν να κάθεσαι και να ξύνεις.
Να κι ένα βιντεώδες πανοραμικό αυγό:


Αν σας έχουν ξεμέινει κόκκινα αυγά ακόμη λοιπόν, μη βιαστςίτε να τα τσουγκρίσετε με μιας την Ανάσταση... Άντε, καλά, αν τα τσουγκρίσατε δείτε και μια όμορφη ιδέα για αυγοσαλάτα.
Χριστός Ανέστη!

Τρέμετε πολυεθνικές, τα παιδιά μπορούν και μόνα τους :-))

Ποίο κάστρο της Barbie... Λοιπόν, αν δεν το έχετε ήδη πάρει, μην...

Κουτιά παπουτσιών έχετε; Χαρτί υγείας χρησιμοποιείτε; Κανένα ντεπονάκι αναβράζον που και που; Ε, έχετε ένα υπέροχο κάστρο και δεν το ξέρετε!

οδηγίες για τους πυργίσκους:αφού κολλήσαμε όλα τα μέρη,
το βάψαμε άσπρο με μπογιά για τοίχους, βρήκαμε λίγη πράσινη τσόχα για γρασίδι και μετά...
οργιάσαμε διακοσμητικά ;-)

Και τα επιπλέον σχόλια:
1. Τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν πολύ περισσότερα από ό,τι συνήθως νομίζουμε. Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να πανικοβάλλεσαι και να αισθάνεσαι αμέσως υποχρεωμένος-η να καλύψεις κάθε επιθυμία τους. Οι πραγματικοί λόγοι που σε κάνουν να δυσκολεύεσαι μπορεί να είναι απολύτως κατανοητοί και από το παιδί σου. Αν π.χ. πιστεύεις πως αυτό που επιθυμεί είναι μια άχρηστη βλακεία που θα την βαρεθεί αμέσως και την θέλει απλά γιατί το είδε σε μια διαφήμιση, μπορείς με όμορφο τρόπο να του το εξηγήσεις. Και οι εξηγήσεις στα παιδιά περιέργως δίνονται αποτελεσματικότερα με πράξεις κι όχι με θεωρίες κι αναλύσεις. Αρχικά μπορείς να του πάρεις εν γνώσει σου κάτι που στη διαφήμιση φαίνεται λαχταριστό και φανταχτερό και να το αφήσεις να νιώσει μόνο του την απογοήτευση. Να δει μόνο του ότι αυτό που προβάλλεται δεν είναι πάντα αυτό που πραγματικά είναι. Η επιλογή στην κρίση σου, είναι πολλά τα προσφερόμενα ;-)
2. Εμείς μέσα από τη διαδικασία αυτή, βρήκαμε και κάτι χρήσιμο στην πανέξυπνη δράση "φρούτα στα σχολεία" που μας είχε αφήσει (όχι μόνον εμάς..) κατάπληκτους λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς! Λοιπόν, το κάτω μέρος του πύργου φιάχτηκε από την κούτα που περιείχε τη συνιστώμενη ετήσια δόση "φρέσκων" φρούτων και λαχανικών που ο Έλληνας γονιός δεν έχει πια τη δυνατότητα να δίνει ο ίδιος στα παιδιά του!
3. Όσοι παραμένουν στις πόλεις καλοκαιριάτικα, το ξέρουν καλά.. Το να περνάς καλά στο σπίτι με τα παιδιά, χρειάζεται κέφι, ευελιξία και μια κάποια εγρήγορση! Οι χειροτεχνίες και οι κατασκευές είναι μια διασκεδαστική απασχόληση, με πολλά-πολλά θετικά.
4. Σας άρεσε το καστράκι μας;